Jestem w separacji z mężem od 2 tygodni.On tego chciał. Najpierw powiedział , że wyjedzie na parę dn

Szanowna Pani
Pani mąż doświadcza czegoś trudnego , ale nie chce, nie potrafi ? z Panią o tym rozmawiać. Trzeba to uszanować. Nie pisze Pani o uczuciach wobec męża, nie wiem, czy mają Państwo dzieci. Jeśli nadal kocha Pani męża, napewno warto mu to powiedzieć. I napewno warto, nie nalegając na szybki powrót męża , zaproponować wspólne udanie się do psychoterapeuty, gdzie , być może, będzie łatwiej Państwu rozmawiać o Waszej relacji, zapraszam do konsultacji on-line
Pozdrawiam Anna Majewska

Dzień dobry, rozumiem, że choć przez dłuższy czas nie układało się w Pani małżeństwie, dopiero teraz- wobec radykalnej decyzji męża, widzi i czuje Pani w całej ostrości Wasze problemy. Wyobrażam sobie, że musi to być dla Pani bardzo trudny moment. Mam też wrażenie, że opisuje Pani zagubienie, zdezorientowanie. Wydaje się Pani być bardziej skoncentrowana na działaniach męża. Rozumiem, że potrzebuje Pani wyjaśnienia i klaryfikacji sytuacji. Nie wiadomo jednak, ponieważ zależy to tylko od męża, który jest wolnym człowiekiem, kiedy będzie on gotowy na taką rozmowę. Myślę, że na ten moment pewną ulgę może przynieść Pani praca nad sobą- zbliżenie do własnych emocji, większe rozumienie siebie. Przydatny może być w tym celu kontakt z psychoterapeutą. Z kolei w przyszłości- być może- przy obopólnej Państwa zgodzie psychoterapia pary- by łatwiej się zobaczyć, usłyszeć, porozumieć i zdecydować o tym, co dla Państwa najkorzystniejsze. Pozdrawiam. Aleksandra Wincz.

To, co Pani przeżywa, jest bardzo trudne – ale warto powiedzieć to jasno: nie da się ratować małżeństwa w pojedynkę, zwłaszcza wtedy, gdy druga strona unika jasnego komunikatu. Obecnie Pani mąż wycofał się z relacji, nie podając konkretnych powodów, a Pani – z lęku przed stratą – zaczęła brać na siebie odpowiedzialność za wszystko: analizować swoje błędy, przepraszać, czekać, nie naciskać. To zrozumiałe emocjonalnie, ale bardzo obciążające psychicznie.
Problem polega na tym, że im bardziej Pani „nie naciska”, tym bardziej on może pozostawać w wygodnym zawieszeniu. Mówi: „nie wiem, co będzie”, „nie mogę dać nadziei”, „muszę poukładać sobie życie” – to są komunikaty odsuwające decyzję i odpowiedzialność, a jednocześnie trzymające Panią w niepewności. Taka sytuacja nie sprzyja odbudowie relacji.
Ważne jest też to, że branie całej winy na siebie nie jest realnym wsparciem dla związku. To, że widzi Pani swoje błędy, świadczy o dojrzałości, ale relacja zawsze jest tworzona przez dwie osoby. Skoro on mówi „to nie o to chodzi”, a jednocześnie nie potrafi powiedzieć, o co chodzi, to problem nie leży wyłącznie po Pani stronie.
Jeśli pyta Pani, jak z nim rozmawiać, by „nie pogorszyć jego stanu”, odpowiedź może być zaskakująca:
nie przez dalsze wycofywanie się i czekanie, ale przez spokojne, jasne mówienie o swoich potrzebach i granicach. Nie w tonie nacisku czy oskarżeń, lecz w komunikacie dorosłym, np.:
„Rozumiem, że potrzebujesz przestrzeni. Jednocześnie ja potrzebuję jasności, czy pracujemy nad małżeństwem. Nie mogę funkcjonować w długotrwałym zawieszeniu bez rozmowy.”
To nie jest pogarszanie czyjegoś stanu. To przywracanie równowagi i szacunku w relacji.
Na koniec bardzo ważna rzecz: choroba i trudny stan psychiczny męża wymagają empatii, ale nie zwalniają z odpowiedzialności za sposób, w jaki traktuje relację. Pani ma prawo do bezpieczeństwa emocjonalnego i jasności.
Jeśli będzie Pani potrzebowała wsparcia w uporządkowaniu tego, co jest zdrową troską, a co już kosztownym dla Pani poświęceniem siebie, taką pracę można podjąć również w rozmowie terapeutycznej – m.in. w moim gabinecie w Bielsku-Białej. To często pomaga odzyskać własny głos i podjąć decyzje z miejsca większego spokoju, a nie lęku.