Mam 21 lat i czuję sie bardzo zagubiona oprócz tego towarzyszy mi ciągły smutek. Boję się oceny ze s

Dzień dobry,
czy jest jakieś przekonanie, opinia w Pani samej, w którą Pani wierzy a dotyczy ona własnej oceny? Może być "zapożyczona" z otoczenia- bliskich, przyjaciół, szkoły itp. na swój temat. Kiedy zaczyna się w nią wierzyć i przyjmuje jako swoją własną, mogą wynikać z tego problemy z samooceną. Szczególnie zwróciłbym uwagę na zdania, które są przez Panią często powtarzane, w których są słowa: powinnam, muszę, nie wypada itp. Zastanawia mnie też na ile realnie widzi Pani życie tych "atrakcyjnych" ludzi a na ile są to własne wyobrażenia o niekończącej się zabawie w ich życiu.
Zapraszam na konsultację by wspólnie przyjrzeć się tym problemom.

Dzień dobry

Z jakiego powodu Pani to piszę? Jak rozumiem jest to jakieś wołanie o pomoc, jakaś bezradność? Piszę też Pani o osamotnieniu w swojej bezdradności oraz niskim poczuciu własnej wartości. Z jakiegoś powodu też nie zadaje Pani konkretnego pytania i zastanawiam się z jakiego? Nie zadając pytania ciężko w jakiś sposób pomóc Pani. Może warto udać się do psychologa, psychoterapeuty przyjżeć się temu co się dzieje u Pani w zyciu.

Pozdrawiam serdecznie

Mateusz Dąbrowski

To, co Pani opisuje, brzmi jak doświadczenie głębokiego osamotnienia wewnętrznego – nie tylko braku ludzi wokół, ale poczucia, że nie ma w sobie bezpiecznego miejsca, z którego można by wyjść do świata.
W wieku 21 lat wiele osób przeżywa moment konfrontacji z pytaniem: kim jestem i czy jestem wystarczająca? Jeśli wcześniej w życiu dużo było oceniania – jawnego lub subtelnego – wówczas wewnętrzny krytyk bywa silniejszy niż realne reakcje otoczenia. Wtedy nawet neutralne spojrzenie drugiej osoby może być przeżywane jak zagrożenie.
Lęk przed oceną często nie wynika z tego, że ktoś rzeczywiście jest stale oceniany, lecz z tego, że wewnętrzny obraz siebie jest kruchy. Gdy poczucie własnej wartości nie jest stabilne, kontakt z ludźmi bardziej pewnymi siebie, atrakcyjnymi czy ekstrawertywnymi może uruchamiać wstyd i porównania. A wycofanie staje się sposobem ochrony.
Pisze Pani, że nie ma siły czerpać z życia tak jak inni. Warto zauważyć, że „ciągła zabawa” bywa społeczną fasadą, a nie normą psychiczną. To, że Pani temperament i potrzeby są inne, nie oznacza, że są gorsze. Czasem oznacza po prostu większą wrażliwość, a wrażliwość bez wsparcia łatwo przechodzi w smutek.
To wycofywanie się z rzeczy, których się Pani podejmuje, może być nie tyle brakiem ambicji, co lękiem przed porażką i potwierdzeniem negatywnego obrazu siebie. Jeśli gdzieś głęboko mieszka przekonanie „nie dam rady”, to unikanie chroni przed chwilowym bólem – ale w dłuższej perspektywie wzmacnia poczucie bezradności.
Niepokoi mnie szczególnie zdanie: „Czuję się ze wszystkim sama”. To bardzo ciężkie doświadczenie w tak młodym wieku. Człowiek potrzebuje nie tylko ludzi wokół, ale kogoś, kto pomoże mu zrozumieć własne przeżycia i uporządkować emocje.
To, co Pani opisuje, może być związane z obniżonym nastrojem, lękiem społecznym lub początkiem epizodu depresyjnego – ale nie po to, by się etykietować. Raczej po to, by potraktować siebie poważnie i nie zostawać z tym samą.
W pracy terapeutycznej często odkrywamy, że pod smutkiem i lękiem kryje się bardzo wrażliwa, wartościowa część osoby, która przez lata nie miała przestrzeni, by się rozwinąć. Tę część można wzmacniać stopniowo – w relacji, w której nie ma oceniania.
Jeśli czuje Pani, że ten stan się pogłębia, że traci Pani nadzieję lub pojawiają się myśli o bezsensie życia, warto skonsultować się z psychoterapeutą lub psychiatrą. Taka rozmowa nie oznacza słabości – oznacza odpowiedzialność za siebie.
Jeżeli potrzebowałaby Pani bezpiecznej przestrzeni do rozmowy i zrozumienia tego, co się dzieje, zapraszam również do pracy terapeutycznej w moim gabinecie w Bielsko-Biała, gdzie możemy spokojnie przyjrzeć się Pani przeżyciom i odbudować poczucie wewnętrznej stabilności.
To, że dziś czuje się Pani zagubiona, nie znaczy, że taka jest Pani przyszłość. Czasem zagubienie jest początkiem poszukiwania siebie – a nie końcem drogi.