Witam, nie wiem jak to ująć, ale bardzo tęsknię za swoim byłym szefem. Nie dlatego, że mi się podoba

Witam, nie wiem jak to ująć, ale bardzo tęsknię za swoim byłym szefem. Nie dlatego, że mi się podobał, bo nie. Może dlatego, że traktowałam go jak ojca, bo swojego już nie mam. Tylko z nim potrafiłam rozmawiać.Teraz już z nikim nie rozmawiam, mam problem żeby się otworzyć przed kimś i tak najzwyczajniej na świecie porozmawiać, nigdy nie wiem co mam powiedzieć, a z nim tego problemu nie miałam. Rozumiał mnie jak nikt inny. Był dla mnie podporą, dodawał mi otuchy, wpierał dobrym słowem. To jedyna osoba której ufałam. To niezwykle inteligentny, życzliwy i empatyczny człowiek. Moje odejście z pracy nastąpiło tak znienacka, że nawet nie zdążyłam się z nim pożegnać. Próbowałam zaraz po tym się z nim skontaktować, ale nie odbierał telefonu, nie odpisał na smsa ani na maila. Było mi bardzo przykro i nadal jest, bo nie wiem czym sobie zasłużyłam na takie potraktowanie. Mimo to, nie ma dnia, abym o nim nie myślała. Myślałam, że mnie lubi, tak samo jak ja jego. Zawsze mnie chwalił w pracy, byłam jego najlepszym pracownikiem. Dodam jeszcze, że mam stwierdzoną osobowość depresyjną i wynikający z niej zespół depresyjny. Jestem introwertykiem.Niestety, ale miewałam i nadal miewam daleko idące myśli. Okaleczałam się. Wiem, że się o mnie bał, bo niejednokrotnie mi to mówił. Nie wiem co mam robić, ta tęsknota mnie dobija, jest oszałamiająca. Tak bardzo chciałabym się z nim spotkać, porozmawiać może przytulić. Nie chcę do niego znowu pisać, bo pewnie i tak nie odpowie i stwierdzi, że jestem nienormalna. Domyślam się, że wiele osób stwierdzi, że przesadzam, że nie można tak bardzo za kimś tęsknić. Nie wiem jak przestać o nim myśleć, jak mam zapomnieć? Tak bardzo za nim tęsknię...