Szanowni Państwo, Od pewnego czasu podejrzewam, że moja córka może być homoseksualną, ma 14 lat, o

Drogi Rodzicu, w czternastolatce niepewność, co do własnej orientacji seksualnej jest naturalna rozwojowo, w wielu przypadkach ten stan jest przejściowy - może trwać kilka miesięcy lub kilka lat. Seksualność jest niezwykle ważna dla nastolatka, jak i poznawanie siebie, wszystkich swoich nieodkrytych do tej pory zakamarków. Co może Pani zrobić to wykazać gotowość i otwartość na wszelkie wątpliwości dziecka. Czasem krótka informacja: "Jestem przy Tobie niezależnie od tego, co się dzieje. Jestem gotowa, by Cię wspierać" jest szansą wyjścia z cienia, podzielenia się swoimi wątpliwościami, cierpieniem aż po poczucie ogromnej ulgi. Pamiętaj, że nastolatek dopiero kształtuje swoją tożsamość seksualną. Gdy stanie się to tematem tabu, dziecku będzie bardzo trudno uporządkować swoje myśli i uczucia. Zawsze możesz Drogi Rodzicu skorzystać z pomocy psychologa, czy psychoterapeuty. Na taką konsultacje może Pan/i pójść z córką, abyście usłyszały swoje wątpliwości, podzieliły się swoimi emocjami i pokonały trudności. Niezmiernie cieszy mnie, że jest Pan/i bardzo uważna na swoje dziecko, myślę że ten pierwszy krok Pan/i już zrobiła! *W razie gdyby chciał Pan/i zadać jakieś pytanie, to zapraszam. Serdecznie pozdrawiam. Marzena Przekwas-Siemiątkowska

Dzień dobry, czytam Pani wiadomość i widzę w niej dużo uważności, delikatności… i też takiej troski, żeby nie zrobić kroku, który mógłby córkę zranić lub zamknąć ją na rozmowę. To bardzo ważne, że Pani to tak czuje. To, co Pani opisuje – sposób ubierania się, fryzura, brak relacji z chłopcami – na tym etapie rozwoju nie daje jednoznacznej odpowiedzi. W wieku 14 lat młodzi ludzie często są w procesie szukania siebie, sprawdzania różnych form wyrażania swojej tożsamości i to nie zawsze jest bezpośrednio związane z orientacją. Mam jednak wrażenie, że dla Pani najważniejsze pytanie nie brzmi „czy tak jest”, tylko raczej: jak być dla córki bezpieczną osobą, żeby mogła przyjść i powiedzieć o sobie prawdę. I w tym sensie najważniejsze nie jest zadanie konkretnego pytania, tylko stworzenie takiej przestrzeni, w której ona nie będzie się bała być sobą. Czasem wystarczy spokojny, niewymuszony komunikat, bez dopytywania: „Chcę, żebyś wiedziała, że możesz ze mną rozmawiać o różnych sprawach – o tym, co czujesz, co jest dla Ciebie ważne. I że jesteś dla mnie ważna taka, jaka jesteś.” To daje dziecku poczucie bezpieczeństwa, ale nie stawia go w sytuacji, w której musi się określać lub tłumaczyć. To, co może być dla niej teraz trudniejsze, to raczej doświadczenia z rówieśnikami – komentarze, wyśmiewanie. I tutaj bardzo ważne jest Pani wsparcie, wzmacnianie jej poczucia wartości i tego, że ma prawo być sobą. Widzę, że bardzo zależy Pani, żeby podejść do tego mądrze i spokojnie. To już jest dla córki ogromnym zasobem. Jeśli czuje Pani, że potrzebuje więcej pewności, jak prowadzić takie rozmowy i jak ją wspierać w tym okresie, zapraszam na konsultację – online lub w gabinecie. Możemy się temu spokojnie przyjrzeć i poszukać dla Pani najlepszych sposobów działania. Z pozdrowieniami, Kornelia Cichoń Psycholożka