Dzień dobry. Od pewnego czasu nie potrafię porozumiewać się z rodziną. Ciągłe krzyki na mnie z nieis

Czytam z listu, że jest Pani zmęczona i przeciążona. Potrzebuje Pani wsparcia, ale nie uzyskuje Pani go w swoim naturalnym środowisku - w rodzinie. Skarży się Pani też na słabą komunikację. Dużo w tym niemocy i bezradności. Jakiego konkretnie wsparcia oczekiwałaby Pani od swoich bliskich? Dla mnie, na podstawie tylko listu, wynika, że Pani bliscy chcą być z Panią w kontakcie - i robią to, jak umieją. Nieporadność, czy nieodpasowanie, które Pani zauważa, mogą być wynikiem braku zrozumienia Pani stanów. Ale, im bardziej zamyka się Pani przed bliskimi; im bardziej nie mówi Pani o tym, co czuje, tym bardziej nic się nie zmienia, a wręcz przeciwnie. Nie wiem, czy jest możliwe zrobienie kroku w kierunku zrozumienia swoich bliskich i pozwolenia im się zrozumieć. Jeśli tak, pomocne będzie nauczenie się takiej komunikacji, która pozwala być ze sobą w kontakcie. Czasem ludzie mylą bycie w kontakcie z mówieniem. I wtedy właśnie uzyskuje się efekt podobny do opisanego: nieadekwatność, niedopasowanie i pogłębiający się brak zrozumienia. Polecam lekturę książek np. Marshalla Rosenberga "Porozumienie bez przemocy". Metoda jest prosta, ale nie łatwa. Proszę sprawdzić. W razie potrzeby zapraszam po konsultację. Będziemy się uczyć "być w kontakcie" z sobą i z innymi :D

Dzień dobry, W tak złożonych sytuacjach warto znaleźć przynajmniej jedną osobę dorosłą, niekoniecznie z rodziny, w której będzie Pani miała wsparcie, zainteresowanie, zrozumienie. Może to być ktoś dalszy z rodziny, rodzice z kolegów, nauczyciel, trener. Dbać też o satysfakcjonujące relacje z rówieśnikami, może znaleźć miejsce do rozwijania zainteresowań, miejsce gdzie Pani będzie czuła się dobrze. Może warto zaproponować rodzicom wspólną terapię systemową lub poprosić o możliwość terapii dla siebie, jeśli rodzina nie chce uczestniczyć. Być może w szkole jest psycholog, który mógłby udzielić Pani doraźnego wsparcia, na wizytę u niego nie musi Pani mieć zgody rodzica. Proszę o sobie zadbać i pamiętać, że za relacje między rodzicami a dziećmi zawsze odpowiedzialni są dorośli, z jakiegoś powodu nie potrafią budować satysfakcjonujacych.

Dzień Dobry, proponuje omówić szerzej ten temat podczas wizyty ze specjalistą. Pozdrawiam

Dzień dobry. Sytuacja, w której Pani się znajduje, może być niezwykle przytłaczająca i niepokojąca. Odczuwać dyskomfort w miejscu, które powinno być bezpieczną przystanią, jest trudne, zwłaszcza gdy relacje rodzinne wydają się pełne napięcia i braku zrozumienia. Ciągłe krzyki i obwinianie mogą tworzyć atmosferę, w której trudno jest czuć się akceptowaną i wspieraną. To zrozumiałe, że w takich warunkach może pojawić się chęć wycofania się w głąb siebie, a obecność bliskich może przytłaczać. Czasami, gdy czujemy się osamotnione i niezrozumiane, pojawia się pragnienie ucieczki – zarówno w sensie fizycznym, jak i emocjonalnym. Mówiąc o myślach samobójczych, należy podkreślić, że to bardzo poważna sprawa, która wymaga uwagi i zrozumienia. Posiadanie takich myśli nie oznacza, że coś z Panią jest nie tak, ale może być sygnałem, że potrzebuje Pani wsparcia w radzeniu sobie z trudnymi emocjami. Niezwykle ważne jest, aby nie pozostawać z tym samemu, a poszukiwanie wsparcia, nawet w najbliższym otoczeniu, może przynieść ulgę. Jeżeli czuje się Pani przytłoczona obecnością rodziny, warto zastanowić się nad znalezieniem dla siebie przestrzeni, w której będzie można się odprężyć. Może to być chwila samotności, rozmowa z przyjaciółmi lub szukanie wsparcia wśród osób, które rozumieją Pani sytuację. Nie jest Pani sama w tym, co przeżywa. Z pomocą odpowiednich osób możliwe jest odnalezienie drogi do lepszego samopoczucia i ponownego zdefiniowania relacji w rodzinie. W przyszłości, gdy będzie Pani miała więcej możliwości, warto rozważyć także terapię, która pomoże w przepracowaniu trudnych emocji i doświadczeń. Ważne jest, aby nie rezygnować z poszukiwania własnej drogi i wsparcia, które może przynieść spokój i zrozumienie. Życzę wszystkiego dobrego, SR

Dzień dobry. Bardzo porusza mnie to, co napisałaś. Szczególnie ważna jest informacja, że jesteś po próbie samobójczej i nadal pojawiają się u Ciebie myśli samobójcze. To sygnał, którego nie należy bagatelizować. Z Twojego opisu wynika, że dom rodzinny jest dla Ciebie źródłem dużego stresu i cierpienia, a nie miejscem bezpieczeństwa i wsparcia. Nic dziwnego, że po powrocie do takiego środowiska odczuwasz smutek, przytłoczenie i chęć wycofania się. To nie oznacza, że jesteś słaba czy przewrażliwiona - wygląda na to, że od dłuższego czasu funkcjonujesz w bardzo trudnych warunkach emocjonalnych. Najważniejsze teraz jest, abyś nie zostawała z tym sama. Jeśli jesteś objęta opieką psychologa lub psychiatry, powiedz im wprost o tym, co dzieje się w domu i o powracających myślach samobójczych. Jeśli nie korzystasz obecnie z pomocy, poproś o wsparcie zaufaną osobę dorosłą - może to być psycholog szkolny, pedagog, wychowawca, inny członek rodziny lub ktoś, komu ufasz. Jeśli myśli o odebraniu sobie życia staną się silne lub będziesz czuła, że możesz zrobić sobie krzywdę, nie czekaj sama z tym ani chwili - skontaktuj się z numerem alarmowym 112 lub zgłoś się do najbliższego szpitalnego oddziału ratunkowego. Możesz też zadzwonić na telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111. Zachęcam Cię również do kontaktu z psychologiem. To, co przeżywasz, jest wystarczająco poważne, aby szukać profesjonalnego wsparcia, i nie musisz dźwigać tego sama.