Dzień dobry, piszę z takim problemem. Moja młodsza siostra, nigdy nie była z żadnym normalnym facete
Dzień dobry, piszę z takim problemem. Moja młodsza siostra, nigdy nie była z żadnym normalnym facetem, nigdy nie była w żadnym poważnym, długim związku. Obecnie poznała kogoś, jakiegoś faceta ale problem polega na tym że nie współżyje, zero seksu, zero życia uczuciowego, bo facet ma problem z penisem, a siostra ma polipy, mięśniaki. Ona bardzo pragnie mieć dziecko, koniecznie chce zająć w ciążę, koniecznie chce urodzić. Nie chcę zaadoptować. Przez to wszystko ma ciągle żale, pretensje do mnie i do mojej mamy. Na wszystkich się wyżywa ciągle podniesiony ton rozmowy, frustrację. Jest nie do zniesienia. Pytanie, jak przekonać siostrę żeby zmieniła faceta, żeby zaczęła inaczej rozmawiać ,jak do niej dotrzeć, żeby zmieniła swoje zachowanie. Ciągle żale, pretensje, kłótnie, frustrację ma do innych o nie ułożone życie. Proszę o porady. Pozdrawiam serdecznie.
6 odpowiedzi
Dzień dobry, przede wszystkim to siostra musi zrozumieć że Państwa w jakiś sposób rani swoim zachowaniem. Frustracje, żale i pretensje ma praktycznie każdy człowiek jednakże ważna analiza siebie to początek swojej drogi. Polecam dobrego psychoterapeutę systemowego pracującego na tu i teraz by Państwo rodzinnie poszli jeśli to problem rodzinny. Poza tym nie można wpływać na siostrę odnośnie jej wyboru. Z Państwa opisu wnioskuje że siostra sama ,,cierpi". Czasami ważna jest cierpliwość i znane 500 podstawowych emocji bo około tyle posiadamy a znamy tylko podstawy. Jeszcze raz dobry specjalista pracujący na tu i teraz a nie oceniający może przynieść ulgę. Pozdrawiam serdecznie
Dzień dobry. Rozumiem, że jest Pani już na granicy wyczerpania: siostra przeżywa silną frustrację związaną z pragnieniem dziecka i trudnościami w relacji, a napięcie rozładowuje na Pani i mamie. W takiej sytuacji próby „przekonania jej, żeby zmieniła faceta” zwykle tylko zwiększają opór i eskalują kłótnie. Realny wpływ ma Pani na dwie rzeczy: jasne granice w rozmowie oraz sposób, w jaki proponuje Pani siostrze konkretne kroki, zamiast wchodzić w dyskusje o winie. Najskuteczniejsze podejście to połączenie empatii i stanowczości: „Widzę, że cierpisz i jesteś pod presją. Chcę cię wspierać, ale nie w krzyku ani w obwinianiu mnie/mamy. Gdy podnosisz głos – kończę rozmowę i wrócimy do tematu, gdy będzie spokojnie.” I druga część: przekierowanie z pretensji na plan – „Jeśli chcesz, pomogę ci ułożyć realne kroki: konsultacje medyczne oraz rozmowę z partnerem o gotowości do leczenia i wspólnym celu.” To zwykle obniża napięcie, a jednocześnie chroni Panią przed rolą „worka treningowego”. Jeśli zależy Pani na szybkim i trwałym efekcie, proponuję 90-minutową konsultację online, w której ustalimy: (1) precyzyjne granice i konsekwencje, które zatrzymują eskalację bez zrywania relacji, (2) krótkie, gotowe komunikaty na najtrudniejsze sytuacje (pretensje, szantaż emocjonalny, nacisk), (3) strategię rozmów z siostrą i mamą, żebyście mówiły jednym głosem, (4) plan działań „co robić, gdy…”, żeby odzyskała Pani spokój i wpływ. Po takiej sesji ma Pani konkretne narzędzia do użycia od razu, zamiast kolejnych kłótni i poczucia bezradności.
Dzień dobry, Z tego co zawarte jest w tym opisie wnioskuję, że sytuacja siostry bezpośrednio wpływa na Panią/Pana, generuje trudne emocje, na przykład frustracja o sposób komunikacji, czy strach o losy siostry. Natomiast to na co realnie ma Pani/Pan wpływ to nie jest zmiana u siostry w życiu a zmiana w Waszej relacji, na przykład postawienie granic, zmiana w sposobie kontaktowania się - na przykład niegodzenie się na dalsze wylewanie żali na Panią/Pana.
Szanowna Państwo, Problem, który Państwo opisują jest wielowymiarowy, wielowątkowy i tak naprawdę nie ma tu prostych rad, prawd, rozwiązań które Państwo mogą zastosować i po których sytuacja nagle ulegnie zmianie na lepsze. Natomiast żyć z kimś, kto ciągle wyładowuje swoją frustrację na najbliższych jest wyczerpujące. Najważniejsza (i najtrudniejsza) prawda: nie przekonają Państwo siostry, żeby zmieniła partnera ani swoje podejście do życia. To musi być jej decyzja. Im bardziej będziecie naciskać, tym bardziej siostra się obroni i utrwali w swoich wyborach. Mogą Państwo starać się postawić granice - to najważniejsze dla Waszego dobrostanu! Możecie powiedzieć spokojnie, ale stanowczo: “Rozumiem, że jesteś sfrustrowana i jest nam przykro, ale nie zgadzamy się na to, żebyś na nas krzyczała/wyżywała się. Jeśli chcesz porozmawiać, jesteśmy, ale nie w taki sposób”. - I konsekwentnie to egzekwować - jeśli zaczyna krzyczeć, można zakończyć rozmowę, wyjść. Nie powinno się wchodzić w rolę ratownika - Im bardziej będziecie próbować “naprawić” jej życie (przekonać do zmiany partnera, do adopcji), tym bardziej ona będzie Was obwiniać, gdy coś nie wyjdzie. Jej życie, jej wybory, jej odpowiedzialność! Spróbujcie oddzielić jej emocje od swoich - jej frustracja nie jest Waszą winą. Nie jesteście odpowiedzialni za to, że ona nie ma dziecka, że jest nieszczęśliwa. To brzmi surowo, ale to prawda, którą musicie sobie uświadomić. Empatia bez przejmowania problemu - możecie powiedzieć: “Widzę, że to dla ciebie trudne i rozumiem, że cierpisz. Ale ja nie mogę tego za ciebie rozwiązać. Jeśli chcesz, mogę ci pomóc znaleźć terapeutę”. I tyle. Może Pani porozmawiać z mamą o wspólnej strategii. Ważne, żebyście obie stawiały podobne granice, inaczej siostra będzie was antagonizować. Być może siostra tak się zachowuje bo jest w głębokim bólu - niezrealizowane marzenie o macierzyństwie?, związek bez bliskości?, poczucie, że życie jej umyka? Zamiast zmierzyć się z tym bólem i podjąć trudne decyzje (zmienić związek, pójść na terapię, rozważyć adopcję), wyładowuje frustrację na was. Siostra powinna poszukać fachowej pomocy specjalisty - psycholog lub psychiatra. Ale znowu: możecie Państwo zasugerować, nie możecie zmusić! Pozdrawiam serdecznie, Zofia E. Kociałkowska
Rozumiem, że martwi się Pani o siostrę i że jej złość oraz pretensje bardzo obciążają całą rodzinę. Trzeba jednak pamiętać, że nie da się przekonać dorosłej osoby do zmiany partnera ani decydować za nią o jej życiu intymnym czy macierzyństwie. Problemy zdrowotne jej i partnera mogą wymagać konsultacji lekarskich, ale same w sobie nie przesądzają o wartości ich relacji ani o możliwości posiadania dziecka. Prawdopodobnie za jej złością kryje się duża frustracja, lęk i cierpienie związane z niespełnionym pragnieniem macierzyństwa. Warto próbować rozmawiać o tym w spokojnym momencie, bez krytykowania jej partnera. Można powiedzieć: „Widzę, że bardzo cierpisz i martwię się o ciebie. Chcę cię wspierać, ale nie zgadzam się na krzyk i obwinianie mnie”. Ważne jest też konsekwentne stawianie granic. Gdy rozmowa zamienia się w krzyk, pretensje lub obrażanie, można ją przerwać i wrócić do niej, kiedy emocje opadną. Wspieranie nie oznacza przyjmowania na siebie czyjejś frustracji. Dobrym krokiem byłaby rozmowa siostry z psychologiem lub psychoterapeutą. Nie po to, by zmusić ją do zmiany decyzji, lecz by mogła bezpiecznie przeżyć silne emocje i poszukać realnych dróg działania. Pani również ma prawo zadbać o własny spokój i nie brać odpowiedzialności za życie uczuciowe siostry.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w tej sytuacji najważniejsze jest rozdzielenie trzech różnych spraw: jej pragnienia macierzyństwa, jakości jej związku oraz sposobu, w jaki traktuje Panią i mamę. To, że cierpi, jest zrozumiałe. To, że wyładowuje frustrację na rodzinie — już nie. Nie próbowałabym zaczynać od przekonywania jej: „zmień faceta”. Nawet jeśli z zewnątrz wydaje się Pani, że ten związek jej nie służy, taka presja zwykle uruchamia obronę i jeszcze większy konflikt. Dorosła osoba musi sama ocenić, czy chce być z danym partnerem. Można natomiast powiedzieć jej coś znacznie bardziej konkretnego: „Widzę, że bardzo cierpisz z powodu swojej sytuacji i że temat dziecka jest dla Ciebie ogromnie ważny. Chcę Cię wspierać. Ale nie zgadzam się na krzyk, pretensje i wyładowywanie na mnie frustracji. Możemy rozmawiać o wszystkim, jeśli rozmawiamy z szacunkiem.” To jest bardzo ważna granica: uznajemy emocje, ale nie zgadzamy się na raniące zachowanie. Jeżeli zaczyna podnosić głos, można powiedzieć: „Widzę, że jesteś bardzo zdenerwowana. Porozmawiam z Tobą, kiedy będziemy mogły mówić spokojnie.” I przerwać rozmowę. Nie tłumaczyć jej przez godzinę, że „powinna się uspokoić”. Nie udowadniać, że ma dobre życie. Nie wchodzić w kolejną awanturę. Jej frustracja może być związana z poczuciem utraty kontroli Jeżeli bardzo chce dziecka, a jednocześnie widzi przeszkody: własne problemy ginekologiczne, problemy seksualne partnera, brak stabilnego życia uczuciowego, upływ czasu, to może doświadczać silnej bezradności, zazdrości, złości i poczucia niesprawiedliwości. Czasem łatwiej wyładować tę złość na najbliższych niż powiedzieć: „Boję się, że nie będę miała dziecka.” Albo: „Czuję, że moje życie nie wygląda tak, jak chciałam.” To może tłumaczyć jej zachowanie, ale go nie usprawiedliwia. Nie koncentrowałabym się tylko na seksie Brak współżycia jest ważny, ale nie musi oznaczać, że „trzeba zmienić partnera”. Jeżeli oboje chcą tej relacji, problemy seksualne mogą być konsultowane przez urologa/androloga lub seksuologa, a problemy ginekologiczne przez ginekologa. Jeżeli jej celem jest ciąża, powinna oprzeć decyzje na realnej ocenie medycznej, a nie na samym lęku, że „muszę natychmiast urodzić”. Warto powiedzieć: „Jeżeli naprawdę chcesz zostać mamą, spróbujmy oddzielić emocje od konkretnego planu. Najpierw konsultacja ginekologiczna, potem rozmowa z partnerem, czego on chce i czy jest gotowy podjąć diagnostykę swojej strony.” Bardzo ważne pytanie: czy on w ogóle chce dziecka? Bo to może być sedno. Jeżeli siostra bardzo chce dziecka, a partner: nie chce diagnostyki, nie chce współżycia, nie chce leczenia, nie chce rodzicielstwa, to wtedy problemem nie jest „wadliwy facet”, tylko niezgodność celów życiowych. I wtedy warto zadać jej pytanie: „Czy ten związek prowadzi Cię do życia, którego chcesz, czy raczej coraz bardziej oddala Cię od niego?” To może dotrzeć lepiej niż: „rzuć go”. Nie próbowałabym też przekonać jej do adopcji Jeżeli nie chce adopcji, to jest jej decyzja. Dla części osób potrzeba biologicznego macierzyństwa jest bardzo silna i nie ma sensu mówić: „przecież możesz adoptować”. To często brzmi dla takiej osoby jak: „Twoje pragnienie nie ma znaczenia”. Lepiej uznać: „rozumiem, że chcesz własnego biologicznego dziecka” i potem przejść do: „co realnie możesz zrobić, żeby ocenić swoje możliwości?”. Największy problem rodzinny to jednak sposób komunikacji Pani i mama nie jesteście odpowiedzialne za: jej płodność, jej partnera, jej brak seksu, jej niespełnione plany. Możecie ją wspierać, ale nie jesteście miejscem do rozładowywania złości. Jeżeli każda rozmowa wygląda: żal → krzyk → oskarżenia → poczucie winy rodziny, to warto uciąć ten mechanizm. Można powiedzieć: „Nie chcę z Tobą walczyć. Widzę, że cierpisz. Ale jeśli zaczynasz na mnie krzyczeć, kończę rozmowę. Wrócimy do niej później.” To nie jest odrzucenie. To granica. Czy powinna iść do psychologa? Moim zdaniem mogłoby jej to bardzo pomóc, szczególnie jeżeli temat dziecka i nieudanego życia uczuciowego stał się centralnym źródłem frustracji. Nie po to, żeby psycholog powiedział: „zmień faceta”. Tylko żeby pomógł jej rozdzielić: pragnienie macierzyństwa, lęk przed bezdzietnością, oczekiwania wobec partnera, złość na rodzinę, poczucie własnej wartości, decyzje dotyczące związku. Jeżeli ona nie chce pomocy, Pani nadal może skorzystać z konsultacji sama, żeby nauczyć się stawiać granice i nie wchodzić w rolę „worka treningowego” dla jej frustracji. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z takimi sytuacjami zarówno podczas konsultacji stacjonarnych, jak i online. Jako psycholożka pomogłabym uporządkować dynamikę rodzinną, granice, sposób reagowania na wybuchy złości oraz temat kryzysu związanego z macierzyństwem i niespełnionymi planami życiowymi. Podobne tematy dotyczące trudnych relacji rodzinnych, frustracji, granic, presji związanej z macierzyństwem i konfliktów wokół związków będziemy również omawiać na Instagramie EMITBERG. Najważniejsze: nie musi Pani przekonać siostry, żeby zmieniła partnera. Może Pani natomiast przestać zgadzać się na to, żeby jej niezadowolenie z własnego życia było wyładowywane na Pani i mamie.
Podobne pytania
- Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Jak się zachowuję osoba upośledzona w pracy jeśli chodzi zdolność manualne i ogólnie relację z praco
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.



