Mam problem z synem, lat 10. Od maleńkości był emocjonalny i wrażliwy na bodźce, choć nie zdiagnozow

Mam problem z synem, lat 10. Od maleńkości był emocjonalny i wrażliwy na bodźce, choć nie zdiagnozowano u niego ani spektrum autyzmu, ani zespołu aspargera. Zawsze wszystko musiało i musi być po jego myśli, prędko się frustruje, złości, przy pierwszej porażce rezygnuje z dalszych działań, nie lubi też wkładać żadnego swojego wysiłku w cokolwiek, np. praca nad literą R z logopedą trwa już trzy lata, bo w domu żadna siła nie jest w stanie zmusić go do ćwiczeń. Musiałabym krzyczeć lub karać, a tego nie chcę. Kiedy próbuję egzekwować coś, na co nie ma ochoty, np. wspólne porządki, uczenie się do sprawdzianu, ale i wyjazd z całą rodziną w jakieś przyjemne miejsce, kończy się to wybuchem złości. Nasz rodzinny wyjazd na Mazury rok temu był męką, bo przez cztery dni snuł się za nami i marudził, nic mu się nie podobało i o wszystko robił aferę. W tym roku boję się, że będzie podobnie, bo staramy się całą rodziną, my i dzieci wybrać jakieś fajne miejsce, a syna interesuje tylko Dubaj, albo nic. Dochodzi do tego, że ja, matka, boję się prosić syna choćby o posprzątanie śmieci na biurku, bo wiem, że dojdzie do afery. Na tyle, na ile mogę, spełniam jego prośby, np. prośbę o wspólne pogranie w piłkę, prośbę o zawiezienie do kolegów, prośbę o szybsze odebranie ze szkoły, itp., ale nie sposób ustawić całego życia pod żądania jednego dziecka, powinny być brane pod uwagę potrzeby także pozostałych członków rodziny. Czasem musimy wypracować kompromis. W trudnych momentach syn zawsze wpadał - i nadal wpada - w histerię, której nie sposób uspokoić. Z boku wygląda to jakby udawał, ale że robi to od naprawdę najmłodszego wieku, więc wiem, że taki ma charakter. Ja też jako dziecko byłam histeryczką, więc mniej więcej jestem w stanie wyobrazić sobie, przez co przechodzi. Dużo o tym rozmawiamy, czasem rozmowa pomaga. Staram się wykazać zrozumienie, cierpliwość, dać mu wsparcie, szacunek dla jego potrzeb. Są momenty, gdy syn jest spokojny, radosny, skłonny do kompromisów. Ale im jest starszy, tym więcej jest tych ciężkich momentów. Dochodzi do kuriozalnych momentów, gdy na przykład obwinia mnie i krzyczy, że do szkoły na śniadanie dostał ulubione pieguski, ale nie zauważyłam, że one są z orzechami. Nie jestem idealną matką, czasem na złość syna też odpowiadam złością, ale przez większość czasu jednak wspinam się wyżyny cierpliwości i wyrozumiałości. Chciałabym, by moje dzieci czuły, że dom jest pełen miłości i szacunku, że zawsze dostaną tu czułość i wsparcie... Tymczasem syn sprawia, że czuję się jak najgorsza matka na świecie i zaczynam bać się, że wychowuję mężczyznę leniwego i roszczeniowego.