Mam zaburzenia lękowe i czasami mam czerwone policzki, mam początki tych zaburzeń tak stwierdził lek

Witam Pana.
Opisuje Pan, że otrzymał od swojego lekarza prowadzącego informacje co do spodziewanego czasu farmakoterapii oraz utrzymywania objawów, schematu leczenia.

Tak, zaburzenia lękowe można skutecznie leczyć, połączenie psychoterapii i farmakoterapii tym bardziej zbliża Pana do zdrowia.

Ważne, by wykorzystał Pan kontakt z psychoterapeutą do omówienia przyczyn swoich objawów, ich mechanizmów oraz sposobów radzenia, a także przeciwdziałania.

Powodzenia.
Wszystkiego Dobrego.

Agata Maria Aleksińska, psycholog, psychoterapeuta, Warszawa, Włocławek.

Dzień dobry, w leczeniu zaburzeń lękowych doskonale sprawdza się forma terapii wiązanej, a więc farmakoterapii (leczenia u lekarza psychiatry za pomocą leków) i psychoterapii. Farmakoterapia przynosi zazwyczaj szybką ulgę w dolegliwościach, ale działa jedynie na poziomie objawów, tak więc nie dotyka i nie leczy przyczyn. Psychoterapia przynosi stałą zmianę i pozwala skontaktować się z podłożem lęku, a także wyleczyć i uzdrowić tę część, która wymaga zaopatrzenia. Obecnie dysponujemy również wynikami badań, które donoszą, że psychoterapia wywołuje obserwowalne
zmiany na poziomie mózgu, widoczne podczas obserwacji, tak więc ma naukowo dowiedzioną skuteczność.
Pozdrawiam serdecznie.

Dzień dobry, rozumiem opisane doświadczenie w kategoriach tego, co dzieje się tu i teraz - jak lęk i napięcie w ciele wpływają na sen, funkcjonowanie i codzienne życie. To, co odczuwasz warto traktować jako całość: ciało, emocje, myśli i relacje z otoczeniem są ze sobą powiązane. Czerwone policzki, trudności z zasypianiem czy poczucie „niemocy” są sygnałami organizmu, że coś wymaga uwagi i świadomości. Leki, które przyjmujesz, mogą pomóc w stabilizacji tych doświadczeń, ale równie ważne jest przyglądanie się własnym emocjom i reakcji ciała – jakie napięcia pojawiają się przy lęku, co odczuwasz w momencie, gdy trudniej zasnąć. Psychoterapia daje przestrzeń, by te odczucia zauważać, nazywać i eksperymentować ze sposobami, które pozwalają im przepływać zamiast je tłumić. Być może jest to okazja, aby zadbać o stopniowe uczenie się, jak być w kontakcie ze sobą i swoimi potrzebami, nawet w obecności lęku. Ciało i umysł potrzebują czasu, by odnaleźć równowagę, a każdy krok, w którym świadomie obserwujesz swoje reakcje, jest częścią procesu. Warto zwracać uwagę na to, co działa tu i teraz tzn. oddech, napięcia mięśni, rytm dnia. Proces nie jest liniowy, a każda chwila, w której Pani zauważa siebie i swoje potrzeby, może przybliżać do większego komfortu i poczucia własnej obecności. Jeśli uczęszczasz na psychoterapię i jesteś pod opieką lekarza warto omówić to szerzej ze specjalistami. Życzę wszystkiego dobrego :)