W ostatnich dniach coraz bardziej jestem skłonny przyznać się przed sobą, że potrzebuję pomocy. Psyc

W ostatnich dniach coraz bardziej jestem skłonny przyznać się przed sobą, że potrzebuję pomocy. Psychoterapeuta? Psychiatra i proszki? Nie wiem. Z dnia na dzień czuję się gorzej. Czuję się przytłoczony kwestiami zdrowotnymi. Diagnoza u kardiologa i neurologa wykluczyła większe problemy, co powinno mnie uspokoić. Jednak nie jestem w stanie stłumić swojego niepokoju racjonalnym myśleniem. Jestem zmęczony psychicznie i fizycznie tym, że dzień w dzień chodzę cały spięty, bo gdzieś podskórnie chowam obawę, że coś mi się jednak stanie (lęk?). Kolejny dzień z rzędu czuję się, jakby ktoś przyciskał mi butem klatkę piersiową, mam gulę w gardle, do tego dorzuca się mniejszy, bądź większy ból głowy. Wracam z pracy i nie mam siły na nic. Był też epizod z atakiem paniki (?) - silny ból w klatce, trudność ze złapaniem oddechu, ból głowy, drżenie całego ciała. Epizodyczne trudności z zasypianiem. Czekam na kolejny dzień, który jest taki sam. Tak na prawdę to nie wiem na co czekam. Przy tym wszystkim straciłem zainteresowanie, nie potrafię się niczym cieszyć i ogarnia mnie poczucie beznadziei.

Natomiast to uczucie pustki trochę się uwypukliło przez ostatnie problemy. Wcześniej były jedynie niewiele znaczące epizody, które szybko mijały. Teraz nie potrafię się zebrać w sobie.

Powyższe objawy bardziej wskazują na depresję, a może nerwicę? Może coś innego?

Farmakoterapia? A może próbować sobie poradzić inaczej? Psychoterapeuta? A może najpierw to, co najbardziej teraz boli lekami - lęk, ataki paniki.A później psychoterapeuta?


Byłem na jednej wizycie u psychiatry, dostałem Aciprex w celu dłuższego leczenia, mam też Alpragen doraźnie (choć tutaj obawiam się ewentualnego uzależnienia) i Hydroksyzynę na zasypianie.