Witam, moja córka ma 2 lata i 4 miesiące. Od jakiegoś dłuższego czasu a dokładniej od 4 miesięcy ma

Dzień dobry, Pani opis jest szczegółowy, ale pomysłów co może stać za takim stanem córki jest conajmniej kilka. Potrzeba bliżej zbadać sprawę. Proszę zaobserwować kiedy w ciągu dnia tak reaguje. Czy coś ją frustruje bo jej nie wychodzi? Czy może dźwięki, dotyk (ubrania, metki, materiał), światło, zapach, smak lub doznania z ciała są dla niej trudne? Może chodzi o głód lub treść pokarmową i wypróżnianie? Może reaguje tak na jakąś niewygodę? Pytanie też o emocje czy inne jej emocje są równie intensywne?

Witam, to co Pani opisała, choć jest frustrujące i wyczerpujące dla rodzica, mieści się w normie rozwojowej. Dzieci w tym wieku są w trakcie intensywnego rozwoju układu nerwowego, a co za tym idzie ich kontrola emocji jest jeszcze bardzo słaba. Napady złości w ciągu dnia to właśnie przykład regulacji emocji: dziecko czuje dużo i nie wie, co z tym zrobić, więc sięga po najbardziej dostępny sposób (krzyk, płacz, szczypanie czy uderzanie), nie umie jeszcze przekazać słownie tego, co czuje. Niebezpieczne jest jednak bicie głową i trwające 30 minut ataki- jest to sygnał, że dziecko przeżywa coś wyjątkowo mocno. Ważne będzie uczenie dziecka regulacji emocji.
Nocne epizody to najprawdopodobniej lęki nocne lub parasomnie. One także wskazują na silne przeciążenie układu nerwowego, rzadziej epizody neurologiczne, dlatego tu warto udać się do neurologa w celu wykluczenia zaburzeń neurologicznych.
"Dziecko w żłobku jest grzeczne, a w domu wybucha" - to bardzo częste i całkiem normalne. W żlobku panuje pewna struktura zajęć, przewidywalność; w domu zaś jest mama, czyli bezpieczna przystań, gdzie dziecko może okazać wszystkie nagromadzone przez cały dzień emocje. Takie zachowanie nie oznacza, że Pani coś źle, wręcz przeciwnie, to znak, że jest Pani osobą, przy której dziecko może być sobą.
W trakcie napadu złości nie warto tłumaczyć, krzyczeć, pytać - bo do dziecka w tym momencie to nie dociera. Nie wolno też karać czy zostawiać dziecka samego, zwłaszcza gdy uderza głową w ścianę. Należy wtedy zabezpieczyć dziecko np. poduszkami, mówić mało i spokojnie, np. Jestem tu. Widzę, że jest ci źle. Jeśli dziecko krzyczy: "Idź", to proszę się odsunąć, ale pozostać w zasięgu wzroku, kiedy woła: "Przyjdź" - przyjść bez komentarza. W ten sposób uczymy regulacji układy nerwowego, a dodatkowo pokazujemy dziecku, że jego emocje są ważne i że zawsze może na nas liczyć, że jest bezpieczne.
Warto jednak udac się do pediatry lub neurologa, można także skorzystać z pomocy terapeuty integracji sensorycznej lub psychologa dziecięcego, aby ocenić regulację sensoryczną i uzyskać konkretne strategię działania. Przed wizytą warto zapisać: godziny snu, godziny napadów nocnych, co poprzedza wybuchy złości i jak długo trwają oraz jak często sie pojawiają w ciągu dni, tygodnia.
Proszę pamiętać, że córka nie robi nic specjalnie, ona po prostu inaczej nie umie sobie poradzić z tym, co czuje.
Pozdrawiam
Agnieszka Zielińska
Psycholog dziecięcy, terapeuta SI