To już kolejny raz kiedy płaczę przez kogoś kogo nazywam „przyjaciółką”. Czy nimi jesteśmy, albo kie

To już kolejny raz kiedy płaczę przez kogoś kogo nazywam „przyjaciółką”. Czy nimi jesteśmy, albo kiedykolwiek byłyśmy czy tylko trzymamy się razem z sentymentu z liceum i z potrzeby wsparcia? Nasza znajomość trwa już około 6 lat, za tą osobą byłam gotowa skoczyć w ogień, byłam pewna, że będziemy swoimi świadomymi na ślubach. Ja szczerze nazywałam ją przyjaciółką, ale kim ja jestem dla niej, czy tak mnie postrzegała. Zawsze byłam kiedy potrzebowała wsparcia, wysłuchiwałam jej problemów z chłopakiem, z nauką, z pracą ze studiami. Niestety działało to jednostronnie. W związku z rozpoczęciem studiów w innym mieście, postanowiłyśmy razem zamieszkać, i to wtedy zaczęło się wszystko pogarszać. Podczas samych poszukiwań, zostałam tak naprawdę zostawiona sama, brak wsparcia czy zaangażowania. Brak jakiegokolwiek przeglądania ofert pokoi/mieszkan z jej strony. Rok temu, wyglądało to tak samo, aż sama postanowiłam zostać w obecnym mieszkaniu. Kiedy rozpoczęły się studia czyli się atakowana przez nią po w porównaniu do niej wybrałam uczelnię prywatną a nie publiczną. Ile razy słyszałam porównywanie jej studiów do moich, że mam lepiej, że nie wiem co to znaczy prawdziwa nauka czy stres. Po którymś takim razie wybuchłam i skończyło się nie rozmawianiem przez kilka dni. Mimo tego że wiedziała, że czuję się zraniona jej słowami nie usłyszałam nigdy przepraszam. Nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek z jej ust usłyszała to słowo w moim kierunku. Kiedy opowiadam o czymś co jest ważne dla mnie, albo o tym jak się czuję to czuję się ignorowana albo mniej ważna, bo ona zaczyna mówić ze ona tez tak miała lub gorzej. Moje uczucia tez maja znaczenie. Nie zapomnę jednej sytuacji. Ona była pierwszą osobą spoza rodziny która dowiedziała się o moich atakach paniki, i zamiast rozmowy wspierającej skończyło się na tym że ona czuła się gorzej i ja nie wiem przez co ona przechodziła. Zdarza się, że kiedy mowie jej o czymś jednego dnia, ona następnego zapyta o to samo jeszcze raz, albo stwierdzi że nigdy jej tego nie mówiłam. Męczy mnie to okropnie. Wiedziałam, że pójcie na studia wiąże się z poznaniem nowych osób. Ona znalazła i teraz czuje się zastąpiona i nie wiem czy powinnam sie z tego cieszyć czy nie. Czy jestem zazdrosna? W jakiejś części napewno. Nagle z kogoś na kształt przyjaciółki stałam się koleżanką z liceum, która z nią mieszka. W zasadzie wydaje mi się że nigdy nie postrzegała mnie jako przyjaciółkę. Co roku wyjeżdża ze znajomymi z rodzinnej wsi na sylwestra. Znam wszystkie osoby, ktore jeżdżą a mimo to nigdy nie byłam wystarczająca nawet aby zaproponować taki wyjazd. Ale ona, nowa znajoma ze studiów została zaproszona od razu. Zabolało mnie to kiedy sie o tym dowiedziałam. Od trzech lat starałam się wyciągnąć ją na kawę czy obiad do restauracji która mamy dosłownie przez ulice i nigdy nie potrafiła znaleźć dla mnie czasu, ale aby spotykać się z tą drugą zawsze jest czas. Obie jesteśmy osobami z mocnymi charakterami, ona to ekstrawertyk ja to introwertyk, ale to działało. Albo chciałam wmawiać sobie ze działa. Nie jestem taka jak ona i doskonale to rozumiem. Mama powtrzała, abym na nią nie patrzyła w kwestii szukania mieszkania chociażby, ale jak mogłam tego nie robić myśląc ze ona jest moją przyjaciółką. Jak się okazuje ona chyba nie ma takich oporów jak ja. Nie wiem co mam robić. Do tego dochodzi sytuacja taka, że ona i ta dziewczyna ze studiów chcą ze mną zamieszkać w jednym mieszkaniu. Nie wiem czy ja sobie z tym poradzę i no jasne, że wszystkie trzy będą zajęte, ale nie jest tak przecież zawsze. Boję sie że skończy sie moim płaczem kiedy będę słyszeć ze one siedzą u jednej w pokoju i świetnie się bawią razem a ja zostałam odepchięta, odcięta. A już byłam w takiej sytuacji i nie chce w to pakować sie drugi raz. Byłam w grupie trzy osobowej i wiem jak ona wyglada. Jedna z osób jest zawsze na doczepkę i to jestem ja znowu. Cholernie mnie to boli i przeraża jednocześnie. Znowu stałam się czyim drugim wyborem. Czy ta znajomość w ogóle ma sens kiedy jedna osoba wkłada wszystko co może a druga nawet nie wiem co.