Dzień dobry, Od miesiąca uczestniczę w psychoterapii, podczas ostatniej sesji terapeutka poruszyła

To co się zadziało wg mnie jest bardzo ważne. Uruchomiła Pani emocje. Być może po raz pierwszy jako odpowiedź na to, co Panią spotkało. W dzieciństwie z przemocą i brakiem wsparcia często "zamrażamy" emocje, by przetrwać, stąd Pani dystans podczas mówienia o tym, czego trudnego Pani doświadczyła. Warto omawiać to, co się stało (rodzaj emocji, odczucia w ciele) jak i Pani refleksje po sesji na kolejnym spotkaniu z terapeutą :)

Dzień dobry,
z opisanej przez Panią symptomatologii i okoliczności pojawienia się tych objawów można przypuszczać, że obserwowała Pani u siebie przejawy mechanizmu obronnego dysocjacyjnego w obliczu konfrontacji z psychologicznie bardzo trudnymi, stresogennymi dla siebie treściami/ wspomnieniami. Mechanizmy te mogą przybierać postać przeżywanej derealizacji lub depersonalizacji, nieadekwatnych reakcji i zachowań. Jeżeli stan ten, z racji częstotliwości występowania, jego nasilenia lub rozległości objawów, powodowałby istotny dyskomfort psychofizyczny lub ograniczał funkcjonowanie, zalecam konsultację z lekarzem psychiatrą. Ważnym jest, by omówiła Pani zaobserwowane u siebie reakcje z psychoterapeutką.
Z życzeniami wszystkiego dobrego, pozdrawiam.

Rozumiem, że Pani reakcja była zaskakująca może nawet niepokojąca, ale to naturalne. Śmiech w trudnych momentach często jest mechanizmem obronnym, który pomaga radzić sobie z napięciem. Jeśli przez lata dystansowała się Pani od emocji, ich nagłe pojawienie się mogło wywołać taką reakcję.

Uczucie odrealnienia i zmiany percepcji może wskazywać na chwilowe doświadczenie dysocjacji – mechanizmu, który „odcina” od przytłaczających emocji. Nie jest to niebezpieczne, ale sygnalizuje, że dotknięto ważnego tematu. Warto poruszyć to z terapeutką po jej powrocie.

Do tego czasu proszę dać sobie dużo łagodności. Pomocne mogą być ćwiczenia uziemiające – skupienie na oddechu, otoczeniu czy delikatnym ruchu ciała. Jest Pani w procesie, a to doświadczenie może być jego częścią.

Dzień dobry,
to, co Pani przeżyła, wydaje się naturalną reakcją organizmu na trudny temat. Niekontrolowany śmiech w odpowiedzi na rozmowę o przemocy i braku wsparcia może być sposobem, w jaki Pani psychika radzi sobie z silnymi emocjami. Czasem, gdy coś jest zbyt trudne do bezpośredniego przeżycia, pojawiają się reakcje, nad którymi trudno zapanować.
Odrealnienie, zniekształcone poczucie przestrzeni czy czasu to doświadczenia, które mogą pojawiać się w momentach, gdy emocje są przytłaczające. Nie musi to Pani niepokoić, ale warto potraktować to jako sygnał, że terapia dotknęła ważnego tematu.
Może Pani spróbować kilku łagodnych sposobów, by poczuć się bezpieczniej:
Powrót do „tu i teraz” – spokojne oddychanie, zwrócenie uwagi na otoczenie, poczucie stóp na podłodze.
Zapisanie swoich odczuć – jeśli to możliwe, zanotowanie tego, co Pani pamięta z sesji i swoich reakcji, może pomóc w przyszłej rozmowie z terapeutką.
Życzliwość dla siebie – to, co się wydarzyło, nie jest niczym złym, a jedynie oznaką, że poruszane są ważne sprawy.
Gdy terapeutka wróci, warto o tym porozmawiać.
Pozdrawiam, Adriana Cylwik