Mam 25 lat i nie mam szczęścia do dziewczyn tzn. nie mogę nikogo nawet poznać. Nikt się nie pojawia

Szanowny Panie,
z tej wiadomości można wysnuć taki wniosek, że samotność naprawdę Panu doskwiera. Mówi Pan o tym, że jest Panu ciężko. Podejmował Pan różne działania, by poznać dziewczynę, która mogłaby być odpowiednią kandydatką na żonę – w Pana mniemaniu bezskutecznie. Słowa: „wiem czego chce od życia, a to mnie nie chce spotkać”, albo „dużo i już długo się modlę i nic i nic”, „czy to mnie kiedyś spotka” - mogą świadczyć o tym, że ma Pan wrażenie, że realizacja tego marzenia jest poza Panem, że w tej dziedzinie czuje Pan bezsilność. To z kolei w połączeniu z wizją przyszłości: „boję się, że będę sam i odechce mi się wszystkiego w życiu i strace motywację choćby do pracy” - może powodować nie tylko bierność w działaniach (utrudniać – a w skrajnych przypadkach nawet uniemożliwiać – realizację tego naturalnego, ludzkiego pragnienia i marzenia), a wręcz pogrążać w „dołku”, nieprzyjemnych emocjach. Tym bardziej, że – jak Pan zauważa - wpływa to na Pana samopoczucie fizyczne (ból głowy, trudności ze snem).
Co zatem można zrobić? Popracować nad schematami myślenia, by nie tylko dostrzec, ale też docenić wszystkie rzeczy, które są bez wątpienia Pana mocnymi stronami i pomyśleć o krokach prowadzących do realizacji swoich marzeń, które realnie, nawet podczas pandemii, można podjąć.
Na czas, w którym nie jest Pan jeszcze w związku, można spojrzeć jak na niepowtarzalny etap, dobry moment na rozwój, poznawanie siebie, zdobywanie doświadczeń, szlifowanie cech, które mogą się przydać zwłaszcza w małżeństwie – jak cierpliwość, empatia, wyrozumiałość, życzliwość, umiejętność kompromisów.
Będąc w dobrej relacji ze sobą, lubiąc swoje życie, czując się sam z sobą szczęśliwy, myśląc o ewentualnej przyszłości bez żony bez przerażenia, a nawet z pewną ewentualną akceptacją – nawet nie wiadomo kiedy odkryje Pan, że ta kobieta, z którą Pan akurat rozmawia może być tą, z którą tym szczęściem może się Pan podzielić… I równie dobrze może to być ta, którą zna Pan od lat, jak i ta, którą spotka Pan, robiąc zakupy w supermarkecie.
Pozdrawiam serdecznie
Daria Stokłosa

Dzień Dobry, zachęcam do kontaktu ze specjalistą, aby omówić ten temat szerzej podczas wizyty. Pozdrawiam serdecznie

To naprawdę trudne, kiedy człowiek tyle próbuje, a wszystko wydaje się stać w miejscu. Można wtedy czuć się bezradnie, mieć wrażenie, że życie przecieka przez palce. W takich momentach najważniejsze to nie zostawać z tym samemu. Warto pomyśleć o terapii – nie dlatego, że coś jest „nie tak”, tylko dlatego, że trudno to wszystko unieść bez wsparcia. A wsparcie może pomóc spojrzeć na sytuację z innej strony i powoli odzyskać nadzieję. Czy to się kiedyś zmieni? Tego nikt nie może powiedzieć na pewno. Ale to, że coś długo trwa, nie znaczy, że tak będzie zawsze. Czasem dopiero gdy człowiek zajrzy głębiej w siebie, zaczyna rozumieć, co go powstrzymuje, i wtedy coś zaczyna się zmieniać. Pozytywne myślenie samo w sobie raczej nie wystarczy. Ale zadbanie o siebie, o swoje emocje, może sprawić, że pojawi się więcej przestrzeni na relację. Nie trzeba być wszędzie i poznawać tłumów – wystarczy być bardziej w zgodzie ze sobą. I to może przyciągać ludzi, często w najmniej spodziewanych momentach. Nie jesteś sam w tym doświadczeniu. Masz prawo do miłości, bliskości, spokoju — jak każdy człowiek. I choć teraz może to brzmieć odlegle, to z czasem, z pomocą, z uważnością na siebie, ta droga może się zacząć otwierać.

Trzymam za Ciebie kciuki. Powodzenia — i nie trać nadziei. Ona potrafi wracać w najmniej spodziewanym momencie.