Mój mąż ma zdiagnozowane zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Nic nie chce z tym robić, nie przyjmuje c

Dzień dobry,
tak jak mój przedmówca podobnie uważam, że podjęcie przez Panią terapii to bardzo dobry pomysł bo może to być rozwojowe również dla Waszej relacji małżeńskiej.
Pozdrawiam serdecznie

Witam. Choroba jednego z członków rodziny nie pozostaje bez wpływu na funkcjonowanie jej pozostałych członków. Aby dowiedzieć się czegoś więcej na temat zaburzenia z jakim zmaga się Pani mąż nie musi Pani podejmować psychoterapii, bo taką wiedzę może Pani trzymać sięgając np. po wsparcie psychologiczne umawiając się z psychologiem. Jeśli jednak chciałaby Pani zająć się sobą (co uważam za bardzo dobry pomysł) poznać lepiej mechanizmy swojego funkcjonowania, nauczyć się radzić sobie z problemami jakich Pani doświadcza, to podjęcie psychoterapii jak najbardziej jest dobrym pomysłem. W trakcie psychoterapii też może się Pani dowiedzieć na czym polega zaburzenie męża, ale to nie mężem będzie się tam Pani zajmować, ale sobą. Warto o tym wiedzieć. Pozdrawiam i życzę powodzenia.

To bardzo trudna sytuacja, i to naturalne, że czuje się Pani przeciążona. Życie z osobą zmagającą się z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym (OCD) może być ogromnym obciążeniem emocjonalnym – zwłaszcza wtedy, gdy partner nie przyjmuje choroby do wiadomości i nie podejmuje leczenia. Wiele osób bliskich doświadcza wtedy bezsilności, napięcia i frustracji, próbując jednocześnie wspierać i nie „pogłębiać” objawów.

Terapia dla Pani byłaby bardzo wartościowym krokiem. W nurcie poznawczo-behawioralnym (CBT), który jest metodą pierwszego wyboru w leczeniu OCD, bliscy często uczą się:

jak rozumieć mechanizm zaburzenia (czym różnią się natrętne myśli od realnych zagrożeń),

jak reagować na rytuały i kompulsje bez wzmacniania ich (czyli nie „wchodzić w chorobę” przez dostosowywanie się do jej reguł),

jak wyznaczać granice i dbać o siebie emocjonalnie,

oraz jak rozmawiać o leczeniu w sposób, który zwiększa gotowość partnera do podjęcia terapii.

Takie spotkania pozwalają też odciążyć emocjonalnie osobę bliską, zrozumieć, że nie jest „winna” zachowaniom chorego i że może zadbać o siebie bez poczucia egoizmu.

Warto więc rozważyć własną psychoterapię, najlepiej u terapeuty pracującego w nurcie CBT lub terapii schematów – pomoże Pani nauczyć się, jak wspierać męża w zdrowy sposób, jednocześnie chroniąc siebie przed wypaleniem emocjonalnym.

Z serdecznym wsparciem
Anna Kupryjaniuk