Witam, moim problemem jest zachowanie córki (3 lata). Mąż chorował przez ostatnie 1.5 roku (białaczk

Witam, moim problemem jest zachowanie córki (3 lata). Mąż chorował przez ostatnie 1.5 roku (białaczka i przeszczep szpiku). Przez konieczność ochrony przed infekcjami nie mogliśmy puścić dziecka do żłobka czy teraz przedszkola. Nie wiadomo kiedy ta sytuacja się zmieni. Doszła do tego pandemia i konieczny brak kontaktu z innymi również ze względu na brak odporności u męża. Dziecko nie ma prawie w ogóle kontaktu z rówieśnikami. Jeśli już jakieś spotka na placu zabaw to unika go, płoszy się kiedy dzieci biegają, hałasują. W domu, gdy bawimy się np. figurkami zwierząt, każdy musi być "miły". Gdy tylko udaje że np ktoś przeszkadza w zabawie lub np. gryzie dziecko jest sparaliżowane, nie potrafi się przeciwstawić, a gdy pokazalam co może powiedzieć, mówi że nie umie mówić ,że ja mam to zrobić a następnie kończy i nie chce się już bawić. Boje się że dziecko jest pasywne,że gdy wkoncu będzie mogło pójść do przedszkola będzie stało w kącie i bało się wszystkiego. W domu ma pełno miłości,akceptacji, nie ograniczamy jej, pytamy o zdanie w wielu sprawach. Mam wrażenie że jesteśmy dla niej przewidywalni i gdy tylko dzieje się coś innego nie umie sobie poradzić. Jak nauczyć ja relacji skoro nie może mieć kontaktu z dziećmi?Co mamy robić? Nie chcę żeby kiedyś była popychadłem.
Dziękuję. Pozdrawiam.