Jak sobie poradzić z tęsknotą za latami dzieciństwa?

Witam. Jestem dziewczyną, kilka miesięcy temu skończyłam 19 lat. Mam straszny problem sama ze sobą, otóż za miesiąc zaczynam studia w mieście oddalonym prawie 200 km od mojego rodzinnego domu. Nie umiem sobie sama ze sobą poradzić, jestem mocno przywiązana do domu, rodziców czy dziadków. Mimo tego że mam możliwości powrotu co tydzień do tego miejsca to nie potrafię sobie wyobrazić jak to wszystko będzie wyglądało bez najbliższych. Powinnam myśleć w dojrzały sposób lecz mimo takiego wieku czuję, że zatrzymałam się psychicznie na poziomie gimnazjum czy liceum. I dałabym wszystko, by tam wrócić.. wtedy czułam się bezpiecznie, codziennie wstawałam z zadowoleniem dzięki świadomości, że tego samego dnia będę w domu, wśród bliskich. Mimo tego, że mieszkam z siostrą na studiach bardzo rozpoczam, gdyż mimo tego nie ma przy mnie rodziców, dziadków czy znajomych, z którymi chodziłam przez tyle lat do tej samej szkoły. Również ważny jest fakt, iż w tym samym mieście studiuje mój chłopak oraz przyjaciółka, co nie jest dla mnie powodem do rzadszego wracania do domu, a powinno. Czasem po prostu wolę wrócić do swojej rodzinnej miejscowości i pobyć z najbliższymi niż spotkać się z ukochaną osobą czy przyjaciółką. Uczęszczałam do kilku psychologów, niestety żaden mi nie pomógł. Czy psychiatra byłby dobrym rozwiązaniem? Dodam, że potrafię płakać bez końca oraz wymiotować z nerwów, nie jestem szczęśliwa, gdy wyjeżdzam z domu. Ostatnio nawet musiałam wyprosić z mieszkania mojego chłopaka, gdyż dostałam nerwicy.. To nie jest normalne lecz chciałabym zacząć żyć dlatego bardzo proszę o pomoc.