Od około dwóch lat zmagam się z bardzo nasilonymi zaburzeniami lękowymi. Prawie w ogóle nie wychodzę

Jeśli chodzi o leczenie, psychiatra jak najbardziej może wystawić skierowanie do szpitala psychiatrycznego, jeśli uzna, że stan zdrowia jest na tyle ciężki, że uniemożliwia codzienne funkcjonowanie. W szpitalu można ustabilizować leki, zmniejszyć lęk i odzyskać siły. Oprócz tego istnieją formy wsparcia, które mogą realnie pomóc: Centrum Zdrowia Psychicznego (CZP) można tam zgłosić się bez skierowania. Otrzymasz szybką pomoc psychologiczną, psychiatryczną i kryzysową, często tego samego dnia. Terapia CBT jest szczególnie wskazana ponieważ to jedna z najbardziej przebadanych i skutecznych metod w leczeniu lęku, rekomendowana przez międzynarodowe wytyczne jako terapia pierwszego wyboru.

Witam Pana, Opisane przez Pana objawy wskazują na agorafobię, która przejawia się np. lękiem przed podróżowaniem, lękiem przed przebywaniem w zamkniętych miejscach, np. w sklepie, w kinie; lękiem przed przebywaniem w tłumie ludzi, lękiem przed wyjściem z domu… itp. Możliwe, że występuje tu również fobia społeczna. Człowiek, dotknięty fobią społeczną w relacjach z innymi ludźmi stale doświadcza obezwładniającego lęku i nieustannie przeżywa katusze. Zdarza się, że nawet wyobrażenie sobie tego typu sytuacji napełnia ogromnym lękiem. Jednak rzetelną diagnozę można postawić tylko podczas osobistej konsultacji, po wnikliwym przyjrzeniu się różnym sytuacjom i wydarzeniom na przestrzeni życia. Aby skutecznie wyleczyć zaburzenia lękowe – agorafobię i ewentualnie fobię społeczną oraz ich uciążliwe konsekwencje, należy dotrzeć do źródła problemu i na tej podstawie opracować właściwą metodę terapii. Bardzo ważne jest, żeby Pan podjął odpowiednią psychoterapię, gdyż doświadczane przez Pana lęki mogą doprowadzić do izolacji społecznej. Zachęcam Pana do podjęcia właściwej psychoterapii. Terapeuta pomoże Panu uporać się zarówno z objawami jak i przyczynami agorafobii, dzięki czemu odzyska Pan spokój, równowagę wewnętrzną i radość życia. Wizytę można umówić korzystając z serwisu Znany Lekarz. Gdyby chciał Pan ze mną porozmawiać o problemie, to zapraszam do kontaktu. Pozdrawiam serdecznie, Hanna Markiewicz

W Polsce psychiatra może wystawić skierowanie do szpitala psychiatrycznego i robi to właśnie w sytuacjach, kiedy ktoś nie funkcjonuje, ma silny lęk, nie radzi sobie w codzienności i jest w stanie, który zagraża jego zdrowiu psychicznemu. Do szpitala można trafić: -ze skierowaniem od psychiatry, -bez skierowania, jeśli jedziesz na izbę przyjęć szpitala psychiatrycznego i lekarz oceni, że wymagasz pomocy -nawet bez zgody, jeśli istnieje zagrożenie dla zdrowia lub życia — ale to dotyczy sytuacji ostrych. Hospitalizacja nie jest karą ani „ostatnią deską ratunku” — często to realna przerwa od presji, bezpieczne miejsce, leczenie, zmiana leków, ustabilizowanie stanu, a potem plan dalszego wsparcia.

Dzień dobry, pierwszy krok to faktycznie konsultacja psychiatryczna - po ocenie psychiatrycznej może Pan zostać skierowany do szpitala, nie jest to jednak standardem - decyduje lekarz psychiatra. Potrzebuje Pan diagnostyki, odpowiedniego leczenia farmakologicznego oraz psychoterapeutycznego. Osobiście jako praktyk będę polecać terapię poznawczo-behawioralną jako nurt najbardziej przebadany naukowo pod względem skuteczności. Pozdrawiam, Małgorzata Mazurek

Opisuje Pan stan, który bardzo poważnie ogranicza codzienne funkcjonowanie. To nie jest lenistwo ani brak chęci, lecz sytuacja wymagająca pilnej, profesjonalnej pomocy. Nie musi Pan najpierw zacząć pracować albo „bardziej się postarać”, żeby zasłużyć na leczenie. Tak, psychiatra może wystawić skierowanie do szpitala psychiatrycznego, jeśli po zbadaniu Pana uzna, że taki poziom wsparcia jest potrzebny. Możliwy jest także oddział dzienny, intensywniejsze leczenie ambulatoryjne lub pomoc Centrum Zdrowia Psychicznego. Warto jak najszybciej powiedzieć lekarzowi wprost o tym, że prawie nie wychodzi Pan z domu, nie jest w stanie pracować, czuje niechęć do życia i ma presję mieszkaniową. To są bardzo ważne informacje przy ustalaniu dalszego leczenia. Jeśli niechęć do życia zamienia się w myśli o zrobieniu sobie krzywdy, pojawia się zamiar lub plan, albo obawia się Pan, że nie będzie w stanie zapewnić sobie bezpieczeństwa, proszę nie zostawać samemu. Należy powiedzieć o tym bliskiej osobie i zgłosić się pilnie do SOR lub izby przyjęć szpitala psychiatrycznego. W nagłej sytuacji pomoc można uzyskać bez skierowania. Równolegle warto zapytać psychiatrę o psychoterapię skoncentrowaną na lęku i stopniowym wychodzeniu z unikania. Powrót do sprawności nie musi oznaczać od razu pracy na pełen etat. Najpierw potrzebne jest odzyskanie podstawowego poczucia bezpieczeństwa i możliwość wykonania małych, realnych kroków. Jest Pan w bardzo trudnej sytuacji, ale są formy pomocy bardziej intensywne niż sama farmakoterapia i warto z nich skorzystać.

Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że opisuje Pan poważny kryzys, a nie brak chęci do pracy. Jeżeli od około dwóch lat prawie nie wychodzi Pan z domu, każde wyjście wywołuje bardzo silny lęk, nie jest Pan zdolny do podjęcia pracy, a dodatkowo pojawiła się niechęć do życia, to leczenie powinno teraz obejmować nie tylko receptę, ale całościowy plan pomocy psychiatrycznej, psychologicznej i społecznej. Najpierw jedna bardzo ważna rzecz. Proszę odpowiedzieć sobie teraz wprost: czy ma Pan obecnie myśli o odebraniu sobie życia albo zrobieniu sobie krzywdy? Czy ma Pan konkretny plan, zamiar lub poczynił jakieś przygotowania? Czy ma Pan dostęp do środków, którymi mógłby Pan sobie coś zrobić? Czy obawia się Pan, że może stracić kontrolę? Jeżeli pojawia się plan, zamiar albo poczucie, że może Pan nie być bezpieczny, proszę nie czekać na kolejną zwykłą wizytę. Nie zostawać samemu, powiedzieć bliskiej osobie wprost o zagrożeniu i zgłosić się do izby przyjęć szpitala psychiatrycznego albo SOR-u. W nagłym kryzysie psychicznym można zgłosić się do szpitala psychiatrycznego również bez skierowania; o konieczności hospitalizacji decyduje lekarz po zbadaniu pacjenta. pacjent.gov.pl Czy psychiatra może skierować Pana do szpitala psychiatrycznego? Tak. Lekarz psychiatra może po osobistym zbadaniu wystawić skierowanie do szpitala psychiatrycznego. Samo skierowanie nie oznacza automatycznie przyjęcia — po zgłoszeniu się do szpitala lekarz również ocenia, czy istnieją wskazania do leczenia całodobowego. Co do zasady skierowanie psychiatryczne jest ważne 14 dni, a po wpisaniu na listę oczekujących jego ważność może zostać przedłużona o czas oczekiwania. ELI I z tego, co Pan opisuje, zdecydowanie powiedziałabym psychiatrze dokładnie to samo, co napisał Pan tutaj, bez łagodzenia: „Prawie nie wychodzę z domu. Nie jestem zdolny do pracy. Cały dzień odczuwam lęk. W domu grozi mi utrata miejsca zamieszkania. Czuję bezradność, niechęć do życia i nie widzę wyjścia. Czy mój stan kwalifikuje mnie do hospitalizacji albo intensywniejszej formy leczenia?” To są informacje istotne dla lekarza przy ocenie dalszego postępowania. Szpital całodobowy nie jest jednak jedyną możliwością Przy tak nasilonym lęku warto wspólnie z psychiatrą rozważyć kilka poziomów opieki. Centrum Zdrowia Psychicznego (CZP) może być szczególnie dobrym rozwiązaniem, jeśli obejmuje Pana miejsce zamieszkania. Do psychiatry w takim centrum nie potrzeba skierowania, a w Punkcie Zgłoszeniowo-Koordynacyjnym można uzyskać ocenę sytuacji i dobrać odpowiednią formę pomocy. CZP mogą organizować leczenie ambulatoryjne, oddział dzienny, hospitalizację oraz leczenie środowiskowe w domu pacjenta. pacjent.gov.pl Przy osobie, dla której samo wyjście z mieszkania jest ogromnym problemem, bardzo ważna jest właśnie możliwość leczenia środowiskowego/domowego. NFZ przewiduje w uzasadnionych przypadkach wizyty domowe psychiatry, psychologa, pielęgniarki psychiatrycznej czy zespołu leczenia środowiskowego. NFZ Możliwe jest też leczenie na oddziale dziennym psychiatrycznym — człowiek uczestniczy w intensywnym leczeniu w ciągu dnia, ale nie nocuje w szpitalu. Dla niektórych osób z ciężkimi zaburzeniami lękowymi jest to dobry etap pomiędzy zwykłą poradnią a hospitalizacją całodobową. Akademia NFZ Sam lek prawdopodobnie nie wystarczy Przy obrazie, który Pan opisuje, może występować agorafobia lub inne silne zaburzenie lękowe z bardzo dużym unikaniem, ale diagnozę powinien postawić specjalista. Istotny jest mechanizm: wychodzę → pojawia się bardzo silny lęk → wracam/unikam → odczuwam ulgę → mózg uczy się, że wyjście rzeczywiście było niebezpieczne → następnym razem boję się jeszcze bardziej. Po dwóch latach świat może skurczyć się do mieszkania i kilku „bezpiecznych” miejsc. Dlatego dobrze prowadzona psychoterapia — najczęściej CBT z bardzo stopniową ekspozycją — jest ważną częścią leczenia. Nie oznacza to, że ktoś ma Panu powiedzieć: „jutro proszę wejść do autobusu i pojechać na drugi koniec miasta”. Przy tak dużym nasileniu zaczyna się znacznie spokojniej. Czasami pierwszym zadaniem jest wyjście przed budynek, potem pozostanie kilka minut dalej od domu, później kolejny krok. Tempo dostosowuje się do stanu pacjenta. I na razie nie stawiałabym pracy jako pierwszego celu terapeutycznego Rozumiem Pana mamę — może obawiać się finansów i przyszłości. Ale jeżeli obecnie wyjście do sklepu jest ogromnym wysiłkiem, postawienie warunku: „natychmiast znajdź pracę albo się wyprowadź” nie powoduje, że zaburzenie lękowe znika. Może natomiast jeszcze bardziej zwiększać poczucie zagrożenia. Pierwsze cele powinny raczej wyglądać: bezpieczeństwo → skuteczne leczenie → poprawa codziennego funkcjonowania → stopniowe wychodzenie → odzyskanie samodzielności → dopiero potem realistyczny powrót do pracy. To nie oznacza rezygnacji z aktywizacji zawodowej. Oznacza ustawienie jej we właściwej kolejności. Warto też porozmawiać o orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności Skoro zaburzenia psychiczne od dwóch lat tak istotnie ograniczają Pana zdolność funkcjonowania, może Pan zapytać psychiatrę, czy Pana aktualny stan uzasadnia rozpoczęcie procedury orzeczniczej. Psychiatra sam nie „nadaje stopnia niepełnosprawności”. Decyzję podejmuje odpowiedni powiatowy lub miejski zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności na podstawie wniosku i dokumentacji medycznej. Gov.pl Nie mogę oczywiście powiedzieć, czy otrzyma Pan orzeczenie — zależy to od rzeczywistego stopnia i przewidywanego czasu ograniczenia funkcjonowania. Ale przy tak dużych trudnościach warto o tę możliwość zapytać prowadzącego psychiatrę, szczególnie że mogłaby otworzyć część form aktywizacji zawodowej, których teraz nie może Pan wykorzystać. Proszę również nie czekać z problemem mieszkaniowym do momentu wyrzucenia z domu Jeżeli zagrożenie utratą mieszkania jest realne, warto już teraz zgłosić się do miejscowego ośrodka pomocy społecznej i poprosić o rozmowę z pracownikiem socjalnym. Pomoc społeczna obejmuje m.in. osoby dotknięte bezrobociem, niepełnosprawnością, długotrwałą lub ciężką chorobą, bezdomnością oraz sytuacją kryzysową. Zakres pomocy zależy od sytuacji osobistej i dochodowej. Gov.pl To bardzo ważne: nie czekać, aż problem będzie brzmiał „dzisiaj nie mam gdzie spać”. Lepiej wcześniej powiedzieć: „Leczę się psychiatrycznie, obecnie nie jestem zdolny do normalnego funkcjonowania, nie mam dochodu i istnieje realne zagrożenie utraty miejsca zamieszkania. Jakie mam możliwości pomocy?” To nie jest sytuacja bez wyjścia Osoby z bardzo nasilonym lękiem i wielomiesięcznym czy wieloletnim unikaniem rzeczywiście potrafią dojść do momentu, w którym niemal całkowicie przestają wychodzić. Takie stany są leczone. Nie oznacza to, że poprawa nastąpi w tydzień, ale aktualny poziom funkcjonowania nie musi być Pana stanem docelowym. Na dziś nie próbowałabym już wysyłać kolejnych setek CV po kilka godzin dziennie. Pana energia jest ograniczona i bardziej potrzebna jest teraz do uruchomienia intensywniejszej pomocy. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z nasilonymi zaburzeniami lękowymi, agorafobią, unikaniem, kryzysem emocjonalnym i stopniowym odzyskiwaniem codziennego funkcjonowania. Możliwe są konsultacje stacjonarne i online — w sytuacji, w której samo opuszczenie domu jest obecnie ogromnym problemem, forma online może być pierwszym etapem, a następnie terapia powinna stopniowo prowadzić do odzyskiwania funkcjonowania poza domem. Przy takim nasileniu objawów współpraca psychologa z psychiatrą jest szczególnie istotna. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać agorafobię, lęk przed wychodzeniem z domu, terapię ekspozycyjną, kryzys psychiczny i różne poziomy pomocy psychiatrycznej. Najważniejsze teraz: proszę powiedzieć psychiatrze wprost o „niechęci do życia”, braku możliwości pracy i zagrożeniu utratą mieszkania. To są informacje, które mogą zasadniczo zmienić decyzję o intensywności leczenia.