W 2021 roku miałem wypadek samochodem, zderzenie z drzewem, jako pasażer, po kilku dniach w szpitalu

Dzień dobry, Opisane przez Pana objawy mogą wskazywać na rozwój zaburzeń lękowych, które pojawiły się w wyniku traumy związanej z wypadkiem samochodowym. Choć fizycznie udało się Panu wyjść z wypadku bez poważnych obrażeń, to psychicznie ta sytuacja mogła wywołać głęboki stres, który teraz manifestuje się w postaci lęków i ataków paniki, zwłaszcza podczas prowadzenia samochodu lub w sytuacjach, które przypominają Panu o tamtym wydarzeniu.

Unikanie pewnych sytuacji, takich jak autostrady, tunele czy dłuższe trasy, jest częstym mechanizmem obronnym w zaburzeniach lękowych, ale niestety może prowadzić do nasilania się objawów w dłuższej perspektywie. Lęk przed zemdleniem i towarzyszące mu fizyczne objawy, mimo że nie kończą się omdleniem, mogą być bardzo wyczerpujące i wpływać na jakość życia.

Skoro przepisane leki nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, warto rozważyć inne formy terapii, takie jak terapia poznawczo-behawioralna (CBT), która jest jedną z najskuteczniejszych metod w leczeniu zaburzeń lękowych i ataków paniki. W ramach takiej terapii możliwe jest stopniowe przełamywanie lęków oraz nauka strategii radzenia sobie z napadami paniki.

Zachęcam do skonsultowania się z psychoterapeutą specjalizującym się w terapii lęków i traum, aby wspólnie wypracować strategie, które pomogą Panu odzyskać kontrolę nad swoimi lękami i poprawić komfort życia. Ważne jest, aby nie zostawał Pan z tym sam i szukał wsparcia, które może pomóc w procesie zdrowienia.
Ponadto warto skonsultować się z psychiatrą, który jest odpowiednim specjalistą do pracy z lekoopornymi zaburzeniami. Zweryfikuje on dotychczasowe leczenie i wdroży nowy schemat leczenia. Pozdrawiam serdecznie, MB

Dzień dobry, jak sam pan zauważył, to ciało odzywa się gdy prowadzi pan samochód czy np. w sklepie, dając wrażenie, że „może pan zasłabnąć”, robi się „ciemno przed oczami” czy uczucie, że „zapomina pan oddychać”. Ciało jest nierozerwalnie związane z naszymi wspomnieniami, również traumatycznymi.
Dlatego warto rozważyć terapię traumy wykorzystującą pracę z ciałem - Somatic Experiencing, EMDR, EFT tapping lub podobne, które patrzą na człowieka całościowo, holistycznie - jako nierozerwalne połączenie umysłu i ciała. Pozdrawiam ciepło, MP.

Dzień dobry. Opisywane objawy mogą świadczyć o potencjalnym, rozwinięciu się zespołu leku napadowego w następstwie trudnych wydarzeń życiowych. Na pewno takich objawów nie można bagatelizować i zdecydowanie rekomenduje spotkać się ze specjalistą celem otrzymania odpowiedniej diagnozy. W kolejnym kroku rozpoczęcie odpowiednich działań psychoterapeutycznych celem zmniejszenia dyskomfortu. W przypadku braku terapii, zespół lęku napadowego może się pogłębić i znacznie ograniczyć funkcjonowanie. Praca w psychoterapeutą pracującym w nurcie poznawczo-behawioralnym może tutaj pomóc. Pozdrawiam.

Witam, opisuje Pan sytuację, która bardzo przypomina zespół lęku napadowego z elementami agorafobii, prawdopodobnie rozwinięty po wypadku samochodowym. Choć fizycznie nic się wtedy poważnego nie stało, organizm mógł zapamiętać tamten moment jako sytuację zagrożenia życia, a teraz — mimo braku realnego niebezpieczeństwa — uruchamia podobną reakcję stresową: uczucie duszności, „ciemność przed oczami” czy wrażenie utraty kontroli.
To, że unika Pan autostrad, tuneli czy miejsc, z których trudno się szybko wydostać, to naturalna strategia lęku – umysł próbuje w ten sposób „chronić” przed ponownym zagrożeniem. Niestety, takie unikanie w dłuższej perspektywie wzmacnia lęk i utrwala problem.
Warto rozważyć psychoterapię poznawczo-behawioralną (CBT) – to metoda o udowodnionej skuteczności w leczeniu tego typu lęków. W terapii pracuje się nad zrozumieniem reakcji ciała, stopniowym oswajaniem sytuacji wywołujących lęk oraz odzyskaniem poczucia kontroli. Często dopiero połączenie odpowiednio dobranych leków i terapii przynosi pełną poprawę.
Proszę pamiętać, że ten stan jest całkowicie odwracalny – z pomocą specjalisty można wrócić do swobodnego prowadzenia samochodu i spokojniejszego życia.
Pozdrawiam serdecznie,
mgr Elżbieta Kosik