Jak zapomnieć o danej osobie? Ponad roku temu, w lutym spotkałam się kilka razy z pewnym chłopakiem.

Czytam, że z 1 strony rozumie Pani, że chłopak się nie zmieni, ale z 2 wciąż są myśli na jego temat. Zapytałabym Panią, jak wyglądały inne, wcześniejsze relacje z partnerami, czy było podobnie, czy inaczej. Co jest dla Pani najtrudniejsze w tej sytuacji, czy myśli o partnerze, czy trudność w zbliżeniu się do kogoś nowego?
Pisze Pani, że ma wrażenie, jakby coś do niego czuła, i że to uczucie nie przechodzi. Zachęcam do sprawdzenia, jakie to jest uczucie i danie sobie czasu na przeżycie tego, co obecnie Pani odczuwa.
Pyta też Pani, jak zapomnieć o danej osobie - nie wiem czy będzie to możliwe, ten chłopak jest częścią Pani życia i może Pani o nim pamiętać :)

Wydaje się, że sama Pani jest zdziwiona tym, że mimo krótkiego kontaktu ta znajomość wywołała w Pani tak silne uczucia. Że pozostaje Pani cały czas blisko niego (myślami a nawet fizycznie gdzieś w pobliżu) i cały czas powtarza się bolesne doświadczenie jego bliskości, ale jednak nieobecności. Mówi Pani o ranieniu siebie - i faktycznie trochę tak to wygląda, że jest pani bardzo zraniona, ale jednocześnie coś niejasnego przyciąga Panią do tego, co tak bardzo rani. Trudno powiedzieć coś więcej bez spotkania, rozumiem, że bardzo bolesna jest dla Pani myśl nie-widzenia go czy odłączenia się od niego. Może warto by się zastanowić nad tym - co takiego Panią w tym wszystkim przyciąga?

Witaj,
Dziękuję Ci za tak szczerze opisane emocje, naprawdę widać, że to, co przeżywasz, jest dla Ciebie trudne i że próbujesz sobie z tym radzić najlepiej, jak potrafisz. To bardzo dużo mówi o Twojej samoświadomości i wrażliwości, a to są ogromne zasoby. To, że myślisz o tej osobie mimo upływu czasu i mimo tego, że rozumiesz, że ta relacja nie była dla Ciebie dobra, nie oznacza, że coś z Tobą jest nie tak. To raczej pokazuje, że Twoje uczucia były prawdziwe, a złożoność tej sytuacji pozostawiła w Tobie pewien niedomknięty rozdział. Czasem nasz umysł trzyma się czegoś nie dlatego, że to było dobre, ale dlatego, że nie zostało emocjonalnie domknięte, że nadzieje, które wtedy miałaś, wciąż w jakimś sensie się odzywają. Uczucie, które opisujesz; tęsknotę, ciągłe wypatrywanie tej osoby, trudność w otwarciu się na nowe relacje można porównać do tzw. zatrzymanej żałoby. Nie straciłaś kogoś fizycznie, ale emocjonalnie tak. Miałaś plany, oczekiwania, pragnienie bliskości, a to wszystko się nie zrealizowało i nie miało swojej przestrzeni na przeżycie i pożegnanie. Daj sobie prawo do myślenia o nim. Paradoksalnie im bardziej będziesz walczyć z tymi myślami, tym mocniej będą wracać. Spróbuj je zauważać, ale nie wchodzić z nimi w dialog. Zapisuj to, co się pojawia. Możesz zacząć pisać dziennik emocji, co czujesz, co widzisz, co ci się przypomina. To pomaga przenieść emocje z głowy na papier i nieco je oswoić. Zadaj sobie pytanie: czego JA tak naprawdę szukam w tej osobie? Czasem okazuje się, że nie tęsknimy za człowiekiem, tylko za wyobrażeniem bliskości, bezpieczeństwa czy romantycznej wizji, która się z nim wiązała. Gdy to nazwiesz, łatwiej będzie Ci szukać tego w zdrowych relacjach. Rozważ również przepracowanie tego w rozmowie z psychologiem. Czasem nawet jedno lub dwa spotkania mogą przynieść ogromną ulgę i pozwolić spojrzeć na tę sytuację z innej perspektywy. Jeśli czujesz, że potrzebujesz rozmowy i profesjonalnego wsparcia zapraszam Cię serdecznie do kontaktu w wiadomości prywatnej. Pracuję z osobami w podobnych sytuacjach i wiem, że można z tego wyjść spokojnie, bez osądzania, z czułością dla siebie i swoich emocji
Pozdrawiam Cię ciepło