Martwię się o swoją uczennicę. Ostatnio zauważyłam jak sama siedzi na przerwach pod ścianą lub na ła

Witam. Może warto podejść do niej i porozmawiać dokładnie w taki sposób jak Pani to opisuje... ze Pani się martwi... ze widzi Pani to i to. Zapytać czy coś się stało. Czy nie potrzebuje pomocy. Powiedzieć, ze jeśli cis się będzie działo to może przyjść jeśli nie wykaże na początku chęci współpracy. To ważne żeby mieć świadomość, ze jest się do kogo zwrócić. Dzisiejsza młodzież jest bardzo samotna. Pozdrawiam, Angelika Urban

Dzień dobry,
Pisze Pani w bardzo empatyczny sposób i jednocześnie widzę, że chce Pani pomóc. Pytanie: jak to zrobić? Jak rozmawiać? Czasem odpowiedzią jest być najlepszym człowiekiem, jakim się jest. Nie musi być Pani terapeutą, psychologiem, lekarzem, czy księdzem. Wystarczy, że będzie Pani sobą - empatyczną, troskliwą osobą.
Z tego co Pani pisze, dziewczyna jest zamknięta w sobie i nie chce pomocy. Tutaj nadmierne naciskanie może nie być pomocne, ale warto spróbować z wyczuciem - powiedzieć, że jest Pani otwarta, jeśli będzie chciała porozmawiać, może do Pani przyjść, może też Pani spróbować umówić się z nią, że np. za tydzień jeszcze raz Pani do niej podejdzie i zapyta, czy chce porozmawiać (albo wspólnie pomilczeć).
Z innej perspektywy: czasem niestety nie możemy pomóc, choć bardzo byśmy chcieli. Warto mieć w sobie przyzwolenie na to, że nie każdemu pomożemy mimo najszczerszych chęci. Daje to zarówno cierpliwość, jak i wyrozumiałość - dla nas samych i osób, którym chcemy pomagać.
Pozdrawiam, Andrzej Głodek

Dziękuję, że dzielisz się tą sytuacją. To, że ją zauważyłaś i że szukasz pomocy, to już jest dużo — zbyt często takie zmiany w zachowaniu uczniów przechodzą niezauważone lub są bagatelizowane.

Z opisu wynika, że mamy do czynienia z znaczną zmianą w funkcjonowaniu psychicznym i społecznym uczennicy, która utrzymuje się przez dłuższy czas: wycofanie społeczne, unikanie kontaktu z rówieśnikami, obniżony nastrój, spadek dbałości o higienę i wygląd, rezygnacja z wcześniejszych relacji i aktywności - to wszystko może wskazywać na rozwijający się epizod depresyjny lub inny kryzys psychiczny. Oczywiście nie da się postawić diagnozy bez bezpośredniego kontaktu i rozmowy z uczennicą, ale to zachowanie jest wyraźnym sygnałem, że potrzebuje ona wsparcia.
To, że uczennica udaje, że wszystko jest w porządku, zdarza się u wielu młodych osób w kryzysie psychicznym – często boją się mówić o swoich trudnościach, nie chcą być ciężarem lub wstydzą się swoich emocji.

Nie znając szczegółów sytuacji rodzinnej i osobistej ciężko mówić o tym, co mogło spowodować taki stan u uczennicy.

Kryzys emocjonalny lub depresja pojawia się często w wyniku straty, konfliktów w rodzinie, niskiej samooceny, samotności, czy nierozpoznanych zaburzeń psychicznych.

Dodatkowo okres dojrzewania to czas, kiedy pojawiają się często głębokie wątpliwości tożsamościowe, problemy z akceptacją siebie i mnóstwo trudnych emocji takich jak: lęk czy złość.

Jak możesz jej pomóc?
Już teraz robisz wiele – zauważyłaś zmianę, interesujesz się, nie oceniłaś jej, tylko próbujesz zrozumieć. Nawet jeśli nie utrzymujesz bliskiego kontaktu, Twoja obecność i uważność mogą być dla niej ważne.

Spróbuj ponownie nawiązać rozmowę – delikatnie i z empatią
Na przykład:
„Zauważyłam, że w ostatnim czasie częściej spędzasz czas sama i wydajesz się być smutna. Nie pytam z ciekawości, ale dlatego, że się martwię. Wiem, że możesz nie chcieć o tym mówić, ale jeśli kiedykolwiek będziesz chciała – jestem dla Ciebie.”

Taka rozmowa nie narzuca się, nie wymusza zwierzeń, ale buduje bezpieczną przestrzeń. Nawet jeśli teraz nie odpowie, może wróci do tego za jakiś czas.

Porozmawiaj o tym z psychologiem szkolnym (jeśli jest)
Niezależnie od tego, czy uczennica chce rozmawiać, warto zgłosić sytuację psychologowi/pedagogowi szkolnemu.

Twoja obserwacja jako nauczyciela jest bardzo cenna i może pomóc w postawieniu pierwszego kroku do zorganizowania pomocy.

Zadbaj o wsparcie
Jeśli wychowawczyni faktycznie bagatelizuje problem, być może warto przekazać sprawę dalej – do pedagoga szkolnego, psychologa lub dyrekcji. Zaniedbanie emocjonalne ucznia to nie tylko „problem rodzica” – szkoła też ponosi odpowiedzialność.

Twoja intuicja jest słuszna – ta dziewczyna przeżywa coś trudnego. Nie musisz być psychologiem, żeby pomóc – wystarczy, że jesteś dorosłym, któremu zależy. Nawet jeśli nie masz rozwiązania, to samo bycie przy niej, zauważenie jej i okazanie wsparcia może być pierwszym krokiem ku poprawie.

Pozdrawiam serdecznie,
Marcelina Korycka