Witam, Jestem osobą cierpiącą na trichotillomanię. Mam 22 lata, a zaburzenie towarzyszy mi od dzi

Witam. Proszę poważnie pomyśleć o podjęciu psychoterapii, gdyż pełni ona podstawową rolę w leczeniu trichotillomanii. To dzięki niej może się Pani nauczyć kontrolować impulsy związane z zaburzeniem i radzić sobie z napięciem, szukać gratyfikacji gdzie indziej i wieść satysfakcjonujące życie. Zalecanym podejściem psychoterapeutycznym jest w tym przypadku podejście poznawczo-behawioralne. Pozdrawiam i życzę powodzenia.

Witam, leczenie trichotillomanii jest złożone i polega przede wszystkim na psychoterapii połączonej najczęściej z farmakoterapią i konsultacjami z dermatologiem. Z Pani opisu wynika, że do tej pory psychoterapia nie była podejmowana, a efekty samej farmakoterapii nie były zadowalające i raczej krótkotrwałe, kolejne przyjmowanie samych leków najprawdopodobniej przyniesie te same efekty... Serdecznie zachęcam do kontaktu z psychoterapeutą, jak najbardziej z tą chorobą można się całkowicie "pożegnać"!

W Pani wypowiedzi zauważyłem, że pisze też Pani o pewnym okresie, gdzie radziła Pani sobie w jakiś sposób z tym problemem. Warto przypomnieć sobie, co takiego robiła Pani wtedy, co się działo, że była Pani w stanie powstrzymać się przed chęcią wyrywania włosów. Czy stało się, że później temat powrócił. Ku refleksji.

ekDzień dobry, dobrze, że Pani zadała to pytania i że podejmuje Pani próby znalezienia pomocy. Objaw o którym Pani mówi może być wynikiem wewnętrznego napięcia emocjonalnego z którym Pani psychika nauczyła sobie radzić poprzez Trichotilomanie. Patrząc na długość trwania tego objawu rozumiem go jako względnie stały sposób regulowania trudnych emocji lub napięcia. Ze względu na to, że podała Pani również dodatkowe objawy takie jak zaburzenia snu czy mocno krytyczne myśli względem siebie wskazane byłoby przeprowadzenie pełnej diagnozy funkcjonowania Pani osobowości w celu prób zrozumienia wspomnianych objawów w kontekście Pani osoby. Proszę zastanowić się nad dwiema możliwościami tzn. podjąć psychoterapię w nurcie poznawczo-behawioralnym (terapia krótkoterminowa) w celu skupienia się na objawach Trichotillomanii, wypracowaniu technik radzenia sobie z przymusem wyrywania włosów, drugą możliwością jest podjęcie psychoterapii w nurcie psychodynamicznym (terapia długoterminowa) dającym możliwość pogłębionej diagnozy wszystkich zgłaszanych przez Panią trudności w kontekście Pani funkcjonowania osobowościowego oraz zrozumienia głębszych przyczyn Trichotillomanii. Być może będzie wskazane połączenie psychofarmakoterapii (bardziej dopasowane leki bez objawów niepożądanych) z psychoterapią. W obu przypadkach może Pani zmniejszyć nasilenie a nawet całkowicie zredukować przynoszący cierpienie objaw. Życzę powodzenia w leczeniu. Pozdrawiam

Dzień dobry,
Dziękuję, że podzieliłaś się swoją historią. Trichotillomania jest zaburzeniem trudnym i przewlekłym, ale badania pokazują, że możliwe jest znaczące zmniejszenie objawów oraz poprawa jakości życia dzięki odpowiedniej terapii. Najskuteczniejszą formą leczenia jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT), w tym trening zmiany nawyku (HRT), który uczy kontrolowania impulsu do wyrywania włosów i zastępowania go innymi, mniej szkodliwymi działaniami. Pomocna może być także terapia dialektyczno-behawioralna (DBT), która wspiera radzenie sobie z emocjami i napięciem, często towarzyszącym potrzebie wyrywania włosów.

Warto pamiętać, że celem terapii jest przede wszystkim nauczenie się kontrolowania impulsów, zrozumienie sytuacji i emocji, które je wywołują, oraz zmniejszenie napięcia i stresu związanego z trichotillomanią. W niektórych przypadkach wsparcie farmakologiczne może być pomocne, jednak pełne efekty najczęściej osiąga się poprzez połączenie leków z psychoterapią.
Ważne jest również, aby specjalista, z którym rozpoczynasz pracę, miał doświadczenie w pracy z trichotillomanią i odpowiednie kwalifikacje do prowadzenia psychoterapii, co zwiększa szanse na skuteczną i bezpieczną terapię.