Strach przed wiatrem!! Syn (w grudniu 5 lat) panicznie boi się wiatru. Nie od zawsze. Zaczęło się o

Szanowna Pani, na określonych etapach życia dzieci mają skłonność do szczególnie nasilonych lęków w określonych obszarach i są to zachowania adekwatne do wieku w tym np.przedszkolak ma prawo szczególnie bać się burzy czy innych gwałtownych zjawisk atmosferycznych w tym wiatru. Niemniej jednak jeśli ten lęk staje się bardzo silny i utrudnia dziecku funkcjonowanie w życiu codziennym ograniczając możliwość zaspokojenia potrzeb (w tym przypadku chłopiec np. nie chce wychodzić z pokoju, odmawia zabawy i innych przyjemności) należy zgłosić się z dzieckiem do psychologa. Specjalista oceni ogólny poziom rozwoju syna sprawdzając czy chłopiec rozwija się tak samo jak przeciętni rówieśnicy pod względem społecznym i emocjonalnym i zgodnie z wynikami tej oceny zaproponuje adekwatną terapię z udziałem samego chłopca ale też rodziców lub w przypadku ustalenia nieprawidłowości w rozwoju zleci dalszy proces diagnostyczny tak aby jak najprecyzyjniej dobrać dalsze oddziaływania terapeutyczne.

Opisana sytuacja wskazuje na to, że u Pani syna rozwinęła się silna fobia specyficzna o charakterze lęku przed wiatrem (anemofobia), która została zainicjowana przez symboliczną utratę balonu, a następnie gwałtownie utrwalona przez traumatyczne dla dziecka doświadczenie wichury u dziadków, gdzie wiatr stał się siłą niszczącą jego bezpieczny świat. Dla pięciolatka, którego poczucie bezpieczeństwa opiera się na przewidywalności i kontroli nad otoczeniem, wiatr stał się niewidzialną, groźną istotą, która „kradnie” jego zabawki i pranie, co wywołało stan ciągłego czuwania i paraliżującego lęku antycypacyjnego. Reakcje takie jak chowanie się pod kołdrę, odmowa jedzenia ulubionych smakołyków czy apatia świadczą o tym, że układ nerwowy dziecka znajduje się w głębokim trybie przetrwania, a ośrodek strachu w mózgu, czyli ciało migdałowate, całkowicie przejął kontrolę nad jego zachowaniem, odcinając racjonalne myślenie i logiczne argumenty dorosłych. Chęć pójścia spać w środku dnia, o którą prosi syn, to klasyczny mechanizm obronny psychiki, która próbuje „wyłączyć się” z rzeczywistości postrzeganej jako skrajnie zagrażająca, co jest sygnałem wyczerpania zasobów emocjonalnych dziecka. Tłumaczenie, że wiatr jest bezpieczny, obecnie nie trafia do syna, ponieważ jego lęk znajduje się na poziomie biologicznym, a nie intelektualnym, dlatego każda próba przekonywania go na siłę może paradoksalnie potęgować jego poczucie osamotnienia w tym przerażeniu. W tej sytuacji niezbędna jest konsultacja u psychologa dziecięcego, który za pomocą terapii zabawą lub bajkoterapii pomoże synowi nadać lękowi formę, którą da się kontrolować, oraz bezpiecznie przeprowadzi go przez proces odwrażliwiania. Do czasu wizyty warto wprowadzić w domu strategię budowania sprawstwa, na przykład poprzez wspólne sprawdzanie prognozy pogody w aplikacji, co zamienia niewidzialny chaos w mierzalne dane, oraz tymczasowe usunięcie z balkonu prania, które jest dla niego wizualnym wyzwalaczem ataku paniki. Proszę pamiętać, że ta nagła zmiana charakteru i „nieobecność” dziecka to krzyk o pomoc systemu nerwowego, który przestał czuć się bezpiecznie we własnym domu, co wymaga fachowej interwencji, aby lęk nie zaczął rzutować na inne obszary jego rozwoju. Jeśli będzie Pani chciała, zapraszam na konsultację – stacjonarną lub online – gdzie w bezpiecznych warunkach możemy przeanalizować Pani sytuację i krok po kroku ułożyć realny plan działania.