Witam, Mam 17 lat i odkąd pamiętam boję się wyjeżdżać z domu. Gdy byłam młodsza i miałam około 12

Dzień Dobry, może mieć Pani niskie poczucie bezpieczeństwa. Towarzyszące Pani aż od małej dziewczynki. Możliwe też, że któryś z rodziców nie ofiarował/nie ofiarowuje potrzebnej Pani uwagi i zainteresowania. Dużo pracuje, jest lub był w chorobie, w uzależnieniu i w pochodnej niedostępności. Obecnie wszystko tylko w Pani rękach. Pani jest reżyserem swojego życia. Proszę skorzystać z pomocy specjalistów - terapeutów.
Robert Frey

Droga Pani sporo tego, insomnia, napady paniki, zaburzenia lękowe, jest Pani młoda kobieta, która mam nadzieje jest już w procesie terapii, jeżeli nie, to naprawdę serdecznie zachęcam, to Pani życie, proszę się o nie zatroszczyć, proszę się o siebie zatroszczyć, nie można tego bagatelizować, stan jest od 5 lat niepokojący, proszę nie tracić więcej czasu. Pozostaje z troską.

Dziękuję Ci za to, że podzieliłaś się swoją historią. To, co opisujesz, wygląda na doświadczenia związane z lękiem separacyjnym oraz ogólnymi zaburzeniami lękowymi. Twój organizm bardzo silnie reaguje na samą myśl o rozłące, co może prowadzić do objawów fizycznych – jak ściskanie w żołądku, mdłości czy bezsenność.

Lęk separacyjny u młodzieży i dorosłych może pojawiać się wtedy, gdy wyjazd czy oddzielenie od bliskich uruchamia silny stres i poczucie zagrożenia. Twoja historia pokazuje, że próbujesz sobie z tym radzić – to, że pojechałaś na wyjazdy z siostrami, to ogromny krok. I nawet jeśli jeszcze nie czujesz się na siłach, żeby wyjechać sama, to sama próba pokazuje, że zależy Ci na zmianie.

To, że czujesz lęk nawet w domu, mimo że „wszystko w życiu ma się dobrze”, może świadczyć o tym, że Twój układ nerwowy jest w stanie ciągłego napięcia. To bardzo męczące, ale też można to zmienić.

Zdecydowanie warto, żebyś skonsultowała się z psychoterapeutą – najlepiej kimś, kto pracuje z młodzieżą i ma doświadczenie w pracy z zaburzeniami lękowymi. Terapia może pomóc Ci: zrozumieć, skąd biorą się Twoje lęki, nauczyć się, jak je oswajać i jak sobie z nimi radzić, stopniowo budować poczucie bezpieczeństwa w różnych sytuacjach.

To nie musi być szybki proces, ale naprawdę może przynieść ulgę i większą swobodę w codziennym życiu.