Przez ostatni miesiąc mialam problem w zwiazku ponieważ inna dziewczyna (kokietka, przeslodka) cały

Związek to para. Pani związkowi, jak Pani pisze, zagraża trójkąt (a nawet czworokąt - znajoma ma partnera). Jak się Pani czuje w związku? Mam wrażenie, że wraz z utratą zaufania do partnera, straciła Pani poczucie bezpieczeństwa. Związek tworzą dwie osoby bo tego chcą. Dobrowolnie. Kontrola w związku prowadzi do walki i wzajemnych pretensji. Proponuję rozmowę z psychoterapeutą - najlepiej wspólnie z partnerem. Terapeuta patrzy na problemy z zewnątrz, przyjmuje postawę neutralną, nie staje po żadnej ze stron. Wspólnie z parą szuka rozwiązań. Kryzysy w związku mogą prowadzić do poprawy relacji jeśli zadba się o zrozumienie, o co tak naprawdę chodzi. Alina Krzekotowska

Wyglada ze ta tzw "kokietka" stala sie przeszkoda w pani zwiazku. W tej sytuacji moja opinia jest krotka. Wazne jest by pamietac ze jest to przeszkoda pani zwiazku, a nie tylko i wylacznie pani. Waznym elementem kazdego zwiazku jest zaufanie i zaangazowanie. Jako ze na chwile obecna nie ufa pani swojemu partnerowi, to radzilbym spojrzec na te sytuacje jako rzecz ktora wspolnie (wraz z partnerem) mozecie rozwiazac. Bedzie to wspolnym dowodem waszego zaangazowanie ktory stopniowo bedzie naprawiac kwestie zaufania.

Pozdrawiam,
Adrian Olesiak

Dzień dobry, proszę pamiętać, że w związku oprócz Pani jest także Pani partner i to on jest odpowiedzialny za stawianie granic i odpowiadanie na tzw "zaloty" kierowane w jego stronę. W tej sytuacji nadrzędnym celem jest szczera rozmowa z partnerem (jeśli ta poprzednia nie przyniesie oczekiwanych skutków) i jasne przedstawienie, czego nie akceptuje Pani w związku. Być może tutaj zobaczy Pani pewien konflikt interesów, o którym trzeba będzie szerzej porozmawiać. Jeśli chodzi o "kokietkę", o której Pani wspomniała to niewątpliwie partner powinien postawić granicę np. "mam partnerkę i nie jestem zainteresowany znajomością", ponieważ Pani postawiona granica w stosunku do kokietki w momencie, gdy partner takiej granicy nie stawia nie będzie respektowana.
Być może zaufanie do partnera pozwoli odbudować szczera rozmowa i jego postawa (włącznie ze stawianiem granic wobec innych). Proszę dać sobie czas, a jeśli będzie Pani czuła, że to nie wystarczy, pomocna będzie terapia par, na którą dobrze byłoby uczęszczać wraz z partnerem.
Wszystkiego dobrego!
K.K.

Przykra i trudna sytuacja — i dobrze, że chcesz o związek zawalczyć mądrze, a nie wojną nerwów. Poniżej masz krótki plan działania + gotowe skrypty, żeby odzyskać spokój i postawić granice bez wchodzenia w dramę.

1) Najpierw granica z partnerem (to on jest kluczem)

To on odpowiada za ochronę Waszej relacji, nie „tamta dziewczyna”. Konkret, bez oskarżeń:

Cel rozmowy (15–20 min, na spokojnie):

Opisz 1–2 fakty (bez interpretacji):
„Kiedy widzę, że odpowiadasz na jej kokietowanie/idziesz za nią…”

Nazwij emocję i potrzebę:
„…czuję niepokój i tracę zaufanie. Potrzebuję, żebyś stawiał temu granicę.”

Prośba/zasada na przyszłość (bardzo konkretna):
„Proszę: gdy ona zaczyna flirt, mówisz: ‘Nie wchodzę w takie rozmowy, jestem w związku’, kończysz interakcję i wracasz do grupy/albo do mnie.”

Ustalcie 3–5 jasnych zasad „antydramowych” na 30 dni (spiszcie je w notatce):

zero prywatnych rozmów/wiadomości z nią,

brak wychodzenia sam na sam,

szybkie „zamknięcie” flirtu (krótkie zdanie + odejście),

jeśli sytuacja znów się zdarzy → krótki sygnał do Ciebie (np. „była, uciąłem”),

raz w tygodniu 20-min „check-in”: co się wydarzyło, co poprawić (bez polowania na winy).

Rada: unikaj „kontroli” typu przeszukiwanie telefonu. Lepsza jest dobrowolna transparentność (np. on sam pokazuje, że coś się zadziało i jak to uciął). To buduje zaufanie, a nie lęk.

2) Co z nią? (trzecia osoba)

Priorytetem jest postawa partnera. Jeśli on stawia granicę, często nie musisz nic mówić.
Wyjątki, kiedy warto krótko zareagować (raz, spokojnie, przy świadkach lub w neutralnym momencie):

gdy ona ignoruje jego jasną granicę,

gdy próbuje prowokować Ciebie.

Skrypt (krótko, uprzejmie, stanowczo):

„Hej, szanuję Twoją otwartość, ale to jest mój partner. Nie chcemy flirtowych rozmów/wyjść sam na sam. Dzięki za uszanowanie.”

I odcięcie rozmowy. Zero wdawania się w dyskusje, zero oceniania jej życia („masz narzeczonego…”). Wchodzenie w moralizowanie = paliwo dla dramy.

3) Jak odbudować zaufanie (2–4 tygodnie)

Rytuały bliskości: 10–15 min dziennie bez telefonów (herbata, spacer, masaż barków, cokolwiek).

„Mapka uczuć”: raz w tygodniu każdy mówi: 1 rzecz, która bolała; 1 rzecz, która pomogła; 1 prośba na kolejny tydzień.

Mikro-gesty w sytuacji „zagrożenia”: jeśli ona podchodzi, Twój partner sam robi krok w Twoją stronę / dotyka dłoni / mówi „idziemy do grupy”. To szybciej leczy niż tysiąc tłumaczeń.

Ustal „kryteria bezpieczeństwa”: co musi się wydarzyć, żebyś czuła, że zaufanie rośnie (np. 3 kolejne sytuacje ucięte przez niego od razu; brak prywatnych kontaktów z nią).

4) Czerwone flagi = sygnał do poważnej rozmowy

on dalej wchodzi w kokieterię lub szuka kontaktu z nią,

bagatelizuje Twoje uczucia („przesadzasz”, „nic się nie stało”) zamiast stawiać granice,

ukrywa spotkania/wiadomości.
Jeśli to się powtarza — warto rozważyć sesję par (online też działa) albo zdecydować o twardszych konsekwencjach.

5) Gdy emocje „zalewają” (Twoje narzędzie SOS)

STOP: zatrzymaj się, nazwij emocję (złość/strach/zazdrość), oceń 0–10.

Oddech 4–7–8 ×4.

Decyzja na 10 min: ciepło (koc/herbata), ruch (krótki spacer), kontakt (wiadomość do przyjaciółki).

Dopiero potem rozmowa/wiadomość — nie z poziomu 10/10.