Jak radzic sobie z otyloscia i zlym samopoczuciem jako bezposrednim skutku agresywnej terapii? Odpow

Witam, proces psychoterapeutyczny jest procesem często trudnym i związanym z dużą intensywnością przeżywanych emocji (w związku z problematyką poruszaną w trakcie sesji) co może skutkować chwilowym i przejściowym pogorszeniem samopoczucia. Jednak taki stan nie powinien utrzymywać się stale. Jeżeli zauważa Pan/i negatywne objawy pojawiające się wskutek prowadzonej terapii należy omówić ten problem ze swoim psychoterapeutą. Pozdrawiam serdecznie

Ciekawi mnie, co jest zawarte w stwierdzeniu "agresywna" terapia wg autora pytania. Jeśli pojawiają się rozładowania emocji w postaci epizodów objadania i występuje obniżony nastrój, konieczne jest wniesienie tych tematów do terapii i odpowiednich ich przepracowanie. Jeśli terapia została przerwana, warto skonsultować wspomniane objawy z np. lekarzem, gdyż mogą świadczyć o depresji (niekoniecznie związanej z terapią) lub wznowić kontakt terapeutyczny z zasygnalizowaniem swoich odczuć dotyczących odczuwanej "agresywności" poprzednich interwencji.

pozdrawiam
Ola Zaród

Z perspektywy umiarkowanego podejścia psychologicznego, radzenie sobie z przyrostem wagi i złym samopoczuciem po agresywnej terapii (zakładam, że mowa o terapii medycznej np. onkologicznej, sterydowej lub psychiatrycznej) wymaga wieloaspektowego podejścia:

Po pierwsze, ważne jest uznanie, że Twoje ciało przeszło przez poważne wyzwanie. Zmiany w wadze i samopoczuciu są naturalną reakcją organizmu na intensywne leczenie, a nie oznaką porażki osobistej.

Kilka pomocnych strategii:

1. Stopniowe podejście do aktywności fizycznej - zacznij od delikatnego ruchu (spacery, łagodna joga, tai-chi), który nie obciąża nadmiernie organizmu. Celem jest przede wszystkim poprawa samopoczucia, a nie szybka utrata wagi.

2. Współpraca ze specjalistami - dietetyk z doświadczeniem w pracy z osobami po intensywnym leczeniu może pomóc stworzyć plan żywieniowy wspierający zdrowie, nie koncentrując się wyłącznie na redukcji wagi.

3. Techniki mindfulness i akceptacji ciała - ćwiczenia uważności mogą pomóc w zmniejszeniu stresu i budowaniu bardziej współczującego stosunku do własnego ciała.

4. Poszukiwanie grup wsparcia - rozmowa z osobami, które przeszły podobne doświadczenia, może przynieść zarówno praktyczne wskazówki, jak i emocjonalne wsparcie.

5. Terapia poznawczo-behawioralna - może pomóc w przepracowaniu trudnych emocji związanych ze zmianą wizerunku ciała i adaptacją do nowej sytuacji zdrowotnej.

Pamiętaj, że powrót do równowagi po intensywnym leczeniu to proces, który wymaga czasu. Kluczowe jest znalezienie równowagi między troską o zdrowie fizyczne a dbaniem o dobrostan psychiczny, bez popadania w ekstremalne podejścia.

Warto też rozmawiać otwarcie z lekarzem prowadzącym o skutkach ubocznych terapii - czasem możliwe jest dostosowanie leczenia podtrzymującego, by złagodzić niektóre efekty.​​​​​​​​​​​​​​​​