Pytanie chyba do psychologa/psychistry dzieciecego-7letnia córka zaraz po świętach zaczęla się dziwn

Zachowanie córki jest niepokojące, a budzenie się w nocy może sugerować dość wyskoki poziom lęku. Taki lęk raczej nie wynika z chęci zwrócenia na siebie uwagi, choć w tej sytuacji córka będzie potrzebowała jej więcej.
Jeśli w innych kwestiach dziewczynka też zaczyna ujawniać takie katastroficzne myśli lub jeśli sytuacja będzie się dłużej utrzymywała, warto skonsultować się z psychiatrą dziecięcym lub/i terapeutą dzieci i młodzieży.

Jestem ciekawa, jak otoczenie reaguje w sytuacji, gdy dziecko mówi o swoich lękach? Osobiście próbowałabym wyjaśnić sytuację na spokojnie, nie zaprzeczając negatywnym uczuciom dziecka np. tłumacząc, że ta historia miała miejsce dawno temu, kiedy nie było telefonów i nikt nie mógł wezwać do Pana Jezusa karetki ani policji. I że w kościele było tylko taka dekoracja, aby ludzie wiedzieli o takim wydarzeniu i już nigdy nikogo nie wieszali, bo on i tak zmartwychwstanie i nie ma to sensu... :) Dobrze byłoby odwrócić uwagę dziecka, skupić ją na przyjemnych rzeczach, zająć czas.

Przychodzą mi do głowy też gry związane z nauką pierwszej pomocy - jeśli dziecko dowie się, co zrobić kiedy coś złego się komuś stanie, może mu to przywrócić poczucie bezpieczeństwa i kontroli sytuacji.

Niestety w życiu każdego dziecka przychodzi czas, że zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, że istnieje śmierć, cierpienie, przemoc. Zazwyczaj zdarza się to w sytuacji gdy uczestniczny ono w traumatycznym wydarzeniu takim jak śmierć kogoś bliskiego, wypadek itp., zdarza się jednak, że podobne emocje zaczyna budzić obejrzany film czy usłyszana historia. Podejrzewam, że dziewczynka nie pierwszy raz była w kościele ale z jakiegoś powodu tym razem zaczęla myśleć o tym co się stało z Panem Jezusem. Być może w jej życiu dzieją się również inne stresujące rzeczy (warto pomyśleć jak wyglądają relację między Państwem, jak córka radzi sobie w szkole, czy ma koleżanki itp), czasem takie zachowanie to jakby "temat zastępczy" i sposób na to by móc płakać i przeżywać trudne emocje. Ważne jest również jak Państwo i inne osoby w otoczeniu reagują na jej zachowania - ani bagatelizowanie jej uczyć, wyśmiewanie ich czy odwracanie uwagi nie pomogą córce poradzić sobie z emocjami. Świadczy to bowiem, że jest bardzo wrażliwą dziewczynką. Ta sytuacja ma dwa wymiary pierwszy religijny - rozumiem, że są Państwo wierzący dlatego warto rozmawiać o tym w wymiarze religijnym ale opowiadać też o innych wydarzeniach z życia Jezusa - może pomóc Biblia dla dzieci lub bajki dla dzieci na ten temat. Drugi wymiar to kwestia emocjonalno-psychologiczna - jeśli problem będzie się nasilał lub utrzymywał sugerowałabym wizytę u psychologa, być może podpowie jak rozmawiać z córką i pomoże jej samej poradzić sobie z emocjami. Trudno bowiem, nie widząc dziecka powiedzieć na ile problem jest powazny.