Moje dziecko ma 18 msc. Jest bardzo nerwowe, tzn. Gdy nie dostanie tego co chce uderza główka w podł
Moje dziecko ma 18 msc. Jest bardzo nerwowe, tzn. Gdy nie dostanie tego co chce uderza główka w podłogę, ścianę, krzyczy, gryzie, szczypie, ciągnie za włosy. Podczas próby zmiany pampersa mała wygina się krzyczy, ale to bardzo krzyczy,ucieka. Nigdy nie chce siedzieć na kolanach, przytulać się, nie może chwilki usiedzieć w miejscu. Ze spacerami również jest problem ponieważ nie chce siedzieć w wózku, po chwili wyrywa się, bardzo krzyczy, wychodzi z wózka, ucieka. Nie dajemy jej slodyczy, ani słodkich napojów. Dosyć dużo mówi i jest wg. Nas bardzo inteligentna, ale na prawdę bardzo ciężko jest ja czymkolwiek zainteresować również bardzo chcielibyśmy żeby Chociaż na trochę przyszła posiedziała pobawila się z nami czy po przytulala, chociaż moment była spokojna. staramy się byc spokojni, tłumaczyć, przytulać ale to nic nie daje. Przestaliśmy wychodzić do znajomych bo takie wyjście to ciągły płacz latanie po całym domu ganiając ją i pilnując żeby nic nie zniszczyła, nie mamy ani chwili odpoczynku, że spaniem też jest ciężko bo usypianie trwa godzinę, czasem półtorej, chociaż jest bardzo zmęczona i przewraca się, to i tak ucieka i płaczę wychodzi z łóżka i dalej zaczyna szaleć, bardzo proszę o poradę
2 odpowiedzi
Szanowna Pani, Z informacji przekazanych przez Panią nie można oczywiście postawić diagnozy, ale opis może wskazywać na występowanie zaburzeń hiperkinetycznych (w skrócie ADHD). Zaburzenia te charakteryzują się nadruchliwością, impulsywnością i deficytem uwagi. Zaburzenia hiperkinetyczne diagnozuje się zazwyczaj po rozpoczęciu przez dziecko edukacji, ale objawy osiowe pojawiają się wcześnie bo już przed 2 r.ż. Należy jednak w pierwszej kolejności wykluczyć inne schorzenia mogące dawać takie objawy (zatrucia metalami ciężkimi, choroby tarczycy etc…). Zachęcam do wizyty u psychologa i psychiatry dziecięcego, wczesna i trafna diagnoza pozwala na włączenie odpowiednich oddziaływań korekcyjnych. Z wyrazami szacunku Beata Piróg
Rozumiem, że przeżywacie trudny okres z Waszą córeczką. Jej intensywne emocje i reakcje mogą być wyzwaniem. Bardzo ważne jest, abyście wykazali wyrozumiałość i empatię wobec jej trudności. Warto rozważyć, czy tego typu zachowania nie wynikają z nadmiernego pobudzenia lub nadwrażliwości na bodźce. Być może próbowanie różnych technik relaksacyjnych, takich jak delikatne masowanie, czy spokojne melodie, mogą pomóc w uspokojeniu. Przyjrzyjcie się również, czy Wasza córeczka ma wystarczającą ilość okazji do swobodnego wyrażania siebie i ruchu w bezpiecznym otoczeniu. Stymulacja sensoryczna może być kluczowa w rozwoju maluchów. Jednakże, jeśli te trudności nadal będą przeszkadzać w codziennym życiu, zawsze warto skonsultować się z pediatrą lub specjalistą w dziedzinie rozwoju dziecięcego, którzy mogą zaoferować bardziej spersonalizowane wskazówki i wsparcie.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.