Witam mam problem z 3 letnim synem jest strasznie nerwowy i nieda sobie nic wytłumaczyć niewiem czy

Bunt trzylatka to naturalny etap rozwoju psychiki i emocjonalności dziecka i nie jest to oznaka złego wychowania, to pierwsza próbą wyrażenia swojej woli. Dziecko na tym etapie rozwoju nie potrafi zapanować nad emocjami i nie rozumie ich, dlatego jego reakcje są często nieadekwatne do sytuacji.
Nie oznacza to jednak, że należy biernie przyglądać się tym zachowaniom i czekać, aż miną.
Należy podjąć działania, które ułatwią Pani i dziecku przetrwać trudne chwile, można również skorzystać z pomocy, którą może zaoferować psycholog dziecięcy.
Wychowanie dziecka wymaga wielkiej empatii i jeszcze większych pokładów cierpliwości.
Wyrazami szacunku
Agnieszka Petruczenko

Dzień dobry,

wiek około 3 lat to czas bardzo intensywnego rozwoju emocjonalnego i u wielu dzieci pojawia się wtedy silna potrzeba decydowania o sobie, duża impulsywność oraz trudność z regulowaniem emocji. Dlatego bunt, złość, krzyk czy sprzeciw wobec zasad mogą być na tym etapie częściowo naturalne.

Jednocześnie warto obserwować, jak często takie sytuacje się pojawiają i jak bardzo są nasilone. Jeśli synek:
– reaguje bardzo gwałtownie nawet na drobne sytuacje,
– trudno go uspokoić,
– jest stale napięty lub rozdrażniony,
– pojawia się agresja albo duże trudności w codziennym funkcjonowaniu,

to może być sygnał, że przeżywa więcej napięcia i potrzebuje wsparcia w regulowaniu emocji.

Najważniejsze byłoby teraz:
– zachowanie spokojnych i przewidywalnych granic,
– unikanie krzyku i długiego tłumaczenia w trakcie złości,
– nazywanie emocji dziecka („Widzę, że jesteś bardzo zdenerwowany”),
– dbanie o rutynę, sen i ograniczenie przebodźcowania,
– zauważanie także spokojnych momentów i wzmacnianie pozytywnych zachowań.

Często dzieci w tym wieku same jeszcze nie rozumieją swoich emocji i pokazują je właśnie poprzez wybuchy czy sprzeciw.

Jeśli jednak widzi Pani, że sytuacja się nasila, bardzo Panią niepokoi albo codzienność staje się przez to trudna, warto skonsultować się ze specjalistą i spokojnie przyjrzeć się funkcjonowaniu synka szerzej.

Pracuję również z małymi dziećmi i rodzinami mierzącymi się z podobnymi trudnościami i wiem, że przy odpowiednim wsparciu można stopniowo pomóc dziecku lepiej radzić sobie z emocjami.

Jeśli będzie miała Pani gotowość, zapraszam na konsultację.

Pozdrawiam serdecznie,
Kornelia Cichoń
psycholożka