Mam pytanie chodzi o moją córkę ma 6 lat chodzi do 0 panie w zerówce mówią że córka nie chce bawić s

Dzień dobry,bardzo Dow,że szuka Pani pomocy. Skoro córka chorowała i miała ograniczony kontakt z innymi dziećmi wcześniej to może potrzebuje więcej czasu na adaptację. To dobrze,że choć z jedną koleżanką się bawi. Byłoby niepokojące,gdyby nie bawiła się z nikim. To naturalne,że mogła zareagować płaczem na taniec z chłopcem. My,jako dorośli,też nie z każdym mamy ochotę tańczyć. Zachęcam jednak by wybrać się do psychologa dziecięcego w celu wykluczenia poważniejszych problemów.

Dzień dobry. Ważne jest także to czy cokolwiek wcześniej, w domu także Panią zaniepokoiło w zachowaniu dziewczynki ? Bo jeśli nie, to prawdopodobnie jest to naturalna reakcja na nowe sytuacje w życiu dziecka. Faktycznie może potrzebuje więcej czasu na adaptacje, aby poczuć się bezpiecznie i komfortowo w przedszkolu. Bardzo ważne jest to, ze nawiązała relacje chociaż z jednym rówieśnikiem. Rozumiem, ze uwagi pani nauczycielki mogły wzbudzić Pani niepokój. Proszę obserwować córeczkę, ona ma już 6 lat, wiec można spróbować z nią porozmawiać, porysować razem, jeśli bezpośrednia rozmowa okaże się trudna. Jeżeli zachowanie dziecka w dalszym ciągu będzie Panią niepokoić to wskazana jest konsultacja psychologiczna. Życzę wszystkiego dobrego i pozdrawiam

Szanowna Pani,

opisuje Pani zachowania, które mogą wynikać z nieśmiałości, lęku społecznego albo po prostu z faktu, że córka dopiero uczy się funkcjonować w większej grupie dzieci. To, że ma jedną koleżankę, z którą się trzyma, nie jest niczym złym – dla wielu dzieci w tym wieku jedna bliska relacja jest wystarczająca. Płacz przy tańcu z chłopcem czy niechęć do samodzielnego jedzenia mogą być oznaką dużej wrażliwości, trudności adaptacyjnych albo potrzeby dodatkowego wsparcia emocjonalnego.

Warto przyjrzeć się kilku obszarom:

lęk społeczny i nieśmiałość – czy córka reaguje podobnie w innych sytuacjach, np. w domu, wśród rodziny?

trudności w samodzielności – odmawianie jedzenia bez pomocy może świadczyć o lęku, braku pewności siebie, ale też o cechach typowych dla dzieci wysoko wrażliwych,

diagnoza różnicowa – u dzieci w tym wieku rozważa się także cechy ze spektrum autyzmu (np. AuDHD – połączenie autyzmu i ADHD), zaburzenia lękowe czy opóźniony rozwój kompetencji społecznych związany z wcześniejszymi ograniczeniami zdrowotnymi.


Co może Pani zrobić teraz:

spokojnie zachęcać córkę do kontaktów, ale nie zmuszać – ważne, aby relacje budowała w swoim tempie,

chwalić za każdą próbę samodzielności (np. „widzę, że sama spróbowałaś zjeść, super”),

rozmawiać z nauczycielkami, żeby wspólnie ustalić, jak wspierać córkę bez presji,

pomyśleć o konsultacji w poradni psychologiczno-pedagogicznej – tam można ocenić, czy trudności są naturalnym etapem, czy wymagają szerszej diagnozy i wsparcia.


Najważniejsze, by córka czuła, że jest akceptowana taką, jaka jest. Delikatne wsparcie, bezpieczeństwo emocjonalne i cierpliwość mogą jej bardzo pomóc w stopniowym otwieraniu się na innych.

Zapraszam do kontaktu online