Moje rozterki

Witam, mam 26 lat, jeszcze nigdy nie byłem u psychologa ale tym razem czuję, że muszę o coś spytać. Zacznę od tego, że jestem dość nieśmiały i nigdy jeszcze nie miałem dziewczyny. Podejrzewam, że to chyba przez tą moją nieśmiałość i przez to, że jestem trochę nie do końca sprawny fizycznie - ale chodzę samodzielnie. Kilka lat temu, jak miałem te 23 lata, to po sąsiedzku mieszkała taka fajna, spokojna, życzliwa i ciepła dziewczyna - może nie była ideałem urody z Hollywood ale potrafiła ująć swoim mnie zachowaniem, skromnością, wrażliwością i uśmiechem... Czasami trochę pogadaliśmy w ciągu dnia, jak wracała z pracy. Ona była ode mnie jednak kilka lat starsza - miała chyba ok.32 lata. Czułem, że ona mi się bardzo podoba i że chciałbym ją poznać bliżej - ale nigdy się nie zdobyłem na odwagę, żeby jej to wyznać... Ja chyba po prostu się w niej zakochałem - bo jak rozmawialiśmy o czymkolwiek, to serce mi się tłukło jak młotem... Nigdy nie poprosiłem ją nawet o nr telefonu czy o maila. Za jakieś 2-3 miesiące ona się wyprowadziła i straciłem z nią kontakt. Dopiero wtedy naprawdę zacząłem żałować, że jej nie poznałem bliżej, bo chyba ją straciłem już na zawsze. Minął jakiś rok i ja musiałem iść na operację. Pewnego dnia podczas spaceru z mamą (byłem w trakcie rehabilitacji) spotkaliśmy ją na ulicy - podobno znów przeprowadziła się gdzieś w te okolice (wiedziałem o niej, że była z bardzo dalekiej okolicy, mieszkała w wynajętym mieszkaniu). Co to była za radość!! Pogadaliśmy sobie trochę, mama też ją zawsze lubiła bo świetnie się dogadywały jak to sąsiadki.... Krępowałem się w mamy obecności ją poprosić o jakieś namiary. Kiedy już się żegnaliśmy to ona się uściskała z mamą a potem... potem objęła mnie. Myślałem, że oszaleję z radości, objąłem ją trochę mocniej, przesuwając dłonią po plecach i ramionach (było lato, miała odkryte ramiona....). Mama niczego się nie domyśliła, uśmiechnęła się tylko ale ja chciałem żeby ta chwila trwała jak najdłużej.... Gdyby nie obecność mamy, to chyba wyszeptałbym jej to do ucha, co zawsze chciałem jej powiedzieć, ale nie mogłem się zdobyć na odwagę... Czułem zapach jej ciała, gdyby nie mama, to chyba bym ją pocałował.... Potem już nigdy jej nie zobaczyłem.

Teraz mam też wyrzuty sumienia, że nie wykorzystałem tej okazji. Zastanawiam się jednak - czy jest sens jej szukać np. przez internet? Może już ma męża/chłopaka? Może jest gdzieś daleko? Czy może szukać jakiejś nowej szansy na miłość? Czy opłaca się próbować, czy nie? I jak sobie poradzić z tą nieśmiałością, przez którą to wszystko chyba się stało?...

Proszę o jakąś dobrą radę w tych rozterkach. Z góry dzięki i pozdrawiam.