Mam 32 lata. Jestem w tzw. Friendzone od ponad 8 lat licząc całość z przerwami w kontakcie, już myśl

Mam 32 lata. Jestem w tzw. Friendzone od ponad 8 lat licząc całość z przerwami w kontakcie, już myślałem że się z tym pogodziłem, tzn. Nie snułem scenariuszy, nie byłem na każde wezwanie, myślałem że to przeminęło i traktowałem Ją jak każdą inną przyjaciółkę których mam kilka (środowisko męskie co do zasady mnie nie akceptuje poza pracą mimo że mam typowo męską profesje czyli ratownik w wojsku) ale półtora roku temu po pół roku od odnowienia kontaktu na jakby się wydawało normalnych (przyjacielskich) zasadach po niecałym roku, kiedy chciała poznać mnie ze swoim nowym (pierwszym) chłopakiem było fajnie miło, ale jak się pocałowali namiętnie na pożegnanie poczułem ból jak nigdy dotąd, o czym Ona wie i mnie za to szczerze przeprosiła i to nie raz, ale ten ból nadal we mnie tkwi. Byłem u niejednego psychologa lub psychiatry i kiedy myślałem że powoli wychodze na prostą za sprawą jednej pani psycholog ta zmarła w wypadku i wszystko wróciło ze zdwojoną siłą. Nie potrafię się od Niej odciąć, a jak próbowałem to zrobić to skończyło się to moim pobytem w szpitalu z powodu niewydolności serca (powód - objawy psychosomatyczne). Pieniędzy też już nie mam za dużo na prywatne wizyty bo wszystkie oszczędności przeznaczyłem na poprzednie terapie które oprócz jednej (tej której Pani doktor zmarła). Nie wiem co robić bo to mi utrudnia normalne funkcjonowanie. Ograniczyliśmy kontakt ale zerwać go nie możemy gdyż mieszkamy blok w blok na małym osiedlu i boję się powtórki z powrotu do szpitala, a rodzina nie przyjmie mnie tymczasowo kolejny raz. Ona obwinia się za mój stan i stara się pomóc jak umie najlepiej, a Jej obwinianie się wzmacnia ból. Nie wiem co robić.