Mam 15 lat, jestem w 1 klasie liceum. Od razu przepraszam za błędy ale chce to napisać jak najszybci

Mam 15 lat, jestem w 1 klasie liceum. Od razu przepraszam za błędy ale chce to napisać jak najszybciej bo już nie daje sobie rady, wykańcza mnie to. Jestem osobą, która chętnie spędza czas w towarzystwie ludzi, nie lubię siedzieć w domu. Uczę się dobrze, jednak moja mama nie chce wypuszczać mnie wgl z domu. Zaczęłam się przyzwyczajać i nauczyłam się tego. Gdy koleżanki pytają czy mogę gdzieś wyjść to od razu odpowiadam, że nie mogę bo wiem, że mama się nie zgodzi. Od dwóch lat większość rozmów/pytań związanych z wyjściami kończyło się tylko moim płaczem. Mama zawsze znajdzie wymówkę, żebym nie mogła wyjść. Ostatnio dostałam 5 z ważnego sprawdzianu nad którym siedziałam cały tydzień i inne pozytywne oceny, żeby mama nie znalazła żadnych argumentów.. ale przecież zapomniałam o ,,bo ja tak mówię". W sylwestra pozwoliła mi zaprosić najlepszą przyjaciółkę, żebym nigdzie nie wychodziła. Ostatni raz gdzieś wyszłam w wakacje (jest 19 stycznia i wypuszcza mnie tylko w wakacje jeden/dwa razy w tygodniu). Czasami po szkole pójdę z koleżankami na gofry ale nigdy więcej niż pół godziny (zazwyczaj mówię mamie, że były korki dlatego się spóźniłam), nie pamiętam kiedy ostatni raz wyszłam ze znajomymi do kina, na zakupy czy nawet dłuższy spacer. Mam nowe koleżanki, które bardzo lubię i boję się, że mogą się ode mnie odwrócić bo spotykamy się tylko w szkole. Wykańcza mnie to już. W podstawówce miałam jedną przyjaciółkę, która zrozumiała mój problem. W domu czuję się jak w więzieniu i proszę uwierzyć, nie przesadzam. A próby porozmawiania z mamą kończą się tekstami typu: ,,Naprawdę masz tu tak źle? Przecież nic Ci nie brakuje, masz ubrania, jedzenie, więc o co chodzi?". Mama odsunęła się od praktycznie całej rodziny (jest kontakt tylko z babcią i ciocią że strony mamy, całą rodzinę taty odsunęła) i nie ma znajomych. Całymi dniami siedzi w domu, więc mnie nie rozumie. Mam wrażenie, że jest moim przeciwieństwem. A tata tylko mi współczuję, ale nic z tym nie robi. Moje życie stało się strasznie monotonne: idę do szkoły, wracam ze szkoły, uczę się i tak w kółko. Boję się pójść do psychologa, sama chciałabym nim zostać, ale mama jest strasznie temu przeciwna. Mówi, że będę miała w pracy "wariatów", stąd ten strach, żeby pójść samej, musiałabym ją o to poprosić. Proszę powiedzieć, co mogę zrobić?