Mitomania. Odkryłem jakiś czas temu obserwując, że osoba z którą jestem w związku opowiada na mój

Dzień dobry,
Rozumiem, że jest w Panu wiele pytań wokół zachowania partnerki i wątpliwości co do możliwości zaufania jej. Wyobrażam sobie, że trudne może być "zaoczne" wydanie opinii w sprawie partnerki, myślę jednak że spotkania dla Pana z psychoterapeutą mogłyby pomóc w zrozumieniu własnych uczuć i oczekiwań wobec obecnej relacji.
Pozdrawiam,
Marta Zwierzchowska

Dzień dobry,
w opisanej przez Pana sytuacji widzę, że zależy Panu na partnerce i na związku. Ma Pan również wątpliwości co to zachowania partnerki i przyszłości związku. Bardzo trudno diagnozować Pana partnerkę w taki sposób. Ważne w tej sytuacji są Pana uczucia i oczekiwania co do związku i relacji. Myślę, że warto udać się na indywidualną konsultacje do terapeuty. Pyta Pan również, czy opisana przez Pana sytuacja to normalny rozpad? Pytanie brzmi co to znaczy "normalny rozpad"? Zakończeń relacji miedzy ludźmi może być tyle co rozstających się par. Być może doświadcza Pan kryzysu w związku, który może, lecz nie musi zakończyć się rozstaniem. Łącze pozdrowienia

To, co Pan opisuje, warto na początku uporządkować na fakty i wnioski, bo obecnie największe cierpienie powoduje nie sama sytuacja, lecz chaos interpretacji.
Fakty są następujące:
– partnerka opowiada innym osobom nieprawdziwe lub zniekształcone historie, także na Pana temat,
– robi to wobec mężczyzny, z którym łączy ją więź emocjonalna,
– jednocześnie w relacji z Panem funkcjonuje „normalnie”, bez jednoznacznego zerwania.
To, co nie jest faktem, lecz bardzo Pana obciąża, to przekonania w rodzaju:
– „jeśli zrozumiem, dlaczego ona to robi, da się uratować związek”,
– „jeśli to tylko potrzeba akceptacji, a nie mitomania, sytuacja jest mniej groźna”,
– „powinien istnieć sposób, by ją dyskretnie nakłonić do terapii”.
Niezależnie od tego, jak nazwiemy to zachowanie, jego znaczenie w relacji pozostaje takie samo: związek przestaje opierać się na szczerości i zaufaniu. To nie diagnoza jest tu kluczowa, lecz realne konsekwencje dla Pana poczucia bezpieczeństwa i jasności.
Ważne pytanie nie brzmi więc:
„dlaczego ona to robi?”
lecz:
„czy chcę być w relacji, w której druga osoba systematycznie mija się z prawdą i prowadzi podwójną narrację?”
Wielu ludzi bardzo cierpi, bo trzyma się założeń typu:
– partner powinien być szczery,
– związek powinien dać się uratować, jeśli się wystarczająco postaram,
– druga osoba powinna chcieć terapii, jeśli jej to zaproponuję w odpowiedni sposób.
Tymczasem rzeczywistość jest taka, że nie ma Pan wpływu na to, czy partnerka zechce być uczciwa ani czy zgodzi się na terapię. Ma Pan natomiast pełne prawo jasno określić swoje granice, np.:
„Nie chcę być w relacji, w której opowiada się o mnie nieprawdę innym osobom. Jeśli mamy pracować nad związkiem, warunkiem jest szczerość i realna gotowość do terapii.”
To nie jest presja ani manipulacja. To jasne postawienie warunków, bez których relacja nie ma zdrowych podstaw.
Jeśli pyta Pan, czy to „normalny etap rozpadu związku” – bardzo często właśnie tak on wygląda: jedna osoba emocjonalnie już odchodzi, ale nie chce jeszcze mierzyć się z konsekwencjami decyzji. Wtedy pojawia się podwójne życie emocjonalne i podwójna narracja.
Rozmowa o terapii ma sens tylko wtedy, gdy obie strony uznają problem i chcą nad nim pracować. Próby „dyskretnego namawiania” zwykle jedynie przedłużają stan zawieszenia i Pana niepewność.
Jeśli chce Pan odzyskać jasność myślenia i podjąć decyzje w oparciu o fakty, a nie nadzieję czy lęk, warto rozważyć indywidualną rozmowę terapeutyczną. Takiej pomocy może Pan szukać również w Kraków – nie po to, by „ratować związek za wszelką cenę”, lecz by odzyskać wpływ na własne życie i emocje.
Na koniec rzecz najważniejsza:
nie musi Pan akceptować relacji opartej na kłamstwie, żeby być lojalnym partnerem ani wartościowym człowiekiem.