Dzień dobry, moja 16-letnia córka ma od kilku miesięcy chłopaka, ma 17 lat i nie do końca przypadł

Droga Pani,
to co zwróciło moją uwagę, to właśnie zaufanie, którym córka Panią obdarzyła. To nie jest takie oczywiste w kontaktach dzieci z rodzicami. Proszę wyobrazić sobie sytuację, w której córka nie powiedziałaby Pani o współżyciu i nie zastosowała antykoncepcji. Proszę też zastanowić się nad konsekwencjami odmowy pójścia z córką do ginekologa i czy to zniechęci ją do seksu ze swoim chłopakiem.
Zachęcam też do zwrócenia córce uwagi także na inne poza ciążą konsekwencje rozpoczęcia życia seksualnego, czyli choroby przenoszone drogą płciową.
Jeśli uzna Pani, że osobista konsultacja psychologiczna pomoże Pani w odnalezieniu się w nowej sytuacji, proszę znaleźć specjalistę w swojej okolicy i umówić się na wizytę.
Pozdrawiam, Radosław Krąpiec, psycholog

Myślę, że to bardzo cenne, iż córka zwierzyła się Pani z tego, że rozpoczęła współżycie. To bardzo intymna informacja i może być Pani dumna z relacji, jaką ma Pani z córką. Oczywiście ma Pani prawo nie być zachwycona wyborem córki, natomiast w tym momencie kwestia dobrania odpowiedniej antykoncepcji wydaje się być dość pilna. Córka nie jest już dzieckiem i nie ma już Pani wpływu na jej decyzje i tak naprawdę jedyne, co może Pani zrobić, to pójść z córką do ginekologa. Notabene, to swego rodzaju zaszczyt dla matki, jeśli córka chce z nią iść do lekarza tej specjalności. Uważam, że warto, żeby córka wiedziała o tym, że jest Pani trudno zaakceptować jej decyzję, bo w końcu ma Pani prawo do swoich poglądów i jako matka ma Pani prawo je wyrazić, tylko z szacunkiem dla tej drugiej strony. Przydałaby się wam spokojna rozmowa. Może warto przed tą rozmową umówić się na konsultację do psychologa, by porozmawiać ze specjalistą o uczuciach i obawach oraz przygotować się do rozmowy z córką. Pozdrawiam i życzę powodzenia.

Relacja matki z córką to bardzo szczególny rodzaj relacji. Pani córka dorasta, staje się aktywna seksualnie, wybiera własnych partnerów, ma swoje zdanie i to na dodatek odmienne od Pani. Zachowanie Pani córki nie wzbudza we mnie niepokoju, a wręcz pozytywnie zaskakuje chęcią kontaktu, aby odpowiednio się zabezpieczyć.
Okres adolescencji to burzliwy okres dla nastolatków ze względu na dojrzewanie płciowe, hormony, ale także bardzo trudny moment budowania własnej tożsamości i dojrzewania osobowości, podejmowania nowych działań, szukania siebie, próbowania się w różnych sytuacjach i wreszcie pewnego rodzaju odrzucania rodziców, aby z dziecka stać się dorosłym.
Jest to oczywiście również niezwykle trudny moment dla rodziców. I chociaż trudność w zaakceptowaniu dorastania dziecka jest raczej kwestią wspólną dla rodziców, powody dlaczego tak jest to już bardzo indywidualna i osobista kwestia. Być może mierzy się Pani z jakimiś własnymi lękami, przekonaniami, które córka zdaje się swoim zachowaniem burzyć, kwestiami religijnymi lub osobistymi fantazjami i przeżyciami, które dodatkowo utrudniają akceptacje tej sytuacji.
Pani trudność w przyjęciu tej sytuacji wydaje się być naturalnym etapem życiowym, który być może zasługiwałby na konsultacje z psychologiem lub psychoterapeutą, aby zrozumieć skąd wynika własny niepokój, a także zrozumieć etap, przez który przechodzi córka i jak zadbać o siebie i dziecko na raz.

Dzień dobry,
informacja, że nasze dziecko rozpoczęło już współrzycie, jest czasem bardzo trudna do przyjęcia. Faktem jest, że to już się wydarzyło. Odpowiednie byłoby w tej sytuacji wspieranie córki w świadomym współżyciu, rozmowa o tym czym ono jest i jakie ma konsekwencje dla rozwoju psychologicznego nastolatka. Jeśli nie jest Pani gotowa na taką rozmowę można skorzystać z psychoedukacji lub porady u psychologa.
Zapraszam do mojego gabinetu, gdzie udzielę odpowiedniego wsparcia zarówno Pani, jak i córce.

Dzień dobry,
rozumiem, że to trudna sytuacja – pełna emocji, sprzecznych uczuć i troski o córkę. To naturalne, że jako mama czuje Pani zaskoczenie, smutek czy niepokój. Wielu rodziców mierzy się z podobnymi emocjami, gdy ich dziecko podejmuje pierwsze dojrzałe decyzje – zwłaszcza dotyczące bliskości i seksualności.
To, co warto zauważyć – córka przyszła do Pani z tym tematem, nie ukryła go, poprosiła o wsparcie. To bardzo ważne. Znaczy to, że ma do Pani zaufanie i chce zadbać o swoje zdrowie w odpowiedzialny sposób. Dla wielu nastolatków to ogromny krok.
Rozumiem, że chciałaby Pani, by z takimi decyzjami jeszcze poczekała – to naturalne dla rodzica. Ale skoro córka jest przekonana, że to przemyślana decyzja, warto skupić się na tym, jak dalej wspierać ją mądrze i z troską.
Wizyta u ginekologa to dobry krok – pomoże zadbać o zdrowie, bezpieczeństwo i może stać się okazją do rozmowy o ciele, granicach, relacjach. Jeśli jednak czuje Pani, że emocji jest za dużo, można też skorzystać ze wsparcia psychologa – by lepiej poradzić sobie z własnym niepokojem i jednocześnie nie stracić tej wyjątkowej, szczerej relacji z córką.