Mam 26 lat. Cierpię na BPD, od dziewięciu lat leczę się psychiatrycznie, od dwóch uczęszczam na psyc

Dzień dobry, na początku chciałam dodać otuchy, proszę się nie poddawać, takie momenty regresu w leczniu się zdarzają, być może jest to moment, w którym zbliżyliście sie z terapeutą, i pojawia się lęk przed tym - co jest istotą tego zaburzenia(potrzeba bliskości i lęk przed nią).
Proszę o tym mówić na terapii. Leczenie borderline to proces, który może trwać lata, najważniejsze jest jednak, że przynosi poprawę. Życzę powodzenie i cierpliwości.Pozdrawiam Agnieszka Gałańczuk

Dzień dobry,
To, że w trakcie procesu psychoterapii pojawiają się momenty gorszego samopoczucia czy funkcjonowania jest zupełnie normalne, a nawet - zazwyczaj oznacza, że leczenie postępuje prawidłowo, a już zupełnie, wcale nie musi świadczyć o tym, że coś z psychoterapią czy leczeniem jest nie tak. Takie momenty kryzysu pojawiają, a nawet powinny się pojawić w trakcie leczenia i mogą mieć one różne znaczenie czy przyczyny. Najważniejsze jest, by wspólnie z terapeutą zrozumieć to, co się dzieje, by nadać temu sens, by o tym, co się przeżywa otwarcie rozmawiać i kontynuować terapię. Ma Pani / Pan poczucie, że wszystko się zawaliło, rozumiem, że to bardzo ciężki i przykry moment. Jednak warto go przetrzymać, zwłaszcza, że słychać w tym, co Pani / Pan napisał/a, że bardzo Pani / Panu zależy na wyzdrowieniu i poprawie.
Życzę dalszej poprawy oraz troskliwości i wyrozumiałości dla siebie w tym, jakże wymagającym procesie zmieniania się.
Pozdrawiam serdecznie,
Marta Niwczyk

Szanowna Pani,

nawroty w przebiegu borderline (BPD) nie są porażką, lecz naturalną częścią procesu leczenia. Badania (Linehan et al., 2006; Stepp et al., 2016) potwierdzają, że osoby z BPD często doświadczają cyklicznych zaostrzeń – szczególnie w momentach przeciążenia emocjonalnego, relacyjnego lub w momentach zmiany etapu terapii (np. przejścia z zależności do większej autonomii).

To, że po dwóch latach pojawia się silna dekompensacja, nie oznacza braku postępów. Wręcz przeciwnie – zdolność do obserwowania i refleksji nad tym stanem (np. zauważenie, że „wróciłam do wyzywania terapeuty”) jest oznaką rozwoju w zakresie samoświadomości.

W Pani przypadku warto rozważyć:

ocenę aktualnych czynników wyzwalających – czy coś mogło przeciążyć system emocjonalny,

aktualizację diagnozy różnicowej – niektóre objawy BPD nakładają się z atypowościami neuropsychologicznymi (np. ADHD lub ASD u kobiet),

ew. przejście na drugi poziom pracy terapeutycznej – np. intensywną terapię dialektyczno-behawioralną lub integracyjną schematoterapię z komponentem pracy nad złością i wstydem.
Zapraszam do kontaktu