Dzień dobry, W przeszłości odbywałem terapię pod kątem fobii społecznej. Od tamtego czasu odczuwam

Dzień dobry,
W przeszłości odbywałem terapię pod kątem fobii społecznej. Od tamtego czasu odczuwam znaczną poprawę, ale po obniżeniu poziomu lęku zacząłem zauważać, że moje skłonności do izolacji nie zawsze są powodowane lękiem społecznym. Zauważyłem, że wszędzie poza moim domem czuję się po prostu przytłoczony - zbyt wiele źródeł bodźców (ludzie, samochody, urządzenia, a nawet śpiew ptaków czy zbyt jasno świecące słońce) sprawia, że trudno mi się na czymkolwiek skupić i uporządkować myśli. Nagłe bodźce - na przykład czyjeś nagłe wejście do pomieszczenia, wybuch śmiechu, klepnięcie w ramię, przejeżdżający tramwaj, włączenie światła - wywołują u mnie bardzo silny dyskomfort, który często potrafi mi zepsuć humor na resztę dnia. Ponadto trudno mi zrozumieć innych ludzi, a im trudno zrozumieć mnie - często po prostu nie wiem, o co im chodzi i jakie są ich właściwe intencje. Nie bawią mnie ich żarty, a ich moje, nie łączę faktów, które dla innych są oczywiste, z kolei to, co dla mnie jest logiczne, wiele osób interpretuje jako "przekombinowywanie". Choć uważam się za osobę wysoko wrażliwą, często jestem brany za kogoś złośliwego, gburowatego lub antyspołecznego, podczas gdy właściwie nigdy się nie zdarza, bym miał wobec innych jakiekolwiek złe intencje. Mam kłopot z zapamiętywaniem ludzi, nawet jeśli widuję ich codziennie (nie mówię, rzecz jasna, o osobach dobrze mi znanych), często zdarza mi się mylić ze sobą dwie różne osoby, czasami też brać kogoś za osobę nieznajomą po drobnej zmianie w jej wizerunku (np. koloru włosów). To wszystko sprawia, że choć w stosunku do stanu sprzed kilku lat poziom lęku w moim życiu stanowczo się zmniejszył, wciąż mocno się izoluję. Mam w życiu kilka bliskich mi osób, ale poza nimi nie mam za bardzo ochoty na kontakty międzyludzkie. Tak jak kiedyś frustrował mnie hamujący wpływ lęku na moje życie społeczne, tak teraz mam wrażenie, że ludzie (w większości) po prostu mi przeszkadzają (choć w indywidualnych przypadkach jestem bardzo skłonny do empatii, więc nie uważam się za osobę antyspołeczną). Po kilku latach takich obserwacji odnoszę wrażenie, że fobia społeczna nie jest moim jedynym problemem. Ciekaw jestem Państwa opinii i rad co do mojego funkcjonowania. Nadmienię jeszcze, że wielokrotnie brałem pod uwagę możliwość, że przesadzam i wmawiam sobie pewne rzeczy, jednak często spotykam się z reakcjami i opiniami innych osób, które wskazują na to, że jestem odbieramy jako osoba niezręczna społecznie i ekscentryczna.