Mój syn często chodzi do toalety, zwłaszcza gdy jest zestresowany. Zauważyłam, że gdy wychodzimy z d

Dzień Dobry,
Bardzo dobrze, że jest Pani świadoma jak funkcjonuje syn i chce mu Pani pomóc. Jeśli lekarz wykluczył problemy medyczne, to częste oddawanie moczu, szczególnie jeśli pojawia się w określonych sytuacjach społecznych, prawdopodobnie jest objawem przeżywanego przez dziecko lęku. Ponieważ syn jest wrażliwy emocjonalnie, a nie ma jeszcze w pełni wykształconych mechanizmów radzenia sobie z emocjami, warto rozwijać jego kompetencje emocjonalno-społeczne, albo na zajęciach z psychologiem w przedszkolu albo w domu. Warto dużo rozmawiać, otwierać chłopca na mówienie o swoich odczuciach, przeżyciach, potrzebach, modelować otwarte wyrażanie swoich potrzeb (zachowania które dziecko obserwuje u rodzica/rodziców), czytać dopasowane do wieku książeczki i rozmawiać o uczuciach bohaterów., przekładając je na własne odczucia. Można rozważyć zapisanie dziecka na zajęcia TUS - trening rozwijania kompetencji społecznych, ponadto warto zapewnić chłopcu uporządkowane i przewidywalne otoczenie, przy tym stopniowo wystawiać na na sytuacje społeczne ze wsparciem rodzica, a stopniowo tak, aby już radził sobie sam. Pozdrawiam serdecznie.

Dzień dobry,
bardzo dziękuję za wiadomość i opisanie tej sytuacji. Już sam fakt, że Pani tak uważnie obserwuje syna i zastanawia się, co może za tym stać, jest ogromnie ważny i wspierający.
To, że badania nie wykazały problemów zdrowotnych, to dobra wiadomość i jednocześnie kieruje nas w stronę tego, co Pani sama zauważa: że za tymi zachowaniami może stać napięcie emocjonalne.
Częste korzystanie z toalety w sytuacjach stresujących (jak wyjście z domu czy wejście do przedszkola) może być sposobem organizmu na rozładowanie napięcia- czasem dzieci nie potrafią jeszcze inaczej poradzić sobie z tym, co czują „w środku”, więc ciało reaguje za nie. To bardzo częsty mechanizm u dzieci wrażliwych, nieśmiałych, tych, które mocno przeżywają codzienne sytuacje.
W takich przypadkach kluczowe jest:
– uznanie i nazywanie emocji – nie tylko tłumaczenie, że „można powiedzieć, gdy czegoś się chce”, ale też zauważanie: „Widzę, że było Ci smutno, że nie dostałeś napoju. To trudne, kiedy czujesz się pominięty”- to pomaga dziecku poczuć się zauważonym i buduje jego wewnętrzne bezpieczeństwo;
– zabawa w scenki i odgrywanie ról- to świetny sposób, żeby „przećwiczyć” trudne sytuacje w bezpiecznych warunkach (np. zabawa w przedszkole, gdzie misiek umie poprosić, ale też się boi);
– pokazywanie, że emocje są w porządku, nawet jeśli są trudne- łzy, złość czy lęk są naturalne, ale dziecko potrzebuje to usłyszeć i poczuć, zanim nauczy się je regulować.
Jeśli syn bardzo silnie przeżywa codzienne sytuacje i to zaczyna wpływać na jego funkcjonowanie (np. unikanie kontaktów, płaczliwość, silne napięcie przy rozstaniach), warto rozważyć spokojną konsultację psychologiczną- nie po to, żeby coś „naprawiać”, ale żeby wspólnie zrozumieć, czego konkretnie on potrzebuje, żeby poczuć się bezpieczniej i mocniej.
Jeśli chciałaby Pani porozmawiać bardziej szczegółowo – prowadzę konsultacje online, w spokojnej atmosferze i z uwzględnieniem całej sytuacji rodzinnej.
Pozdrawiam serdecznie,
Daria Murakowska