Jestem mamą dwójki dzieci (5 lat i rok) i ostatnio wszystko zaczyna mnie przerastać. Zachowanie star

Wychowanie dzieci jest trudnym zadaniem, czasem mówi się, że do wychowania dziecka jest potrzebna cała wioska. A Pani jest sama. Proszę rozważyć konsultację z psychologiem, który nie tylko pomoże Pani znaleźć skuteczne sposoby postępowania z dzieckiem, ale także radzenia sobie w Pani niełatwej sytuacji. Powodzenia!

Witam Panią,
Odnosząc się do Pani problemu - odczuwane rozdrażnienie, niepokój, poczucie bezsilności są zrozumiałymi odczuciami. Towarzyszy Pani także poczucie osamotnienia, gdyż sygnalizuje Pani brak fizycznego i psychicznego wsparcia ze strony męża.

W przypadku rodzeństwa (starszego) względem młodszego może (czasami) wykształcić się rodzaj relacji opartej na rywalizacji o uwagę rodzica. Rozumiem, że zachowanie starszego pogorszyło się od momentu pojawienia młodszego - a zatem konieczności dzielenia czasu, które wcześniej było w większemu stopniu poświęcane temu pierwszemu. Sposobów na zawrócenie uwagi jest wiele - jednym z nich jest opryskliwe, opozycyjne nastawienie, dokuczanie młodszemu, wywoływanie kłótni, sprzeczek.
Myślę, że w tym czasie proszę szczególnie zadbać o wyrównanie czasu poświęconego dla jednego i drugiego dziecka oraz jeżeli jest to możliwe angażować starsze do opieki, pomocy nad młodszym (żeby dać mu poczucie również pewnej zależności, odpowiedzialności, wyjątkowości). Ważne jest jawne i spójne wyrażanie swoich emocji, uczuć wobec dzieci, tak aby czuły się pewnie, bezpiecznie, dobrze.

Myślę, że bardzo Pani ciężko w dobie dzisiejszych "trendów, stylów wychowania" wytłumaczyć że po prostu chce Pani być z dziećmi i wpływać na ich rozwój w indywidualnie dużo silniejszy sposób niż np. posyłając je do żłóbka. To jaki Pani model wychowania swoich dzieci wybiera wynika również z tego jak Pani sama była wychowywana przez swoich rodziców. Nie jest w tym nic złego, jeżeli rodzic chce poświęcić swój czas na stymulację rozwoju dziecka w domu. Socjalizacja jest również ważnym czynnikiem, które prędzej czy później będzie wpływało na jego osobę (np. konieczność rozpoczęcia edukacji)

Pani poirytowanie, trudności ze snem, dolegliwości bólowe prawdopodobnie są wtórne wobec problemów, które piętrzą się w Pani życiu, a nie są rozwiązywane.

Zachęcałabym Panią do podjęcia psychoterapii indywidualnej jako szansy na rozwój siebie i próbę znalezienia odpowiedzi na swoje problemy. Myślę, że taka inwestycja pozwoliłaby Pani odszukać w swoim życiu równowagę i spokój.

Pozdrawiam ciepło,
Karolina Palczewska

To, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo duże przeciążenie – i nie ma w tym nic dziwnego. Ma Pani pod opieką dwójkę małych dzieci, niewiele przestrzeni dla siebie i jednocześnie sporo napięć w relacji z mężem. W takiej sytuacji nawet drobne zachowania córki mogą być odbierane jako wyjątkowo trudne. Dzieci w wieku przedszkolnym często testują granice, bywają kłótliwe czy złośliwe – to może być element rozwoju, ale staje się szczególnie obciążające, kiedy mama sama jest zmęczona i pozbawiona wsparcia.

Ważne jest, aby znalazła Pani także czas dla siebie – choćby niewielki i bez poczucia winy. Nie jest to egoizm, lecz inwestycja w całą rodzinę – wypoczęta i spokojniejsza mama to spokojniejsze dzieci i lepsze relacje w domu. Rozmowa z psychologiem lub udział w grupie wsparcia dla rodziców może pomóc odzyskać równowagę i poczucie, że nie jest Pani w tym sama.

Bycie mamą nie oznacza rezygnacji z własnych potrzeb – przeciwnie, dbając o siebie, pokazuje Pani dzieciom, że troska o siebie jest częścią zdrowego życia.

Pozdrawiam,
Bogusław Kwitkowski
atencja.online