Mam problem z 12 letnim synem, od miesiąca zdarza się że budzi się w nocy idzie do łazienki a następ

Dzień dobry, z tego powierzchownego opisu wygląda mi to na terrory/lęki nocne. Zaburzenie występuje najczęściej u dzieci, w przedziale wiekowym od pół roku do 12 lat. Jest to jedno z 6 najczęściej spotykanych zaburzeń snu u dzieci. Najczęściej zdarza się pomiędzy trzecim a czwartym rokiem życia. Według różnych szacunków zdarza się u od 1% do 6% dzieci, niezależnie od rasy i płci. Bywa, zdarza się. Problemem jest dopiero, gdy utrzymuje się po przekroczeniu przez dziecko 12. roku życia. Proszę sobie o tym poczytać i pamiętać, że jest to jedyne z zaburzeń snu, które straszą/przeszkadzają rodzicowi, bo jak Pani sama opisuje - syn sam tego nie pamięta. W ograniczeniu częstotliwości występowania lęków nocnych może pomóc unikanie narażania chorego na stres w ciągu dnia, zapewnienie mu odpowiedniej ilości snu, przestrzeganie stałych godzin zasypiania i wstawania, unikanie przemęczenia.

W przypadku wystąpienia ataku należy zadbać by chory nie zrobił sobie krzywdy biegając po pokoju, nie budzić go, nie obejmować, mówić łagodnie i spokojnie. Należy pamiętać, że mimo otwartych oczu chory nie jest w pełni świadomy. Atak mija zazwyczaj sam w kilkanaście minut i chory spokojnie zasypia. Lęki nocne przemijają same u większości dzieci wraz z dorastaniem. Póki dba Pani o bezpieczeństwo chłopca, wszystko jest ok. Jeśli jednak uzna Pani, że chodzenie po domu może zagrażać, to proszę zwrócić się do psychiatry dziecięcego. Leczenie farmakologiczne (za pomocą benzodiazepin) może być stosowane jedynie doraźnie i krótkookresowo. Natomiast często dziecko "niby wybudza się" w pozycji półsiedzącej, bez spacerów, i wtedy rodzic się nastresuje, co jego, natomiast dziecko nie pamięta, ba nawet nie odczuwa tego jako przykrego wydarzenia, bo samo jest jeszcze we swoim śnie. Tak jak w przypadku lunatykowania/somnambulizmu nie należy na siłę wybudzać dziecka, bo takie na silę wybudzenie dopiero może bardziej rozstroić dziecko niż przeczekanie epizodu. Pozdrawiam i życzę uzbroić się w cierpliwość, nie przeżywając zbytnio, mimo że dla obserwatora, szczególnie mamy może to się wydawać "straszne". Pozdrawiam,
Kaja Rębkowska

Dzień dobry. Hipoteza lęków nocnych wydaje się być prawdopodobna. Wykluczyłbym jednak przyczyny somatyczne umawiając konsultację z neurologiem dziecięcym.

Pozdrawiam, Bartosz Neska