Mam 17 lat i ostatnio rozmawiałam szczerze z mama i zaczelam sie nie pokoic moim zachowaniem tzn. Cz

Dzień dobry! Część objawów, które Pani opisuje - problemy z koncentracją uwagi, spowolnienie psychoruchowe, chwiejność emocjonalna - mogą być związane z zaburzeniami hormonalnymi, jednak by móc to potwierdzić wymagana jest konsultacja lekarska (endokrynolog, psychiatra).
Pozdrawiam,
Agnieszka Bieńkowska

Witam serdecznie.
Jednym z powodow wywolujacych wypisane objawy to narastajacy poziom tzw nieprzetworzonych mysli i odczuc. Ludzki mozg jest tak niesamowicie skonstruowany ze gdy rejestruje zbyt wysoki poziom stresu/leku (spowodowany negatywnymi myslami i odczuciami) to za wszelka cene chce cos z tym zrobic. Na poczatku wysyla sygnaly naklaniajace do przetworzenia tego co tak naprawde siedzi nam w glowie (nagly placz lub smiech). Jesli to nie przynosi znaczacego obnizenia sie nieprzetworzonych mysli/odczuc to tworza sie rozne mechanizmy radzenia sobie ze stresem (impulsywnosc, agresja, lunatykowanie, krzyki w czasie snu).
Radzilbym wizyte u psychoterapeuty, pomoglby zidentyfikowac przyczyne objawow i pomoglby stworzyc pozytywny (zdrowy) plan radzenia sobie z podobnymi sytuacjami w przyszlosci.

Pozdrawiam,
Adrian Olesiak

Twoje objawy – wyłączanie się, spowolnienie, trudności z koncentracją, zmiany nastroju, a także lunatykowanie – mogą mieć kilka przyczyn i zdecydowanie nie warto ich bagatelizować. Hashimoto, nawet przy dobrych wynikach hormonów, może dawać objawy związane z nastrojem, energią i funkcjonowaniem poznawczym. Jednocześnie opisane trudności mogą wiązać się też z zaburzeniami snu, stresem, wahaniami emocjonalnymi typowymi w okresie dojrzewania, a nawet z depresją czy zaburzeniami lękowymi. Warto udać się zarówno do endokrynologa, aby skontrolować tarczycę i ewentualnie powiązane parametry, jak i do lekarza psychiatry lub psychologa w celu oceny zdrowia psychicznego. Lunatykowanie oraz „dziwne rzeczy w nocy” sugerują też konieczność konsultacji ze specjalistą od zaburzeń snu. Ważne, że zauważyłaś problem i rozmawiałaś z mamą – to pierwszy krok. Nie czekaj, aż samo minie, bo objawy mogą się nasilać i utrudniać codzienne funkcjonowanie. Szukanie pomocy to oznaka dojrzałości, a nie słabości.