Mam 14 lat i zmagam się z pewnym problemem. Mianowicie kilka lat temu zrezygnowałam z zajęć muzyczny
Mam 14 lat i zmagam się z pewnym problemem. Mianowicie kilka lat temu zrezygnowałam z zajęć muzycznych, ponieważ czułam zbyt dużą presję potem zaczęłam płakać i bać się chodzić do zwykłej szkoły (byłam wyśmiewana). W przeciągu tych kilku lat zaczęłam bać wychodzić się z domu, unikałam kontaktu z rówieśnikami oraz pojawiły się różnego rodzaju natrętne myśli (najczęściej kiedy mam zamiar zasnąć). Dość często wmawiam sobie także choroby i od niedawna muszę zrobić coś tak a nie inaczej, bo jak zrobię to inaczej to myślę, że się coś stanie :/. Niedawno miałam także atak paniki kiedy jechałyśmy z mamą autostradą (których bardzo nie lubię). Zamierzam wybrać się do psychoterapeuty. Czy to konieczne? Czy tak naprawdę nic mi nie dolega?
3 odpowiedzi
Witam serdecznie zachęcam do podjęcia terapii rodzinnej albowiem osoba niepelnoletnia jak i zalezna od rodziny powinna uczestniczyć jedynie w takiej formie terapii, co daje też szybsze i pozytywne rezulaty albowiem w sesjach uczestniczą bliscy. Opisane trudności z powodzeniem można leczyć w czasie psychoterapii, istnieje wiele metod i narzędzi pracy. Zachęcam do rozmowy z bliskimi , rodzicami i zastanowienie się nad terapią rodzinną albowiem opisane zachowania wskazujące na nerwicę lękową można z powodzeniem przepracować w procesie terapeutycznym. Pozdrawiam i powodzenia.
Dzień dobry, W mojej opinii psychoterapia jest najskuteczniejszą metodą leczenia trudności natury psychologicznej, a jak wynika z zamieszczonego opisu, właśnie z tym się mierzysz. Istnieją różne metody/nurty pracy (pozanawczo-behabioralna, psychodynamiczna, itd.) oraz różne formy prowadzenia psychoterapii (indywidualna, rodzinna, grupowa). Zachęcam do rozważenia możliwości skorzystania z psychoterapii wspólnie z rodzicami/ opiekunami prawnymi. Istotnym jest, aby w przypadku osób niepełnoletnich kontakt ze specjalistą podjęły osoby dorosłe (prawni opiekunowie). Być może po kontakcie z psychoterapeutą, szczegółowym rozeznaniu przez niego sytuacji, będzie można z większym prawdopodobieństwem określić jaka metoda i forma terapii okaże się najbardziej adekwatna. Pozdrawiam, Paulina Chachuła
W tym, co opisujesz dostrzegam różnorodne przejawy lęku i długotrwałego napięcia. Zdecydowanie polecam konsultację u psychoterapeuty, w trakcie której będzie można zdecydować o formie i sposobie pracy (indywidualna, grupowa, rodzinna). Z uwagi na Twój wiek prawdopodobnie pierwsza konsultacja będzie z rodzicami. Na pewno ten i dalsze kroki umówisz z wybranym terapeutą. Paniętaj, że to ważne, jak się czujesz z daną osobą. Powodzenia!
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.