W wieku 1 roku trafiłem do domu dziecka, najważniejszy czas dla dziecka to podobno pierwsze 7 lat...

Niewątpliwie ma brak poczucia bezpieczeństwa. Zmiana miejsca zamieszkania okazała się wyłącznie geografią. Myślę, że terapia psychodynamiczna pomoże Panu zrozumieć przyczyny tej stagnacji życiowej, o której Pan wspomina. To pozwoli pójść Panu dalej i rozpocząć życie pełne świadomości a zatem spokoju i radości.
Prowadzę taka terapię online i zapraszam serdecznie.

Krystian, dziękuję, że podzieliłeś się swoją historią. To, przez co przeszedłeś, z pewnością wpłynęło na Twoje obecne życie i emocje. Z Twojej wypowiedzi widzę, że masz wiele pytań i refleksji na temat swojego dzieciństwa i jego wpływu na Ciebie jako dorosłego.
Jaki jest Twój główny cel na teraz. Jeśli chciałbyś dowiedzieć się więcej o wpływie wczesnego dzieciństwa na dorosłe życie czy raczej szukasz wskazówek, jak radzić sobie z tymi doświadczeniami i emocjami w praktyczny sposób. Warto skorzystać z pomocy specjalisty, który pokaże Ci drogę i dobierze najlepsze dla Ciebie rozwiązania. Pozdrawiam, Anna Schurowska

Witam Pana,
Z Pana opisu wynika, że bolesne, traumatyczne doświadczenia z przeszłości
odcisnęły piętno w Pana duszy piętno, przyniosły wiele trudności i cierpienia,
a także zabrały całą radość życia.
Bagaż przykrych, niemiłych doświadczeń z dzieciństwa i wynikająca
z tego nieadekwatna samoocena i brak wiary w swoje możliwości,
negatywnie wpływają na wszystkie obszary Pana funkcjonowania
Niestety, nie zdoła Pan cofnąć czasu ani zmienić przeszłości,
ale z pomocą terapeuty może Pan zacząć tworzyć lepszą przyszłość.
Zachęcam Pana do podjęcia odpowiedniej psychoterapii.
Terapeuta pomoże Panu odzyskać spokój, równowagę wewnętrzną
i radość życia.
Gdyby chciał Pan porozmawiać ze mną o problemie, to zapraszam do kontaktu.
Pozdrawiam serdecznie,
Hanna Markiewicz,
psycholog, psychotraumatolog

Panie Krystianie , czytam tę wiadomość i mam takie pierwsze, bardzo ludzkie wrażenie: to jest opis cierpienia. Długiego, ciągnącego się latami, takiego „z boku życia” z pytaniem w środku: czemu ja w ogóle jestem tak daleko od siebie i od innych?

I jednocześnie… trudno mi uchwycić cel tej wiadomości. Nie mówię tego z oceną bardziej jak terapeuta, który próbuje złapać nitkę, za którą można pójść.

Bo ona może być:
- wołaniem o pomoc („nie daję rady, powiedz mi co z tym zrobić”),
- próbą wywentylowania się („muszę to w końcu z siebie wyrzucić”),
- testem relacji („czy jak to powiem, to ktoś wytrzyma i nie zniknie?”),
- albo pytaniem o sens („czy ze mną jest coś nie tak, czy to ma jakąś nazwę?”).

Zapraszam, żeby delikatnie się zatrzymać tu na chwilę i zapytam wprost:
Czego Pan teraz najbardziej potrzebuj, kiedy to pisze?
Odpowiedzi? Ukojenia? Nazwania rzeczy? Planu? A może po prostu kogoś, kto to przeczyta i nie zbagatelizuje?

W TFP podejściu w którym pracuje patrzymy na to, co Pan opisuje, nie jak na „zestaw faktów z biografii”, tylko jak na żywe wewnętrzne relacje, które człowiek nosi w sobie i potem (często nieświadomie) odtwarza w świecie, ale i w terapii.
U Pana bardzo wyraźnie słychać kilka ważnych momentów:

1) Wczesne oddanie / dom dziecka = rana przywiązania i pytanie o wartość
To „czemu mnie oddali?” zwykle nie jest tylko pytaniem do historii. To jest pytanie do tożsamości:
czy ja byłem do kochania?
czy ja jestem kimś, kto zostaje, czy kimś, kogo się oddaje?
... inne te które Pan sobie zadaje.
W TFP często widzimy wtedy w środku taki układ:
ja (porzucone dziecko) – inni (ci, którzy oddają / nie wybierają / nie widzą).
I to potrafi potem barwić relacje: człowiek jest obok, zamyka się, a jednocześnie bardzo pragnie przynależności.

2) „Więzienie” i „nie pasuję” = doświadczenie bycia uwięzionym w relacji
To słowo jest mocne. Jakbyś miał w sobie część, która mówi: „jestem gdzieś, gdzie mnie trzymają, nie wybieram tego, nie mam wpływu”.
W TFP to często sygnał, że wewnątrz działa relacja:
ja (bezradny / uwięziony) – świat (kontrolujący / obojętny).

3) Braki emocjonalne i „nie płaczę” = nie brak serca, tylko obrona
To, że nie płaczesz na pogrzebie, nie musi znaczyć, że nie czujesz. Często znaczy: czuję za dużo albo czuję coś, czego nie mam z kim bezpiecznie przeżyć, więc system się „zamyka”.
W TFP mówimy tu o odcięciu afektu jako sposobie przetrwania. I to jest ważne: to nie jest wada charakteru to jest strategia.

4) „Przy kobiecie się trzęsę” = ciało pamięta relację
To, co dzieje się w ciele, bywa echem starych układów: lęku, wstydu, oczekiwania odrzucenia albo bycia ocenionym.
W TFP to też materiał do pracy: nie tylko „dlaczego tak mam?”, ale co dokładnie wyobrażam sobie, że ta druga osoba zrobi i jaka część mnie wtedy wychodzi na scenę.

5) „Ponadprzeciętna inteligencja” i „mógłbym napisać książkę” = możliwa tarcza i jednocześnie zasób do pracy terapeutycznej. To zdanie brzmi jakby Pan mówił: „mam coś, co mnie ratuje”. I to może być i prawdą (zasób), i obroną (żeby nie poczuć bezsilności, zależności, żalu).
TFP nie zabiera człowiekowi jego siły tylko sprawdza, czy ta siła nie jest czasem zbroją, pod którą siedzi bardzo samotne dziecko.

Gdybyśmy pracowali w TFP, to kluczowe byłoby:
doprecyzować, po co Ty to Pan pisze i czego oczekuje (to jest fundament kontraktu),
złapać, jakie wewnętrzne „układy relacyjne” najszybciej się u Pana się uruchamiają w relacji z terapeutą (porzucenie / uwięzienie / ocenianie / dystans), nauczyć się wytrzymywać emocje bez odcinania ich albo bez zalewania i krok po kroku integrować to, co jest w Panu porozdzielane: część silna vs część bezradna, część chłodna vs część rozpaczliwie spragniona bliskości.
Czy Pan prosi o pomoc? Czy chodzi, aby się wygadać? A może Pan chce , żebym pomogła nazwać, co tu się dzieje i od czego zacząć terapię?
Czytam uważnie.
Aneta Krzemińska