Moje pytanie dotyczy problemów psychicznych. Jestem prawie pełnoletnia. Moje dzieciństwo było normal

Moje pytanie dotyczy problemów psychicznych.
Jestem prawie pełnoletnia. Moje dzieciństwo było normalne do pewnego momentu. Potem doświadczyłam przemocy (fizycznej, psychicznej), molestowania i tego, że nikt się mną nie interesował, byłam odrzucana jako wrażliwe dziecko poszukujące miłości.
Kiedy miałam 7 i 8 lat, miałam skłonność do agresji. To trwało tylko przez moment, a dziś jestem wrażliwą i bardzo emocjonalną osobą. Powiedziałabym, że właśnie to, na czym koncentruję się głównie to moje emocje i uczucia. Przez nie postrzegam świat. Nie jestem egoistą, tylko egocentrykiem.
Jako dziecko miałam problem z bardzo niską samooceną. Jadłam ze stresu, nienawidziłam siebie, miałam nadwagę. Choć miałam koleżanki, z czasem zaczęły się u mnie trudności z nawiązywaniem kontaktów, byłam samotna. Miałam myśli samobójcze, bardzo bałam się też lekcji wychowania fizycznego i oceniania mnie przez innych.
Chodziłam do pedagoga, psychoterapeuty i psychologa. Miałam jednak wrażenie, że oni nie do końca mnie rozumieli.
Od kilku lat jest lepiej. Mam przyjaciół, kochających dziadków (opiekunowie prawni) i nie czuję już takiej samotności.
Od jakiegoś czasu miewam niestety ataki paniki. Miałam dwa w przeciągu ostatnich siedmiu dni. Odczuwam wtedy ogromny lęk, mam duszności i wrażenie, że mnie nie ma, że tracę świadomość. Około 2 tygodnie temu dostałam atak paniki na zabawie szkolnej (tłum ludzi, poczucie samotności pomimo obecnych koleżanek, paniczny lęk, duszności, poczucie jakbym miała zemdleć bez niczyjej pomocy). Wtedy też mocno się pocę, nawet kiedy jest zimno. Ciężko znoszę stres, szczególnie jeśli wiąże się z atakiem ze strony innych. Powoduje to u mnie zimne poty, bóle i mocne zawroty głowy, właśnie duszności i paniczny lęk, nie umiem powstrzymać się przed płaczem. Niedawno miałam atak paniki też w szkole, musiałam wyjść do toalety. Miałam je też w dzieciństwie np. na wycieczkach szkolnych (trzęsłam się, czułam jak tracę świadomość).
Nigdy nie miałam problemu z samookaleczaniem, ale zaburzenia odżywiania (jadłam przesadnie dużo lub prawie nic) występowały. Ataki paniki dotyczą u mnie głównie sytuacji, w których jestem w otoczeniu wielu ludzi, ale też gdy bardzo mocno się stresuję (nawet w samotności).
Przez moją emocjonalność i wrażliwość mam też problem z niemal stale utrzymującym się złym samopoczuciem. Martwię się, myślę o przeszłości albo przyszłości, mam problem z koncentracją, ciężko mi zabierać się nawet za moje pasje (siedzę w bezczynności i myślę, czuję pustkę), ostatnio często też mam problemy z zaśnięciem (szczególnie gdy się stresuję). Z samooceną jest u mnie lepiej niż kiedyś (zadbałam o dietę i sport). W sytuacjach stresujących czuję, że nie poradzę sobie z tym, co zaraz się wydarzy i pierwsza moja myśl to obmyślanie sposobu samobójstwa.
Dodam też, że moja matka miała depresję i nie wiem, co jeszcze mówili jej psychiatrzy, ale dla mnie pasują do niej objawy osobowości Borderline.
Bardzo przepraszam, jeśli wiadomość wydaje się niespójna.
Proszę o pomoc. Czy powinnam udać się do psychiatry i czy mogą być konieczne w mojej sytuacji leki i jakaś terapia? I co to, co się ze mną dzieje może oznaczać? Obecnie planuję wizytę u psychologa.
Proszę o odpowiedzi i z góry bardzo dziękuję.