Dzień dobry. Mój syn ma dwa lata i 3 miesiące. Od jakiegos czasu bardzo boi się grających zabawek. N

Dzień dobry, Jeśli chodzi o zachowania lękowe u dzieci zwłaszcza gdy utrudniają one codzienne funkcjonowanie dziecka jak i rodziny to najlepiej zgłosić się na konsultację do psychologa dziecięcego. Psycholog zbierze szczegółowy wywiad, poobserwuje dziecko w relacji z rodzicem i w trakcie spontanicznej jak i kierowanej zabawy i oceni na ile dziecko rozwija się tak jak rówieśnicy i jaka forma wsparcia będzie dla niego najlepsza. W przypadku tak małych dzieci pracuje się z rodzicami proponując im konkretne zachowania mające pomóc dziecku uporać się z lękiem. Bywa też tak, że obserwowany nadmierny lęk jest pierwszym symptomem atypowego rozwoju dziecka. Im wcześniej ustali się faktyczną przyczynę trudności tym szybciej można wprowadzić adekwatne oddziaływania terapeutyczne i dlatego ważne jest aby nie czekać tylko zgłosić się do specjalisty.

Opisane przez Panią zachowania syna stanowią bardzo wyraźny sygnał, że jego układ nerwowy znajduje się obecnie w stanie silnego przeciążenia sensorycznego, co w psychologii dziecięcej często wiąże się z nadwrażliwością słuchową oraz trudnościami w przetwarzaniu bodźców zewnętrznych. Lęk przed grającymi zabawkami, dźwiękiem pralki czy odkurzacza świadczy o tym, że te sygnały są dla dziecka fizycznie bolesne lub budzą w nim głębokie poczucie zagrożenia, a sam widok zabawki wywołuje lęk antycypacyjny, czyli obawę przed bólem, który może zaraz nastąpić. Agresywne reakcje wobec rówieśników, takie jak gryzienie czy bicie, nie wynikają ze złej woli chłopca, lecz są prymitywnym mechanizmem obronnym – dziecko, czując się osaczone przez nieprzewidywalne bodźce, jakimi są inne dzieci, próbuje za wszelką cenę zabezpieczyć swoją przestrzeń osobistą. Nagła zmiana nastawienia do żłobka oraz płacz przy rozstaniu są naturalną konsekwencją tego stanu, gdyż placówka jest miejscem o bardzo wysokim natężeniu hałasu i chaosu, z którym syn nie jest w stanie sobie obecnie poradzić. W pierwszej kolejności niezbędna jest konsultacja u terapeuty integracji sensorycznej (SI), który przeprowadzi rzetelną diagnozę i pomoże wypracować strategię odwrażliwiania układu nerwowego, oraz wizyta u laryngologa lub audiologa, aby wykluczyć fizjologiczne przyczyny nadwrażliwości słuchowej. W domu warto na ten moment wyeliminować grające zabawki, uprzedzać syna przed włączeniem głośnych urządzeń i stworzyć mu bezpieczną, cichą bazę, gdzie będzie mógł odpocząć od nadmiaru bodźców, co powoli pomoże mu odzyskać poczucie kontroli nad otoczeniem. Jeśli będzie Pani chciała, zapraszam na konsultację – stacjonarną lub online – gdzie w bezpiecznych warunkach możemy przeanalizować Pani sytuację i krok po kroku ułożyć realny plan działania.