Jestem w trakcie terapii poznawczo-behawioralnej z psychologiem. Doradzono mi również diagnozę u psy

Niestety za mało mam informacji dotyczącej między innymi Pani doświadczeń z dietami redukcyjnymi, stanem zdrowia. W Instytucie Psychodietetyki w przypadku zaburzeń odżywiania pracujemy zespołowo na wizytach łączonych, psycholog plus dietetyk. Zapraszam :)

Problem ze zjedzeniem odpowiedniej ilości kcal może być zależny od częstości zachowań kompulsywnych. Warto przeprowadzić szczegółowy wywiad celu określenia najlepszej diety, np. czy wybrać dietę o małej gęstości energetycznej, bogato resztkową, czy przeciwnie. Warto wprowadzić odpowiedni trening, który pozytywnie wpływa na skład ciała oraz układ nerwowy, zmniejszając między innymi poziom stresu, który zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń odżywiania.

Ja czytam w mailu, że ma Pani wysoki wewnętrzny autorytet. To świetne w pracy zawodowej, czasem w związkach. W przypadku wprowadzania potrzebnych zmian w stylu życia oraz w sposobach myślenia - niekoniecznie. Gdy brakuje dobrze znanej wygody - wynikającej m.in. z kontrolowania - pojawia się właśnie taki osobliwy dyskomfort i te myśli "nie akceptuję żadnej zmiany, więc..." itd. Może też być tak, że bulimia i epizody objadania się są takimi tematami zastępczymi w procesie terapii. Zamiast pracować z terapeutą nad tym, co Panią poprowadzi do szczęścia i spokoju, zajmuje się Pani bulimią, dietą, liczeniem, mierzeniem i ocenianiem siebie. Proszę zajrzeć z terapeutą, pod ten problem i zrozumieć, co się naprawdę za tym kryje. Może być tak, że za stanięciem w tej prawdzie pojawią się rozwiązania, których Pani wcześniej nie brała pod uwagę. Nie, że bulimia i epizody objadania znikną bez Pani zaangażowania, ale czasem nie mamy cierpliwości szukać prawdziwych przyczyn i zajmujemy się problemem tak, że on ma jeszcze więcej przestrzeni, żeby się rozwijać. Jeśli Pani tego nie zrobi, będzie Pani dalej zajmować się bulimią, objadaniem się - zamiast szczęśliwym, spokojnym życiem. Ile Pani jeszcze potrzebuje, żeby się w tym mielić?