Mam problem, z moją mamą. Mam prawie 16 lat i mamy dobre realcje, staram się jej nie denerwować i ud
3
odpowiedzi
Mam problem, z moją mamą. Mam prawie 16 lat i mamy dobre realcje, staram się jej nie denerwować i udawać idealną córkę by się mnie nie czepiała. Tylko często się sprzeczamy, a dokładniej ja jestem po prostu sobą a mama na moje zwykłe zachowania mówi, że jestem dziwna, drętwa. Również sprowadza na mnie poczucie winy dosłownie o wszystko np. Film nie chciał się włączyć i to moja wina, że nie chce z nią nic oglądać i robię to specjalnie. Jak zacznę coś w żartach mówić o mamie, mojemu tacie to ona od razu, że pożałuję swoich słów. Obraża się na mnie o pierdoły a potem się nie odzywa. Męczy mnie zakładanie maski przy niej, by tylko się nie czepiała. Jeśli zwrócę jej uwagę o coś, to wtedy mówi, że wymyślam i narzekam na nią. Jeśli płaczę z tego powodu, mówi bym nie robiła z siebie ofiary. Nie mogę powiedzieć nic tacie, który jest za granicą, ponieważ wtedy matka sprowadzi na mnie swój gniew, że na nią skarżę. Dostosowuje się nawet do jej zachcianek i próśb, by nie była zła. Czasem czuję jakby przez nią moja psychika się psuła, manipuluje mną i wtedy czuje się winna za to jaka jestem, za wszystko co zrobię. Krzywdziłam się przez jej słowa, teraz staram się tego nie robić. Jak żyć z taką osobą, by samemu nie zwariować?
Widać po Twoim opisie, jak ważna dla Ciebie jest rodzina i jak wiele możesz jej poświęcić. Wydaje się, że negatywne słowa, które zbierasz są nieadekwatne do starań. Może to frustrować. Jak wobec sytuacji ma się Twój tata? Wspiera, wie o Twojej perspektywie - na poważnie, nie w żartach? Porozmawiaj z rodzicami bądź jednym z nich, że sytuacja jest dla Ciebie trudna i "czujesz, że doprowadza cię to do wariowania" (tak, jak napisałaś tutaj). Powinniście wspólnie przemyśleć konsultację u psychoterapeuty - a dalej terapię systemową (tzw. "rodzinną"). To zazwyczaj interwencja krótkoterminowa składająca się z kilku spotkań co 2-4 tygodnie. Może pomóc Wam wszystkim prześwietlić i poprawić relacje w rodzinie.
Uzyskaj odpowiedzi dzięki konsultacji online
Jeśli potrzebujesz specjalistycznej porady, umów konsultację online. Otrzymasz wszystkie odpowiedzi bez wychodzenia z domu.
Pokaż specjalistów Jak to działa?
Dzień dobry, słyszę, że jest to sytuacja pomiędzy Panią a mamą, ale też tatą, chociaż jego aktywność jest mniejsza.
W takiej sytuacji można zacząć terapię rodzinną ponieważ zachowanie mamy wpływa na Panią.
Lub jeśli nie ma takiej możliwości (mama nie chce, tato nie chce/ jest za granicą itp) terapię własną, aby inaczej spojrzeć na zachowanie mamy, nauczyć się nowych sposobów reagowania i wzmocnić siebie w tej trudnej dla Pani sytuacji. Pozdrawiam serdecznie.
W takiej sytuacji można zacząć terapię rodzinną ponieważ zachowanie mamy wpływa na Panią.
Lub jeśli nie ma takiej możliwości (mama nie chce, tato nie chce/ jest za granicą itp) terapię własną, aby inaczej spojrzeć na zachowanie mamy, nauczyć się nowych sposobów reagowania i wzmocnić siebie w tej trudnej dla Pani sytuacji. Pozdrawiam serdecznie.
Dziękuję, że się tym podzieliłaś. Widzę, że jesteś bardzo zmęczona sytuacją, w której ciągle musisz uważać na każde swoje słowo i zachowanie, żeby uniknąć niezadowolenia mamy. To brzmi jak życie pod nieustanną presją – ciągłe zakładanie maski, by dopasować się do oczekiwań, musi być dla ciebie bardzo trudne i wyczerpujące.
Chcę Ci powiedzieć jedną bardzo ważną rzecz – to, że mama często wywołuje w Tobie poczucie winy czy nazywa Twoje emocje „wymyślaniem” lub „robieniem z siebie ofiary”, **nie oznacza, że ma rację**. Twoje uczucia są prawdziwe i ważne. To, co przeżywasz, ma sens – to nie są „pierdoły”, jak słyszysz czasem od mamy.
Z tego, co piszesz, widzę wyraźnie, że próbujesz z całych sił być dobrą córką. Starasz się tak mocno, że zapominasz czasem, że masz prawo być sobą – bez maski, bez poczucia winy, bez ciągłego strachu przed tym, że ktoś się zdenerwuje albo obrazi. To, że Twoja mama tego nie widzi, nie jest Twoją winą. Nie jest też Twoją odpowiedzialnością, by ciągle spełniać jej oczekiwania kosztem własnego zdrowia psychicznego.
Rozumiem, że nie możesz o tym porozmawiać z tatą ze względu na obawę przed reakcją mamy. To musi być dodatkowo bolesne – czuć się samotną i niezrozumianą we własnym domu. Bardzo ważne jest, żebyś znalazła kogoś, z kim możesz bezpiecznie porozmawiać i komu możesz zaufać. Taką osobą może być np. pedagog szkolny, psycholog, ulubiony nauczyciel albo ktoś bliski spoza rodziny.
**Chcę, żebyś wiedziała kilka rzeczy:**
* Masz prawo do własnych uczuć i emocji – one nie są wymyślone ani przesadzone.
* To, co mówi Twoja mama, jest bolesne i krzywdzące, ale to nie oznacza, że ona mówi prawdę o Tobie.
* To, że czujesz się winna, to efekt manipulacji emocjonalnej. Wcale nie musisz być idealna, by zasługiwać na miłość i szacunek.
**Co możesz teraz zrobić?**
* Spróbuj zadbać o siebie na tyle, na ile to możliwe – rób rzeczy, które sprawiają ci przyjemność, które cię uspokajają.
* Jeśli jest Ci trudno, bardzo polecam porozmawiać anonimowo z kimś z Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży: **116 111**. Tam możesz powiedzieć o wszystkim, a ktoś Cię wysłucha i da Ci realne wsparcie.
* Zastanów się nad rozmową z psychologiem lub pedagogiem w szkole – nie po to, by skarżyć się na mamę, ale by uzyskać wsparcie dla siebie, żeby nie być z tym sama.
To, że już tu napisałaś, jest znakiem Twojej odwagi. To ważny krok, bo pokazujesz, że chcesz sobie pomóc. Zasługujesz na spokojne życie bez ciągłego lęku i poczucia winy.
Jestem tutaj, jeśli będziesz chciała dalej porozmawiać.
Chcę Ci powiedzieć jedną bardzo ważną rzecz – to, że mama często wywołuje w Tobie poczucie winy czy nazywa Twoje emocje „wymyślaniem” lub „robieniem z siebie ofiary”, **nie oznacza, że ma rację**. Twoje uczucia są prawdziwe i ważne. To, co przeżywasz, ma sens – to nie są „pierdoły”, jak słyszysz czasem od mamy.
Z tego, co piszesz, widzę wyraźnie, że próbujesz z całych sił być dobrą córką. Starasz się tak mocno, że zapominasz czasem, że masz prawo być sobą – bez maski, bez poczucia winy, bez ciągłego strachu przed tym, że ktoś się zdenerwuje albo obrazi. To, że Twoja mama tego nie widzi, nie jest Twoją winą. Nie jest też Twoją odpowiedzialnością, by ciągle spełniać jej oczekiwania kosztem własnego zdrowia psychicznego.
Rozumiem, że nie możesz o tym porozmawiać z tatą ze względu na obawę przed reakcją mamy. To musi być dodatkowo bolesne – czuć się samotną i niezrozumianą we własnym domu. Bardzo ważne jest, żebyś znalazła kogoś, z kim możesz bezpiecznie porozmawiać i komu możesz zaufać. Taką osobą może być np. pedagog szkolny, psycholog, ulubiony nauczyciel albo ktoś bliski spoza rodziny.
**Chcę, żebyś wiedziała kilka rzeczy:**
* Masz prawo do własnych uczuć i emocji – one nie są wymyślone ani przesadzone.
* To, co mówi Twoja mama, jest bolesne i krzywdzące, ale to nie oznacza, że ona mówi prawdę o Tobie.
* To, że czujesz się winna, to efekt manipulacji emocjonalnej. Wcale nie musisz być idealna, by zasługiwać na miłość i szacunek.
**Co możesz teraz zrobić?**
* Spróbuj zadbać o siebie na tyle, na ile to możliwe – rób rzeczy, które sprawiają ci przyjemność, które cię uspokajają.
* Jeśli jest Ci trudno, bardzo polecam porozmawiać anonimowo z kimś z Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży: **116 111**. Tam możesz powiedzieć o wszystkim, a ktoś Cię wysłucha i da Ci realne wsparcie.
* Zastanów się nad rozmową z psychologiem lub pedagogiem w szkole – nie po to, by skarżyć się na mamę, ale by uzyskać wsparcie dla siebie, żeby nie być z tym sama.
To, że już tu napisałaś, jest znakiem Twojej odwagi. To ważny krok, bo pokazujesz, że chcesz sobie pomóc. Zasługujesz na spokojne życie bez ciągłego lęku i poczucia winy.
Jestem tutaj, jeśli będziesz chciała dalej porozmawiać.
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.