Jestem mamą 3 letniego chłopca, który od kilku dni zaczął zachowywać się momentami bardzo nerwowo. P
Jestem mamą 3 letniego chłopca, który od kilku dni zaczął zachowywać się momentami bardzo nerwowo. Potrafi rzucić się na podłogę i płakać, krzyczeć, tupać nogami a nawet podejść i uderzyć. Najczęściej zdarza się to wtedy, kiedy czegoś mu się zabroni lub nie da tego co chce. Wcześniej zdarzało mu się zdenerwować ale naprawdę rzadko. Dodam, że w naszej rodzinie nic się nie zmieniło i nie wydarzyło nic złego. Ponieważ mój syn ma ciężką mowę i mówi naprawdę niewiele (chociaż ja jego język doskonale rozumiem i świetnie się dogadujemy) to zaczynam się zastanawiać czy może tu leży problem? Może te nerwy wynikają z tego, że nie potrafi słowami wyrazić swoich uczuć, spostrzeżeń? Czy powinnam gdzieś szukać pomocy? Ostatnio naprawdę nie poznaję swojego syna.
2 odpowiedzi
Droga Mamo, opisane przez Pani sytuacje mogą mieć przyczyny w typowym rozwoju dziecka, jednak dobrze by było się skonsultować z psychologiem dziecięcym. Sprawdzi on, czy dziecko rozwija się prawidłowo - krótki opis niestety nie zastąpi długiej rozmowy i obserwacji dziecka. Dobry psycholog powinien również przekazać, jak Ty, Droga Mamo, możesz pomóc dziecku w rozwoju, a także pokazać sposoby, jak radzić sobie z sytuacjami trudnymi. Zapraszam na konsultację stacjonarnie lub online.
Dzień dobry, opisane zachowania są bardzo typowe dla wieku dziecka, ponieważ to czas silnych emocji i testowania granic. Słowo „nie” często budzi sprzeciw już od najmłodszych lat a przecież i my sami jako osoby dorosłe nie lubimy tego słowa prawda? ;-) Trudności w mowie mogą dodatkowo nasilać złość, bo dziecku trudniej wyrazić potrzeby. Warto spóbować spokojnie i konsekwentnie stawiać granice nazywając emocje np. „widzę, że jesteś zły”, dawać wybór tam, gdzie to możliwe np. „ta czy ta bluzka?”, reagować na bicie zatrzymaniem i krótkim komunikatem, bez kar, wzmacniać każdą próbę komunikacji słownej. Jeśli trudności w mowie są wyraźne warto skonsultować się z logopedą, a przy nasilonych „wybuchach” także z psychologiem dziecięcym. Ważne jest zadbanie również o swoje potrzeby i granice. To raczej etap rozwojowy ale wsparcie może bardzo pomóc. Powodzenia
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.