Od dłuższego czasu staram się analizować swoje zachowania, bo jestem już po prostu sobą zmęczona. W

Od dłuższego czasu staram się analizować swoje zachowania, bo jestem już po prostu sobą zmęczona. W jednym momencie kocham jakąś osobę, widzę tylko dobre cechy, a wystarczy jedna iskra i od razu zaczynam tej samej osoby nienawidzić, wymieniam "przewinienia", nie widzę żadnych pozytywów, knuje zemstę (w końcu I tak ona nie jest zrealizowana, bo znów widzę tylko dobrą stronę tej osoby).
Nie wiem kim jestem, co chce robić. Nie potrafię określić, czy jestem umysłem ścisłym, czy humanista. Czy jestem introwertykiem, czy ekstrawertykiem. Czy podobają mi się tylko faceci, czy kobiety jednak też. Potrzebuje ryzykownych zachowań, ciągle je robię. Chociażby wchodzenie gwałtownie na pasy, gdy jedzie auto.
Wahania nastroju? Średnio zmienia się co kilka minut. Od przesadnej radości, do płaczu. Za bardzo angażuje się w pracę, wyjdę z niej a I tak ciągle o niej mówię, bo jestem w niej dobra i to moje główne zajęcie w życiu. Nie mam żadnych konkretnych zainteresowań, nigdy nie znałam czegoś, co byłoby dla mnie idealne. Nie potrafię się zdecydować na nic.
Bardzo często myślę w jaki sposób ze sobą skończę. Żarty o śmierci? Regularnie, jednak dla mnie to nie są żarty, bo ciągle I tak o tym myślę.
Jaki mam stosunek z innymi ludźmi? Zazwyczaj to ja czekam na tą drugą osobę, potrafię się w jakiś sposób poświęcić aby dostać odrobinę uwagi.
Potrzebuje pochwał, bo bez nich czuje, że to co zrobiłam nie ma żadnej wartości.
Zawsze chce być najlepsza I stać na czele grupy.

Dokładnie rok temu podjęłam próbę S. Byłam przez prawie miesiąc w szpitalu. Dostałam tam leki, brałam je przez jakiś czas, później je odstawiłam, później znowu brałam.
Jak zostałam wypisana ze szpitala i miałam wypisane recepty na jakiś miesiąc to brałam je może przez tydzień, bo stwierdziłam że to nie jestem ja po lekach, że leki mnie na tyle zmienią, że nie mogę ich brać.
Dostałam antydepresanty, coś na uregulowanie humoru, leki na sen.

Wiem, że mam depresję podejrzewam również, że mam zaburzenia osobowości (bordeline?). Tylko sama do końca nie wiem, czy chce coś z tym zrobić, czy nie.
Czasami jest mi dobrze ze sobą, bo wiem że jestem najlepsza, niezastąpiona, ale mimo wszystko uczucie pustki cały czas mi towarzysz.
Ciągle zadaje sobie pytanie, po co mam się tutaj dalej męczyć? Jaki jest sens? Po co?

Od próby S minął rok, nie zrobiłam tego ponownie od tamtego czasu, głównie to ze względu na matkę, chyba drugiego razu ona by nie przeżyła.
Jednak myślałam o tym bardzo wiele razy I intensywnie.
Jakoś sobie z tym radzę, bo rok udało się "przeżyć", ale nie wiem czy powinnam coś z tym zrobić?
Psychiatra, czy jakaś terapia?

Poproszę o pomoc mam 20 lat.