Witam Czy da się zapomnieć bycie molestowanym przez własnego dziadka w dzieciństwie i bycie bitym

Witam, takie doświadczenia o których Pani pisze powodują traumy które dobrze by było przepracować z psychotraumatologiem. Pozdrawiam Jolanta Suchłabowicz

Zapomnieć raczej się nie da ale można popracować nad doświadczeniem z przeszłości, tak by stało się ono po prostu częścią Pani historii, które nie rzutuje już na to jak funkcjonuje Pani obecnie i nie dostarcza trudnego do zniesienia cierpienia. Praca z psychotraumatologiem, zwłaszcza z wykorzystaniem terapii EMDR mogłaby tutaj być pomocna. Pozdrawiam ciepło.

Dzień dobry, miała Pani trudne przeżycia, które niestety pozostawiły trwałe ślady i obniżyły komfort pani zycia. Proponuję wizytę u specjalisty, np psychotraumatologa, który pomoze Pani poprawić jakość życia.

Witam serdecznie, doświadczenie molestowania w dzieciństwie może mieć bardzo szeroki i długofalowy wpływ na funkcjonowanie w dorosłym życiu. Próby „odrzucania myśli” zazwyczaj nie są skuteczną strategią na dłuższą metę — najczęściej przynoszą jedynie chwilową ulgę, nie rozwiązując źródła trudności. Kluczowe w procesie zdrowienia jest stworzenie bezpiecznej, wspierającej przestrzeni oraz znalezienie miejsca, w którym można — z perspektywy dorosłej osoby — przyjrzeć się doświadczeniom z przeszłości, zrozumieć ich znaczenie i mechanizmy, które uruchomiły się w tamtym czasie. Dopiero wtedy możliwe jest stopniowe odzyskiwanie poczucia kontroli i wewnętrznego spokoju. Dlatego warto rozważyć kontakt z psychotraumatologiem — specjalistą posiadającym doświadczenie w pracy z traumą, w tym również z traumami związanymi z molestowaniem seksualnym. Taka forma wsparcia może być ważnym krokiem w kierunku ulgi i realnej zmiany. Pozdrawiam serdecznie i życzę dużo siły oraz powodzenia na tej drodze.

Dzień dobry To, czego Pani doświadcza, jest typową i dobrze opisaną reakcją pourazową u osób, które w dzieciństwie doznały przemocy fizycznej i seksualnej. Wspomnienia traumatyczne mogą powracać falami, szczególnie w momentach większego poczucia bezpieczeństwa lub przy rozmowach o przeszłości. Nie jest to oznaka słabości ani „nieumiejętności zapomnienia”, lecz naturalny sposób, w jaki układ nerwowy przetwarza nieprzepracowaną traumę. Całkowite wymazanie takich doświadczeń z pamięci zwykle nie jest możliwe, natomiast możliwe jest znaczące zmniejszenie ich ładunku emocjonalnego i wpływu na codzienne funkcjonowanie. Zdecydowanie rekomendowałbym konsultację z psychologiem, psychotraumatologiem lub psychoterapeutą pracującym w nurcie terapii traumy (np. EMDR, terapia poznawczo-behawioralna ukierunkowana na traumę, terapia schematów). W bezpiecznych warunkach terapeutycznych możliwe jest stopniowe opracowanie tych doświadczeń i przywrócenie poczucia większej stabilizacji emocjonalnej. Jeżeli towarzyszą Pani nasilone objawy lękowe, zaburzenia snu lub obniżony nastrój, warto rozważyć również konsultację psychiatryczną. Zgłoszenie się po pomoc jest adekwatnym i dojrzałym krokiem w tej sytuacji.

Przede wszystkim chcę Pani podziękować za odwagę, z jaką podzieliła się Pani swoją historią – to bardzo ważny pierwszy krok. To, czego Pani doświadcza, jest całkowicie naturalną reakcją organizmu na głęboką traumę z przeszłości. W psychotraumatologii wiemy, że bolesne wspomnienia (tzw. reminiscencje lub flashbacki) mogą wracać falami, często właśnie wtedy, gdy w życiu codziennym pojawia się poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji (np. u boku kochającego męża i przy dziecku). Układ nerwowy, który przez lata był w trybie przetrwania, dopiero w bezpiecznych warunkach zaczyna "uwalniać" zamrożone emocje, domagając się ich uporządkowania. Próby "zapomnienia" na siłę lub wypierania tych doświadczeń niestety nie przyniosą trwałej ulgi, ponieważ trauma odkłada się nie tylko w pamięci, ale i w ciele. Śmierć sprawcy (dziadka) również nie wymazuje automatycznie śladów emocjonalnych. Zapraszam Panią do współpracy.