Mam straszne lęki egzystencjalne i boję się o przyszłość tego świata. Ciągle myślę o jednej głupiej

Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. To, co Pani opisuje, brzmi jak ogromne poczucie osamotnienia i lęk, że nikt nie podziela Pani sposobu patrzenia na świat. Tego typu egzystencjalne obawy potrafią być niezwykle przytłaczające, a kiedy pojawia się jeszcze wrażenie, że inni bagatelizują problem, poczucie izolacji tylko się pogłębia. Ważne jest, że już jest Pani pod opieką psychiatry i przyjmuje leki – to istotny krok. Jednocześnie w przypadku tak silnych lęków warto poszukać także psychoterapii, gdzie można bezpiecznie przyglądać się tym doświadczeniom, uczyć się regulować emocje i stopniowo znajdować inne sposoby patrzenia na rzeczywistość. Dobrze sprawdzają się terapie, które pracują z lękiem i poczuciem sensu – np. terapia poznawczo-behawioralna (CBT), terapia akceptacji i zaangażowania (ACT) czy terapia schematów. Jeśli ma Pani poczucie, że obecna pomoc nie wystarcza, można poszukać psychoterapeuty prywatnie albo zapytać swojego lekarza o skierowanie do psychoterapii w ramach NFZ. Warto też nie zostawać z tym samemu – dobrze jest znaleźć chociaż jedną zaufaną osobę, z którą można otwarcie porozmawiać o tym, co Pani przeżywa. To, że boi się Pani, iż nikt nie podziela Pani perspektywy, nie oznacza, że tak jest naprawdę. Wiele osób mierzy się z podobnymi egzystencjalnymi pytaniami, tylko nie zawsze o nich mówi. Wszystkiego dobrego :)

Dzień dobry, lęki, które są opisywane jako egzystencjalne, często wiążą się z poczuciem niepewności i obawą czy świat jest dla nas bezpiecznym miejscem do życia. Takie myśli pojawiają się podczas epizodu depresyjnego i mogą być bardzo obciążające dla organizmu, ale są również podstawą do pracy podczas terapii z psychologiem/ psychoterapeutą. Warto podkreślić, że badania potwierdzają większą skuteczność farmakoterapii w połączeniu z psychoterapią. Ze względu na myśli samobójcze, zachęcam do jak najszybszego skontaktowania się ze specjalistą. To sygnał ostrzegawczy organizmu - potrzebujemy odnaleźć przyczynę i wdrożyć adekwatne oddziaływania terapeutyczne, zatroszczyć się o organizm. Jeśli nie zdecydujesz się sięgnąć po pomoc psychologiczną, a myśli byłyby na tyle silne, że pojawiłoby się uczucie utraty kontroli pamiętaj, że nie jesteś sama. Zadzwoń na linię wsparcia w kryzysie psychicznym dla osób dorosłych 116 123. Tam zawsze ktoś jest i czeka aby Cię wesprzeć. W szczególnych przypadkach, przypominam o ogólnopolskim numerze alarmowym 112. Jeśli zdecydujesz się podjąć terapię, serdecznie zapraszam na konsultacje. Klaudia Nawalany psycholog

Pani Marleno warto przejmowac sie swoim zdrowiem.Porozmawiac z psychiatra- swoim lekarzem o sobie, swojej depresji, jak wybuchla co sie eydarzylo, ze ma Pani mysli samobojcze.Leki zazywac regularnie rozmawiac z przyjaciolmi o swoim samopoczuciu ,o lekach tez.Byc dobrej mysli, ze depresja mija jak kazda choroba.Nie bac sie leczyc jej.Miec zaufanie do lekarzy.Pozdrawiam.Buziak. Tamara Bogdanowicz Psycholog Krakow.

Obawiam się, że samo leczenie farmakologiczne może nie wystarczyć. To doraźna pomoc, nie wpływająca na zmiany schematów myśliwych, odczuwania i zachowania. Schematy są jak "autostrady" w mózgu, aby coś zmienić należy włożyć w to pracę terapeutyczną - jest to proces, który wymaga zaangażowania każdego dnia. Konieczna może być również zmiana leków lub ich dawkowania. Pozdrawiam, Agnieszka